Rachunek win

✨ Mroczny klimat, który wciąga od pierwszej strony! ✨

Kiedy wpada w Wasze ręce książka, która od samego początku buduje niesamowicie gęstą atmosferę, po prostu wiecie, że to będzie dobra czytelnicza przygoda. „Rachunek win” Adama Podlewskiego od Wydawnictwa Pascal to dokładnie ten typ powieści, która bierze czytelnika z zaskoczenia i nie pozwala o sobie zapomnieć na długo po odłożeniu na półkę.

Pierwsze wrażenie? Mocny cios prosto w sumienie. Zamknęłam tę książkę i długo siedziałam w ciszy. „Rachunek win” to nie jest kryminał, który się „czyta” – to kryminał, który się przeżywa. Już prolog wbija w fotel i nie pozwala się odkleić do ostatniej strony.

Fabuła to prawdziwy majstersztyk kryminalnej intrygi. Prosta, a zarazem przerażająco złożona. Autor utkał skomplikowaną sieć tajemnic, w której przeszłość miesza się z teraźniejszością, a każda kolejna strona przynosi więcej pytań niż odpowiedzi. Uwielbiam to uczucie, kiedy próbuję samodzielnie rozwiązać zagadkę, a pisarz i tak sprytnie wyprowadza mnie w pole. Nie ma tu mowy o przewidywalności!

W szkolnej sali katechetycznej znaleziono ciało szesnastolatki. Zanim policja zdążyła cokolwiek ustalić, wyrok już zapadł – ksiądz, wikary i nauczyciel w jednej osobie jest winny. Media podgrzewają atmosferę, szkoła wrze, a prawda? Prawda nikogo nie interesuje. To historia o tym, jak łatwo zbudować stos i jak trudno później cofnąć słowa. Bez spoilerów – powiem tylko, że finał zmusza do myślenia.

Bohaterowie są genialnie skrojeni – niejednoznaczni, pełni wad i głęboko ludzcy. Ksiądz Artur Dońca – oskarżony, zanim ktokolwiek go wysłuchał. Zauroczony kolega z klasy. Ekscentryczny nauczyciel etyki. Dręczące koleżanki. Apodyktyczny ojciec. Każda z tych postaci ma swoje „ale”, każda coś ukrywa. Nikt nie jest czarny ani biały – i to jest w tej książce najpiękniejsze. Emocje? Złość, bezradność, ulga, niedowierzanie. Wszystko na raz.

Tempo akcji? Idealnie wyważone. Nie pędzi na złamanie karku bez sensu, ale też ani przez chwilę nie zwalnia na tyle, by poczuć nudę. Styl pisania Adama Podlewskiego jest niesamowicie dojrzały – autor potrafi kilkoma słowami stworzyć scenę, która dosłownie staje przed oczami. Autor dozuje fakty jak dobry detektyw – nie za szybko, nie za wolno. Jest czas na analizę, na łączenie kropek, na własne podejrzenia. Styl jest precyzyjny, momentami wręcz eseistyczny, ale nigdy nie przytłacza. To kryminał dla czytelnika, który lubi myśleć.

Komu polecam tę książkę?

To absolutny must-read dla wszystkich fanów rasowych, mrocznych kryminałów i thrillerów, którzy w literaturze szukają czegoś więcej niż tylko prostej rozrywki. Jeśli lubicie głębokie portrety psychologiczne i gęsty, duszny klimat, będziecie zachwyceni!

Dla fanów kryminałów psychologicznych i thrillerów sądowych. Dla tych, którzy lubią, gdy książka stawia pytania o winę, karę i sprawiedliwość – a nie tylko serwuje trup po trupie. Jeśli szukasz czegoś, co zostanie z Tobą na dłużej, to jest to.

Moja ocena: 9/10 🌟

A Wy? Jak daleko jesteście gotowi posunąć się w ferowaniu wyroków, zanim poznacie całą prawdę? Dajcie znać w komentarzach! 👇

BRUNETTE BOOKS

,, Rachunek win " to książka, która od samego początku pokazuje, jak łatwo, bez jakichkolwiek dowodów przychodzi nam ocenianie i wydawanie wyroków na inne osoby. Kiedy w szkole, w sali katechetycznej zostaje znaleziona martwa uczennica podejrzenie pada na księdza Artura. Środowisko, w którym obraca się ksiądz, a także i media robią na niego nagonkę. Jako jedyna w jego niewinność wierzy przyjaciółka i policjantka zarazem, Ziu. Wspólnymi siłami chcą dojść do prawdy, kto jest winny śmierci dziewczyny.

W tej książce podobało mi się to, że autor oprócz kryminalnej zagadki poszedł w stronę psychologiczną bohaterów. Pokazuje ich słabości i rozterki. 

Cała fabuła jest tak poprowadzona, że nie do końca byłam w stanie odgadnąć kto jest winny. Mamy kilku podejrzanych, każdy z nich ma coś na sumieniu, przez co pasują jako sprawcy.

Momentami jednak było dla mnie trochę za dużo opisów, głównie okolicy, ulic, a także wtrąceń religijnych. Przeszkadzało mi to dość mocno. Zdecydowanie wolę w kryminałach wartką akcję, bez przerywników.

W książce oprócz poszukiwania winnego, autor poruszył ważny temat nagonki medialnej, tego jak łatwo ludzie podatni są na informacje bez wyraźnych dowodów. 

Jest to także opowieść o ludzkich słabościach, uprzedzeniach i potrzebie znalezienia za wszelką cenę winnego. Brak poczucia konsekwencji samosądu daje czytelnikowi do myślenia i skłania do refleksji.

đ´ Najpierw zapadł wyrok. Dopiero później zaczęto szukać prawdyâŚSą takie kryminały, w których najważniejsze pytanie brzmi: kto zabił?W „Rachunku win” szybko pojawia się jednak inne, chyba jeszcze bardziej niewygodne: Jak łatwo uznajemy kogoś za winnego, zanim poznamy prawdę? Aneta Figowska, uczennica drugiej klasy liceum, zostaje znaleziona martwa w szkolnej sali katechetycznej. Policja dopiero rozpoczyna śledztwo, ale dla części otoczenia sprawa właściwie jest już rozwiązana. Winny został wskazany — ksiądz Artur Doniec, wikary i nauczyciel. Media podchwytują temat, emocje rosną, a fakty zaczynają przegrywać z plotką, sensacją i potrzebą znalezienia kogoś, na kogo można skierować gniew. Tyle że⌠podejrzanych jest znacznie więcej.Zakochany w Anecie kolega? Ekscentryczny nauczyciel etyki? Koleżanki, które uprzykrzały jej życie? A może apodyktyczny ojciec? Każda kolejna osoba dokłada do tej historii nowy element i sprawia, że to, co przed chwilą wydawało się oczywiste, nagle przestaje takie być. I właśnie to podobało mi się tutaj najbardziej. „Rachunek win” nie jest wyłącznie układanką kryminalną. To również opowieść o osądzaniu, odpowiedzialności i o tym, jak szybko można wydać wyrok na drugiego człowieka. O sile pogłoski, medialnej sensacji i naszych własnych uprzedzeń.Autor umiejętnie podrzuca kolejne tropy i podejrzanych, więc podczas lektury można prowadzić własne małe śledztwo. Ja oczywiście miałam swoje typy. đ Ale w tej historii zdecydowanie warto uważać z przekonaniem, że „już wszystko wiem”.To kryminał bardziej nastawiony na podejrzenia, motywy i psychologię bohaterów niż na nieustanną akcję. Temat jest ciężki — punktem wyjścia jest przecież śmierć szesnastolatki — ale sama zagadka skutecznie zachęca do przewracania kolejnych stron.Bardzo trafiony jest też tytuł. „Rachunek win” nabiera podczas lektury dodatkowego znaczenia. Bo z czasem coraz mniej chodzi o prosty podział na winnych i niewinnych, a coraz bardziej o pytanie: Czy za jedną tragedię zawsze odpowiada tylko jedna osoba?â PLUSYđ interesujący punkt wyjścia i wiele tropów𧊠możliwość samodzielnego typowania sprawcyâď¸ temat pochopnego osądzania i wydawania społecznych „wyroków”đą ciekawy wątek wpływu mediów i opinii publicznejđĽ bohaterowie z różnymi motywacjami i tajemnicamiđ zagadka, która daje również materiał do przemyśleńâ MINUSYđ˘ momentami spokojniejsze tempo — nie jest to thriller pędzący od pierwszej do ostatniej stronyđĽ większa liczba postaci i podejrzanych wymaga uwagiđ ciężka tematyka może nie odpowiadać osobom szukającym lekkiego kryminałuâ­ Dla kogo?Dla osób lubiących kryminały, w których oprócz pytania „kto zabił?” równie ważne jest „dlaczego?” i „czy na pewno wszystko jest takie, jak początkowo się wydaje?”.