Lśnienie księżyca

W 'Jak każe obyczaj' autorka pokazuje kobietę, reprezentantkę wyższej stery amerykańskiej w obliczu zmian obyczajowych i nastania kultu pieniądza. 'Lśnienie księżyca', które w Polsce ukazało się 29 marca 2017 roku w niezawodnym wydawnictwie MG, pokazuje małżeństwo, które stoi wobec ciężkiej próby. W obliczu rozwodów, oni też stają przed pokusą, czy wybrać miłość, czy pieniądze?

Cała książka jest oczekiwaniem na ich decyzję. Ale jest też przeuroczo napisanym romansem o pięknej miłości. Zaznaczyłam sobie nawet przeuroczy fragment. Jest to opis spotkania małżonków w świetle księżyca. Proszę zwrócić uwagę na poetycki język, którego w dzisiejszych romansach już się nie używa. Język poetycki, a jednocześnie opisujący realną sytuację:

'Nachylili się oboje. Od ramion po koniuszki palców stanowili jedno ciało, a ich oczy utkwione były w kuszącym połysku fal ogromnego jeziora'.

Poza romansem, autorka w książce dogłębnie i znakomicie pokazała zmiany w mentalności ludzi, to zanikanie honoru i skłanianie się ku pragmatyzmowi, który dziś, w XXI wieku jest czymś oczywistym. Wówczas dla dwójki bohaterów problemem moralnym było ukrywanie prawdy o romansie przyjaciół. Prawdę mówiąc, dla mnie też byłoby to problemem. Widocznie mam dziewiętnastowieczną moralność. Nick i Suzy mają też problem pieniężny. Ich dylematem jest wybór pomiędzy miłością, a małżeństwami dla pieniędzy i pozycji społecznej. Widać, że autorka pokazuje, iż w klasie społecznej, w której rozgrywa się akcja książki, praca zarobkowa jest czymś hańbiącym. Gdy się tak przyjrzeć naszym czasom, to pogoń za pieniędzmi stała się oczywistością, a nieskorzystanie z tego stało się frajerstwem. Edith Wharton pokazała delikatne odcienie tego faktu na przykładzie pewnego uroczego małżeństwa.

Książka jest uroczym romansem i przeuroczą, dobrze napisaną powieścią. Nie planowałam jej recenzować, ale w sumie cieszę się, że ją przeczytałam. Troszkę książki o szczęściu trafiają obecnie u mnie jak kulą w płot, ale dobrą literaturę czuć i widać, niezależnie od nastroju czytającego.

Główni bohaterowie książki to para młodych ludzi, którzy postanowili zawrzeć małżeństwo z rozsądku i będą żyli na koszt innych.

Ona - Susy dobrze urodzona, ale biedna, zawsze bała się ludzi z dużymi kwotami na koncie. Zawsze uwielbiała wyobrażać sobie jak jej wyśniony, bogaty książę zarządzałby wielkimi milionami.

Nick zaś zawsze marzył o luksusowym jachcie.

Pierwsze dwa miesiące małżeństwa są sielanką - mają dla siebie willę w Wenecji.

Jednak sielanka ta kończy się, gdy Nick dowiaduje się co jego żona musiała zrobić, aby spędzili cudowne chwile w Wenecji.

Nick opuszcza żonę na kilka miesięcy, jednak nie spodziewa się, że jest w swojej żonie bez pamięci zakochany.

Książka ta pochodzi z wyższych sfer.

Ludzie spędzający całe swoje życie na bezsensownych przyjęciach, wytrawnych potrawach i obrzydliwie drogich strojach czasem stają się nudni.

Autorka nie wypowiada się na temat małżeństw zawieranych z rozsądku, ale na pewno chciałaby, aby związki te zawierane były na całe życie.

Polecam ją głównie fankom historycznych romansów, które chciałyby przeżyć miłość z wyższych sfer, bo wiem przecież jak jest z naszymi mężczyznami, nie zawsze trafnie odczytują nasze chęci i pragnienia(nie obrażając oczywiście mężczyzn).

Zapewne ciekawi jesteście jak zakończy się ta miłosna historia, ja Wam tego nie zdradzę a jeśli chcecie znać szczegóły to odsyłam Was do przeczytania lektury.

Napomnę jeszcze, że jest to pierwsze polskie wydanie, a książka jest przepięknie wydana, bo w twardej oprawie(wydawnictwo bardzo się postarało-szacunek).

Życzę zatem miłych wrażeń podczas czytania.

Polecamy, zespól dobrerecenzje.pl

Nick i Susy zakochani w sobie, przyjacielscy, szczęśliwi w swoim towarzystwie, pobrali się z miłości, ale zdając sobie sprawę, że nie będą mogli zapewnić odpowiednich warunków materialnych dla rodziny ustalili, że dadzą sobie rok na sprawdzenie, czy odnajdą się w małżeńskiej rzeczywistości, a jeśli nawiążą korzystną pod względem finansowym relację z kimś poznanym w ciągu tego czasu, to rozstaną się i nie będą sobie przeszkadzać w realizacji marzeń życiowych, ale pomimo tego zawsze będą sobie pomagać. Czy prawdziwą miłość można zastąpić kontraktem finansowym z kimś kogo się nie kocha?

Susy nienawidziła ludzi bogatych pośród których spędziła większą część życia. Oceniała ich z pogardą, bo zawsze musiała się przed nimi płaszczyć. Z powodu braku grosza przy duszy uzależniona była od cudzych humorów i zachcianek. Często musiała znosić przykrości lub wyświadczać niewygodne przysługi. Nick choć był ponadprzeciętnie inteligentny, to rozumiał, że archeologia i talent literacki nie zagwarantują mu intratnego zarobku. Przykładał się do pracy, a nowe warunki życia z Susy sprawiły, że czuł się szczęśliwy jak nigdy wcześniej i czuł blask inspiracji przy pisaniu książki. Czuł się swobodnie, bezpiecznie i wiedział, że odpowiada za swoje poczynania nie tylko przed sobą, ale też przed żoną. Susi stała się dla niego ,,cudownym nałogiem, fascynującym wyjątkiem." Obydwoje wyjątkowo tolerancyjnie, a zarazem ironicznie podchodzili do życia. Już we wczesnej młodości poznali się na świecie, wiedzieli ile był wart, a wspólne poglądy i cele scementowały ich związek. Życie jednak pisze własne scenariusze. Jaka będzie przyszłość małżeństwa, gdy skończą im się pieniądze z prezentów ślubnych, kiedy sprzedadzą nieliczną biżuterię i nie zostanie im nic poza bezwarunkową zależnością od bogatych przyjaciół?

Edith Wharton ciekawie odmalowała obraz europejskich elit w latach dwudziestych XX wieku. Luksusy, modne stroje, podróże, proszone kolacje, brydż, nowe miłostki i romanse, zdrady, naginanie zasad moralnych, życie ponad stan, aluzyjki do dawnych sprzeczek, skandali, absurdów, spędzanie czasu gnuśnie, wesoło i bezczynnie lub na godzinnych przymiarkach u krawcowych-tak wyglądało życie bogatych warstw społeczeństwa. Charliego Strefforda traktowano jak starego przyjaciela, dobrego, nieistotnego, biednego jak mysz kościelna, ale kiedy odziedziczył majątek po zmarłym wuju wszyscy od razu zaczęli traktować go jak lorda Altringham. Ludzie z tytułami i pieniędzmi interesowali się nim, bo zmieniła się jego sytuacja materialna. Charliego bawiło, że ludzie, którzy dotychczas gardzili nim, zaczęli mu się kłaniać. Dla przekory faworyzował wtedy osoby nudne i porządne akurat w momencie, gdy jego uwagi spodziewali się ludzie wybitni i cieszący się sławą.

Autorka szczegółowo opisuje zmiany obyczajowe zachodzące w społeczeństwie. Rozwody nie są już rzadkością, wiele osób choć ma dzieci rozstaje się po latach wspólnego życia. Ellie po rozwodzie zostawiła córkę pod opieką byłego męża, a jeszcze w trakcie postępowań rozwodowych pokazywała się publicznie z nowym partnerem. Coraz więcej kobiet pracuje, by zapewnić sobie byt i utrzymać rodzinę.

,,Lśnienie księżyca" to ciekawa powieść, która pokazuje, jak ważna jest komunikacja w związku, by cieszyć się wspólnym szczęściem i rozwiązywać pojawiające się problemy. W błyskotliwy sposób prezentuje elity europejskie w początkach XX. wieku i gani je za płytkość, gnuśność, brak zaangażowania w ważne społecznie sprawy. Warto sięgnąć i sprawdzić, jak Edith Wharton opisała szalone lata dwudzieste:)

http://magiawkazdymdniu.blogspot.com

Autorka książki zabiera nas w podróż po Europie w początki XX wieku. Głównymi bohaterami są Susy Branch i Nick Lansing. Są dobrze urodzeni, ale jednak biedni. Susy pozwala utrzymywać się przez swoich przyjaciół, otwarcie się do tego przyznaje. Poznaje Nicka, rodzi się między nimi coś więcej niż przyjaźń. Proponuje mu układ. Zawrą związek małżeński i przez rok będą żyć na koszt znajomych. Jeśli w tym czasie któremuś z nich trafi się ktoś lepszy, jedno drugiemu nie będzie stało na przeszkodzie.

Na początku wszystko dobrze się układa, mają swoją willę w Wenecji, Jack pisze książkę, prowadzą życie towarzyskie, które ich w pełni satysfakcjonuje. Wszystko to ma swoją cenę i zapłaci za nią Susy. W momencie, gdy Nick dowiaduje się, co musiała zrobić Susy, aby zamieszkali w willi, opuszcza ją. Na początku miało to być kilka dni rozłąki, jednak zamieniły się one w miesiące, podczas których każde z nich znalazło tę lepszą partię. Okazuje się, że Susy i Nicka mimo wszystko do siebie ciągnie...

Susy jest typem kobiety, która żeruje na arystokratach. Posiada jednak minimalne zasady moralne. Żywiła pogardę dla ludzi bogatych i choć z nimi przystawała, to na dłuższy czas nie dawało jej to przyjemności. Nick z kolei okazał się hipokrytą. Szczycił się większymi moralami od Susy, a tak samo żerował na bogatych.

Wharton zobrazowała arystokrację XX wieku. Obnażyła jej płytkość. Ci ludzie wiedli płytkie życie spotykając się na bezsensownych przyjęciach, poświęcając mnóstwo czasu na strojenie się, plotkowanie. Ukazany tu został również stosunek do małżeństwa - przyjaciele Susy i Nicka zastanawiali się, po ilu miesiącach się rozwiodą, uważając ich małżeństwo za wybryk.

Warto dać szansę tej książce mimo, że na rynku pojawiło się sporo książek opartych na takim schemacie jak ta - tylko, że Wharton wpadła na to już kilkadziesiąt lat temu. Książka spodoba się fanom historycznych romansów i osobom, które lubią powieści o tematyce społecznej.