Jesień otula spokojem

Otulająca sielskim klimatem, który zaakcentowano na tle jesiennej scenerii. Eksponująca siłę kobiecego wsparcia, wybrzmiewającego prosto z otchłani serca. Z wdzięcznością afirmująca kojące oblicze natury, w której tkwi tajemnicza, nieuchwytna zmysłami magia.

„Jesień otula spokojem” to kolejny tom serii, którą Karolina Wilczyńska odmalowała z wyczuwalną miłością i szacunkiem do krajobrazów przyrody, ale także z wrażliwością na ludzkie rozterki. Niespieszna niczym powłóczyście opadające z drzew liście, fabuła po raz kolejny podkreśla cenne wartości. Eksploruje istotę przyjaźni, która powleka się międzypokoleniowym płótnem, przybliża nie tak oczywistą w obecnej rzeczywistości empatię, subtelnie muska meandry zrozumienia. Tu pasja staje się remedium na dojmujące wspomnienia, ale i impulsem do śmiałej walki nie tylko o marzenia, ale również o aranżację życia według własnych pragnień. To opowieść niesiona nostalgią, osnuta z czułością i skomponowana z lekkością właściwą dla tak zacisznego i urokliwego, choć nakrytego całunem sekretów zakątka.

W malowniczą czeluść Świętej Katarzyny wkrada się wizja straty, codzienność wypełnia się jawnym niepokojem, a wciąż żywe w pamięci i tak bolesne doświadczenia kładą się ponurym cieniem na tkaną teraźniejszość. Autorka piórem ze słów szkicuje panoramę losów nie tylko bliskich już czytelnikowi postaci, czyli Diany, Martyny oraz pozostałych mieszkańców idyllicznego terenu, ale i całkiem nowej bohaterki, która szuka sposobu na życie, która próbuje odnaleźć po latach siebie. Ewidentnie fabularnym fundamentem tej powieści są portrety żeńskie, które jaskrawią się wewnętrzną siłą i determinacją, by urzeczywistnić swoje szczęście. Karolina Wilczyńska wyraźnie uwypukla moc niewieściej solidarności, sugestywnie uplastycznia implikacje rozmowy, wreszcie przytacza tą historią definicję tytułowego spokoju. Jednak gorycz życiowych problemów przenika lirycznie oddane pejzaże harmonijnej codzienności, nadal spowite mgłą niedopowiedzeń majaki przeszłości wciąż zakłócają sąsiedzkie relacje, a eskalująca wrogość uniemożliwia absolutne zatracenie się w nowych wyzwaniach.

Intencjonalnie pozostawiona przez autorkę aura milczenia, z zadziwiającą wytrwałością praktykowana przez miejscowych, intensyfikuje odczuwalne już w pierwszym tomie zaintrygowanie. Tak wiele tajemnic nie zostało jeszcze bowiem obnażonych, z tak wielu prawd wciąż nie zdarto powłoki enigmatyczności – skonstruowana w ten sposób fabuła wznieca z pewnością niedosyt, ale zarazem podsyca tęsknotę za tym barwnym miejscem i jego temperamentnymi mieszkańcami, a tym samym wywołuje euforię na myśl o zimowej odsłonie tego cyklu. Trudno przecież o bardziej melancholijne ujęcie o życiowym kolorycie, które swoim wydźwiękiem autentyczności wzbudzałoby refleksje i jednocześnie pozwalało na nabranie oddechu wytchnienia. Ten tytuł to niezaprzeczalny nośnik nadziei! Tu głosem zamieszkujących Wrzosową Polanę wyartykułowano egzystencjalne mądrości, poniekąd zwrócono też uwagę na świadome doszukiwanie się w naturze odpowiedzi na uwierające na dnie duszy pytania. Niezwykła, fascynująco prawdziwa i z eterycznością obrazująca błogość otoczenia. Czysta literacka rozkosz!