Kililana song

Jeśli jakiś komiks może już od początku nęcić barwami i wizją artystyczną, to ten zdecydowanie takim jest, bo on maluje tę historię, a sama opowieść jest znakomita. Poznajemy codzienne życie wyspy Lamu, gdzie czuć bijący rytm oceanu. Od początku atakuje hipnotyczne piękno, które z czasem zaczyna wywracać pozorną sielankową atmosferę.

Bohaterem jest Naim dziesięciolatek biegający po słonecznych uliczkach Lamu i korzystający z dzieciństwa, jak było to od wieków. Autorowi udało się znakomicie oddać ten klimat, tę aurę spokoju i dziecinnej pozbawionej logiki beztroski. Gra ciepłych barw znakomicie komponuje się z wydarzeniami początku, co jest tym bardziej atrakcyjne w kontraście do tego jak wygląda rzeczywistość na przeciwnym biegunie.

Życiowych bezwzględnych barw album nabiera, gdy obok rybaków i handlarzy przypraw pojawiają się przemytnicy, narkobiznes, prostytucja i cyniczni biznesmeni, którzy znacznie wyżej cenią zyski nad ludzkie życie. Doświadczenie życia wzrokiem Naima jest inne, bo jest w tym niewinność, ale czuć że dorastanie ma tu nieco bardziej przyspieszone tempo. To wszystko sprawia, że ten komiks ma wysoką wrażliwość i pokazuje, jak niebezpieczeństwo może wkraczać i panoszyć się w raju.

Jestem pod wrażeniem, jak ten komiks gra emocjami. Chwilami, ciszą gestem, które znakomicie się komponują i czynią go naprawdę wyjątkowym. Przyznaje, że przeczytałam komiks dwukrotnie i powiem szczerze, że za pierwszym razem poznałam historię bohatera, jednak za drugim zaczęłam dostrzegać znacznie więcej szczegółów będących w kadrach komiksu, co zrobiło na mnie niesamowite wrażenie.