Księżyc w nowiu

„Księżyc w nowiu” jest bardzo dobrą kontynuacją. A nowe wydania są przepiękne! Nie zauważam tutaj tak znanej „klątwy drugiego tomu”, a wręcz uważam, że drugi tom jest o wiele lepszy od poprzedniego.

Sięgnięcie po tę książkę po tylu latach pozwoliło mi inaczej spojrzeć na pewne kwestie w niej poruszone. Rozpacz Belli kiedyś była dla mnie niezrozumiała. Uważałam, że dziewczyna dramatyzuje, przesadza. Teraz, po latach doświadczeń muszę stwierdzić, że w ogóle tak nie jest. Doskonale ją rozumiem, a puste strony po takim czasie mają dla mnie o wiele mocniejszy wydźwięk. Ten tom dostarczył mi masę emocji i dalej uważam, że jest to najsmutniejsza część, a główna bohaterka nie zasłużyła na to co ją spotkało.

Decyzja Edwarda jest dla mnie niezrozumiała - ta jedna rzecz się nie zmieniła. Nie wierzę, że to mówię, ale nie mogę już z całą pewnością powiedzieć, że jestem Team Edward. Chyba dorosłam na tyle, aby zauważyć jego toksyczne zachowania i rzeczy, na które wcześniej przymykałam oko.

Największy plus „Księżyca w Nowiu”? VOLTURI! Uosobienie archetypu wampira - okrutnego, strasznego potwora, którego człowiek z natury powinien się obawiać. Uwielbiam ich! Chciałabym całą osobą książkę poświęconą ich historii. Za mało ich dla mnie. I need more!

To był wspaniały powrót do serii mojego dzieciństwa. „Zmierzch” ma specjalne miejsce w moim sercu i wątpię, aby kiedyś je stracił. Jest to naprawdę fajna seria dla młodzieży, będąca swego rodzaju pierwowzorem dla innych książek z nastoletnimi wampirami. Jest to totalny must read dla osób lubujących się w książkach lekkich, takich które mają za zadanie dostarczać rozrywkę.