Bogowie i roboty. Jak ludzie starożytności wymyślili sztuczne życie

Czy można wyobrazić sobie na pozór bardziej absurdalne zestawienie niż tytułowe roboty z bogami, otóż chyba nie, Jednak podróż w jaką zabrała mnie autorka jednoznacznie pokazuje, że świat dawnych mitów jest znacznie bliższy współczesności, niż można sobie wyobrażać. Ta książka burzy tezę, że wizja tworzenia sztucznego życia to dzieło współczesnej myśli technologicznej.

Autorka nie ograniczyła się do jednej konkretnej mitologi a śmiało czerpie z wielu, co sprawia, że temat ukazany jest dość kompleksowo. Co ciekawe wszystkie mitologie mają w swoich wizjach coś, co dziś śmiało można by nazwać robotami, czy automatami. Śmiało kreślone wizje kiedyś może były brane za ciekawostki, jednak dziś śmiało można nazwać to proroctwem dziejącym się na naszych oczach.

Pomimo złożoności tematu, autorka prowadziła mnie przez tę opowieść zaskakująco lekko, a przy tym z nieustannym pobudzaniem ciekawości. Analizy mitów w zestawieniu ze współczesnymi osiągnięciami techniki pokazują, że pomimo upływu lat cel ludzi pozostał ten sam, a zmieniają się jedynie narzędzia i środki. Właśnie w tym zestawieniu może nieco na wyrost, ale jednak to my ludzie nabieramy boskości za sprawą współczesnych osiągnięć.

Ciekawa też była perspektywa zagrożeń, które Mayor wskazuje, nie ulegając wyłącznie bezkrytycznym zachwytom nad postępem. Wielokrotnie wspominany motyw „puszki Pandory” wisi nad tekstem niczym przestroga, bo każde przekroczenie granic niesie za sobą konsekwencje, których często nie jesteśmy świadomi.

„Bogowie i roboty. Jak ludzie starożytności wymyślili sztuczne życie” okazała się dla mnie książka niezwykle filozoficzną, bo pokazuje, jak przez tysiące lat ludzkość zmierza ku jednemu celowi, a jej gotowość na realizacje wcale nie jest taka pewna. Mimo wszystko dla mnie to książka bardziej o przyszłości niż przeszłości, którą warto poznać.