Ludzie, którzy nie toną

Od razu wiedziałam, że się polubimy. Czasem już biorąc książkę do ręki i czytając opis, po prostu wiadomo, że to jest ta wybrana. Nie zawiodłam się.

Okładka „Ludzi, którzy nie toną” jest w ciemnych barwach, dom bez okien, brązowe niebo. To jakby wizualizacja wnętrza bohaterów książki. Ludzi, którzy nie bardzo zdają sobie sprawę z tego, że są źli. Robią wszystko dla rodziny i to jest dla nich usprawiedliwienie.

Ta powieść jest jak cebula. Na pierwszy rzut oka może być kryminałem i to ze znakomitym pomysłem. To jednak tylko wierzchołek góry lodowej, bo pod nim jest znacznie więcej treści i to ciekawszej, bo dotyczącej stosunków międzyludzkich. Rodzina utrzymuje się przez lata na poziomie, popełniając przestępstwa. Nie są to drobne kradzieże, czy oszustwa. Chodzi o ludzkie życie.

Rodzina jednak zdaje się tego nie dostrzegać, bo przecież Magda, matka trzymająca wszystko w garści, robi to dla swoich synów. Oni dla swoich rodzin, czy dla miłości. Są bezkarni, wyrzuty sumienia ich nie dotyczą, ich świat pełen jest kłamstw. I tak przez lata. Nagle jeden mały błąd, jeden mały klocek z układanki wypada i powoduje, że wszystko się sypie. Rodzina do tej pory trzymająca się razem, nagle się rozpada. Myślicie, że to ich czegoś nauczy? Czy tacy ludzie rzeczywiście nie są w stanie zatonąć, tylko będą dryfować, bo przecież nic złego nie robią, to tylko dla dobra bliskich?

Niesamowita lektura. Jak już się książkę zaczęło czytać, to bardzo trudno ją odłożyć. Tym bardziej że rozdziały się krótkie, skojarzyły mi się z migawkami: błysk i widzisz sytuację, kolejny błysk i kolejny portret. Chwile zatrzymane w kadrze.

Żeby nie było tak poważnie, to są też momenty humorystyczne, a Cichego i Benia po prostu się lubi.

Książka wywołuje emocje: kibicujemy dziewczynom, boimy się o nie, wkurzamy się na przestępców, chcemy, by ponieśli karę, by wreszcie ktoś odkrył sekrety rodzinne. Praktycznie do ostatniej strony jesteśmy zaskakiwani i coraz bardziej wciągamy się w życie Magdy, Andrzeja, Piotra, Ewy, Joanny, Tomka, Darka, Ilony, Agnieszki...

Całe szczęście jest jeszcze druga część ?

Podoba mi się też to, że Jolanta Sak w swojej debiutanckiej powieści bardzo dba o poprawny język, jest pedantką jeżeli chodzi o szczegóły i szczególiki, dobrze rozszyfrowuje charaktery i psychikę ludzi. Świetnie to wróży na przyszłość.

„Ludzie, którzy nie toną” to intrygująca powieść, która wciąga czytelnika w świat pozornie idealnej, a w rzeczywistości głęboko dysfunkcyjnej rodziny.

Magda, dominująca matka i głowa rodziny, staje się centralną postacią opowieści.

Jej silna osobowość i determinacja w utrzymaniu rodziny w ryzach kontrastują z małomównym ojcem oraz synami, którzy zdają się być zajęci własnymi sprawami, a ich żony często pozostają w cieniu.

To z pozoru typowa struktura rodzinna, która jednak szybko ujawnia swoje mroczne sekrety — matka i jeden z synów prowadzą nielegalny interes, a reszta przygląda się wszystkiemu w milczeniu.

Autorka umiejętnie łączy różne gatunki literackie, wplatając w obyczajową opowieść elementy kryminalne i humorystyczne, co sprawia, że książka jest nie tylko emocjonująca, ale i pełna zaskakujących zwrotów akcji.

W miarę rozwijania się fabuły, czytelnik odkrywa, jak skomplikowane i toksyczne mogą być relacje rodzinne, a także jak daleko można posunąć się w imię ochrony bliskich.

Sak nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak moralność, lojalność i granice, jakie można przekraczać w imię rodziny. Dzięki temu „Ludzie, którzy nie toną” to nie tylko opowieść o rodzinnych tajemnicach, ale także refleksja nad tym, co naprawdę oznacza bycie bliskim drugiemu człowiekowi.

Podsumowując, książka Jolanty Sak to emocjonująca i pełna napięcia opowieść o dysfunkcyjnej rodzinie, która zmusza czytelnika do zastanowienia się nad naturą bliskich relacji oraz ceną, jaką płaci się za utrzymanie pozorów.

„Ludzie, którzy nie toną” to debiut prozatorski Jolanty Sak. Autorka dała się wcześniej poznać jako poetka i to zamiłowanie do piękna języka można wyczuć i tutaj, co czyni tę powieść wyjątkową. Tworząc mariaż gatunkowy zgrabnie łączy elementy literatury pięknej, obyczajowej, a nawet kryminału.

Obraz rodziny, który wyłania się z kart powieści budzi ciarki. Na pierwszy rzut oka bohaterowie powieści żyją zwykłym, choć niepozbawionym problemów życiem. Tworząc fasadę normalności, wzbudzają zaufanie i szacunek w lokalnej społeczności. Pod powierzchnią jednak kipi od skrywanych sekretów, hipokryzji, zdrad i manipulacji, a nawet przestępczej działalności perfidnie wykorzystującej zdesperowane kobiety w dramatycznej sytuacji życiowej.

I właśnie to zwykłe życie, które toczy się obok prawdziwego bestialstwa uderza najmocniej. Przeraża, jak łatwo banalna rzeczywistość może stać się przykrywką dla brutalnych zbr0dni. Zagłębiając się w ciemne zakamarki ludzkich relacji pełne skrywanych sekretów i moralnych kompromisów jesteśmy świadkami, jak wyrzuty sumienia tworzą rysy na murze milczenia.

Atmosfera dusznego lata, klaustrofobiczne relacje rodzinne i zagadkowe wydarzenia tworzą intensywny klimat, który wciąga w świat pełen niepokoju i tajemnic. Stopniowe odsłanianie kolejnych warstw intrygi przypomina rozwijanie pajęczej sieci, w której każdy bohater jest uwięziony. Tu nie ma miejsca na współczucie, każdy czyn usprawiedliwia konieczność, a granice ludzkiej podłości są płynnie przekraczane.

Ta powieść obnaża brutalną prawdę o ludzkiej naturze pozostawiając po sobie ślad, bo nie sposób pozostać obojętnym na obraz rodziny przeżartej złem od środka. Która jest przeciwieństwem rodziny, o jakiej marzymy - pełnej miłości, życzliwości i zapewniającej poczucie bezpieczeństwa. Ta opowieść skłania do refleksji nad moralnością i granicami zła i z pewnością zachwyci czytelników, którzy cenią sobie mroczne historie oparte na ludzkich dramatach i niejednoznacznych postaciach.

Ja już się cieszę na lekturę drugiego tomu „Rozgrzeszyć nawróconych”.

Czy istnieją ludzie, którzy nie toną? Którzy po każdym sztormie wypłyną na powierzchnię?

Jolanta Sak opowiada historię o ludzkiej moralności, o rodzinnych relacjach, o wypaczonej miłości i o ludzkich wyborach.

Z pozoru zwykła rodzina... Tak naprawdę ma dużo na sumieniu. Działalność przestępcza stanowi ich główne źródło utrzymania, a każdy z jej członków ma swoje własne tragedie.

Gdy sprawy zaczynają się komplikować, relacje rodzinne pękają niczym nitki. Czy kiedykolwiek były to prawdziwe więzy?

,,Ludzie, którzy nie toną" jest bardzo wciągającą i przejmującą lekturą. Dramaty, jakie się tam rozgrywają, bardzo szybko przywiązują czytelnika do tego świata i bohaterów. Pochłonęłam ją niemal za jednym zamachem.

Niesamowicie płynny styl i przyjemny język napędzają historię i zachęcają do nieustannego czytania. A losy bohaterów nie dają o sobie zapomnieć na długo. Autorka utkała bardzo angażującą opowieść. Czytelnik do samego końca nie przewiduje, jaki może być koniec. Efekt zaskoczenia? Jest. Dramatyczne akcję? Są. Elementy humorystyczne? Tak.

Równie ciekawa jest ta głębsza warstwa książki. O moralności i o ludzkiej naturze. Były to niesamowicie ciekawe rozważania, które przez całą lekturę kiełkują czytelnikowi z tyłu głowy.

To niepozorna książka - niewielkich rozmiarów, a pozostawia po sobie wyjątkowy smak. Z największą przyjemnością sięgnę po kolejną część tej historii. Mam nadzieję i Was udało mi się zachęcić

Magda wraz mężem Andrzejem oraz ich dwoma dorosłymi synami, Piotrem i Tomkiem, tworzą nietypową rodzinę, która wzbogaca się na działalności przestępczej. Pewnej nocy Ewa, żona Tomka, obserwuje przez okno dziwną sytuację. Od tego momentu zaczyna mieć pewne podejrzenia. Jednocześnie Piotr, zakochany w Ewie układa plan pozbycia się swojej żony. Niestety dla mężczyzny i całej rodziny, interes przestępczy zaczyna się sypać za sprawą dwóch osób, z najbliższego otoczenia... Prawda krok po kroku o rodzinie Brzezińskich i ich tajemnicach wychodzi na jaw...

"Ludzie, którzy nie toną" Jolanty Sak, to rewelacyjna opowieść o rodzinnych relacjach, w których dominuje kłamstwo, budowanie fałszywego wizerunku, skrywana głęboko samotność, a to wszystko utkane na kanwie przestępczego procederu, jakim jest handel żywym towarem. Książka od samego początku wciągnęła mnie z jednej strony lekkością i umiejętnie przemycanym humorem, a z drugiej strony zainteresowała wątkiem kryminalnym i chęcią jak najszybszego poznania efektu końcowego tej całej sprawy. Wspaniale wykreowane postacie, które wzbudzają w czytelniku sympatię, złość, niechęć, czyli nie pozostają obojętne i każda z nich wnosi wiele do tej historii. Szczególnie przypadła mi do gustu dwójka nietypowych pracowników Magdy, takich od brudnej roboty. Ich dialogi i sposób funkcjonowania niejednokrotnie powodował uśmiech na mojej twarzy. Ale niech pozorna lekkość nikogo nie zmyli, bo ta historia ma swoją głębię, demaskuje fałsz i obłudę, pogoń za łatwym pieniądzem i pogubienie z którego ciężko się wyplątać.

Autorka bardzo umiejętnie przedstawiła w niej do czego prowadzi życie w zakłamaniu, które na dłuższą metę zniszczy każdą relację, szczególnie rodzinną. Jak fałsz, który prędzej czy później zawsze wypłynie na powierzchnię, zniszczy przede wszystkim tego, kto chciał na nim budować.

Książka na jeden wieczór, bo ciężko się od niej oderwać. Bardzo wam polecam!!

„Jest taki rodzaj ludzi, którzy nigdy nie toną”.

O matko, cóż to za upiorna rodzinka… Oto gwiazdy rodziny Brzezińskich: Magda – mamuśka i teściowa, Piotr i Tomasz – synowie i mężowie, Joanna i Ewa – żony i synowe… Pomiędzy nimi Andrzej – mąż, ojciec i teść.

Magda to twarda sztuka z rozmachem prowadząca „rodzinny biznesik”. Nielegalny oczywiście. I brzydki. Piotr – mąż Joanny, wzięty ginekolog, który wabi nieszczęśnice w kłopocie i oddaje je pod kuratelę mamuśki. Tomasz – mąż Ewy, nieudacznik życiowy, który wiedział i czerpał korzyści, a nic nie zrobił… Joanna i Ewa – podejrzliwe żony uwikłane w niezdrowe relacje z małżonkami i teściową. I wreszcie Andrzejek – cichy safanduła, który raz, wespół z synową Ewą, zdobył się na sprzeciw wobec żony. I zrobił dziurę w rodzinnej łajbie, która miała nigdy nie zatonąć.

„(…) myślałeś, że jesteś niezatapialny? Że cokolwiek się wydarzy, ty zawsze wypłyniesz na powierzchnię? Że jesteś jednym z tych, co nigdy nie toną? Nie ma ludzi, którzy nie toną”.

W tle są jeszcze Cichy i Benio – dwaj, kolokwialnie mówiąc, ociężali umysłowo pomagierzy mamuśki. Panowie w swej bezbrzeżnej mądrości, mimo szczerego zaangażowania, po prostu dali ciała, więc wszystko, co wymyśliła kreatywna Magda, po prostu nie mogło się udać. Jola świetnie i wiarygodnie wykreowała tych dwóch chłopków-roztropków z ograniczonym umysłem mających misję życia… Epizody z ich udziałem były zabawne, zwłaszcza gdy zajęli się Dareczkiem. Nota bene, polubiłam chłopaka. Tomaszka zresztą też, ale ja mam słabość do takich panów.

„Ludzie, którzy nie toną” to debiut prozatorski Joli Sak. Mimo że fabuła krąży wokół ciężkich tematów (głównie nielegalne aborcje, handel żywym towarem), to jednak w swej konstrukcji, sposobie narracji i stylu jest to powieść lekka i momentami zabawna. To takie skrzyżowanie obyczajówki z cosy crime i komedią kryminalną. Autorka nie zastosowała żadnych drastycznych środków przekazu, temat opracowując w stonowany sposób, a na koniec, żeby za dużo nie zdradzać powiem, że zastosowała zakończenie odpowiednie dla tego rodzaju powieści.

Jest to debiut prozatorski autorki, która ma na koncie cztery wydane tomiki poezji. Powyższy fakt sprawił, że bardzo bałam się tej książki. Poezji nie rozumiem, przez co i nie lubię. Spodziewałam się zbędnie rozbuchanych opisów i nadmiernie skomplikowanej historii. Nie mogłam się bardziej mylić. Powieść napisana jest prostym, zrozumiałym językiem, nie występują w niej zbędne upiększenia. Postaci nie są rozbudowane, co dla mnie nie jest atutem, gdyż bez odmalowanego przez autora rysu psychologicznego ciężko mi się zżyć z bohaterami. Akcja toczy się dość wartko i nie ma czasu na nudę. Jolanta Sak bardzo zręcznie balansuje między gatunkami i wplata w tę niewątpliwie obyczajową powieść elementy humorystyczne i kryminalne. Sama historia zawarta w książce skupia się na mocno dysfunkcyjnej rodzinie, której głową jest Magda. Kobieta trzyma wszystkich w ryzach dbając o jedność i dobrobyt. Robi to mimo wszystko, wbrew wszystkiemu i wszystkim, nie zważając na to, że jedynym co łączy jej bliskich to więzy krwi. Dodajcie to tego fakt, że rodzinny biznes opiera się na działalności przestępczej wspieranej dodatkowo przez dwóch pomocników żywcem wyjętych z Gangu Olsena i macie przepis na piękną katastrofę. Czy statek, którego kapitanem jest Magda rzeczywiście przetrzyma każdy sztorm? Czy istnieją ludzie, którzy nie toną? Odpowiedzi czekają na kartach powieści, której dodatkowym atutem jest zaskakujące i niebanalne zakończenie.