Gdy kota nie ma, myszy harcują

,,Niedobrze mi się robiło, gdy patrzyłem na te twarze, bananowe gęby. Były nijakie, puste, typowe dla Hollywoodu, całkiem, kur..., przerażające"

Przedstawiam Wam dziś książkę Charlesa Bukowskiego, która jest bardzo osobista. O ile autor na żywo w relacjach międzyludzkich postrzegany był za trudnego człowieka, to w swoich książkach był ponoć zupełnie inny. Napisałam ponoć, bo sama tej różnicy szczególnie nie zauważyłam.

Książka, a tak naprawdę dziennik zatytułowany ,,Gdy kota nie ma, myszy harcują" jest napisany, można powiedzieć przed śmiercią, gdyż autor był nieuleczalnie chory. Każdy dzień mógł być jego ostatnim. Treść w niektórych momentach jest dość bezpośrednia, mogę nawet powiedzieć, że wulgarna, bo on sam był właśnie takim człowiekiem. Nie lubił ludzi, igrał ze śmiercią , bawił się z nią, brał to, co mu się należało bez zbędnych emocji i uczuć. Uważał, że w tym nędznym życiu już mu nic innego nie zostało. Opisywane czynności z jego życia są tak po prostu normalne, jak obcinanie za długich paznokci, wstawanie, by nakarmić kota, czy wyjazdy na wyścigi konne. Pod koniec książki, autor w swoim dzienniku wspominał, że ciężko mu już nawet pisać, że coraz gorzej się czuje, że występuje u niego opuchlizna. Opowiadał o zabiegach, które przeszedł. Pisał w różnych godzinach dnia i nocy, co jest wyszczególnione na stronach. Naprawdę solidna dawka informacji z jego życia.

Jest to zupełnie inna pozycja, niż do tej pory czytałam i recenzowałam. Na pewno dała mi dużo do myślenia, wprowadzała w pewnych momentach mętlik w głowie, gdyż jak wiadomo, każdy z nas inaczej postrzega swoje życie i świat. Autor przekazał w tym dzienniku wszystkie swoje odczucia na różne tematy, a mianowicie na temat swojego życia, sławy, pisania i spostrzeżenia na temat egzystowania na tym świecie. Nie wiem do końca czy to choroba zrobiła z niego człowieka silnie pesymistycznego i aroganckiego, czy rzeczywiście taki był z charakteru. Niektóre kwestie opisał bardzo dosadnie. Muszę wspomnieć o rysunkach wykonanych przez Crumba do książki Bukowskiego. Ten ilustrator ukazywał swoje postacie bardzo obleśnie i tak samo ukazał postać Bukowskiego. Charakterem podobny był do samego autora książki. Też stronił od ludzi.

Szczerze to mam przeróżne odczucia odnośnie tej książki. W niektórych momentach rozumiałam autora, w innych zadziwiał mnie, a jeszcze w innych dosłownie odrzucał. Jako że to moje pierwsze spotkanie z autorem i jego piórem nie chcę oceniać. Chętnie sięgnę po jeszcze jedną jego książkę, aby utwierdzić się w przekonaniach, bądź zmienić zdanie.