Nelly Rapp i frankensteiniak

Zachwyca Widmark, znowu zachwyca. W zwięzłej formie uchwycił wszystko to, co w dobrej powieści szpiegowskiej być musi. Szpiegowskiej? Ano tak, bo choć zadbano o dreszczyk grozy, to charakter kryminalny ciągle da się tu odczuć. Wywiad terenowy, śledzenie podejrzanego i sprytny fortel, dzięki któremu można pokonać przeciwnika to główne metody działania agenta. Tyle, że tym razem nie o złodziei i oszustów się rozchodzi, ale o potwory. Jest strasznie... strasznie zabawnie. Sama Nelly to dziewczynka inteligentna, odważna, dociekliwa i energiczna. Taka być musi upiorna agentka. To dobry wzór do naśladowania. A że po lekturze będzie się na podwórku tropiło potwory – to pewne.

A jak to jest z tym horrorem? Czy seria rzeczywiście straszy? Czy możemy dać książki dzieciom bez obawy, że te będą się potem przerażone budziły w nocy przez następny miesiąc? Spokojnie! Elementy grozy są idealnie zrównoważone. „Straszne” i niepokojące bywają tu okoliczności (a to opuszczone domostwo, a to ciemne schody), a nie same potwory. Te nie straszą, a bawią. Nie tracą przy tym cech znanych z tradycji i kultury. Wampir więc śpi w trumnie (koło której stoją kapcie), a w nocy udaje się na polowanie, podczas którego wysysa krew ze swych ofiar. Oprócz tego jednak pedantycznie dba o swe uzębienie, bez którego niechybnie zmarłby z głodu. Aby potwora pokonać nie trzeba też go wcale zabijać. Można na przykład sprawić, aby się zakochał. Nie ma więc w książkach Widmarka okrucieństwa, przerażających scen walki ani rozlewu krwi.

Widmark po raz kolejny pokazał klasę. Autor nie traktuje swych młodych czytelników „jak dzieci”, a więc podmioty głupsze i inteligentnych rozwiązań niepotrzebujące. Z należytym szacunkiem tworzy literaturę najwyższych lotów; mądrą, zabawną, ciekawą gatunkowo. Udowadnia, że kryminał czy horror nie potrzebują uproszczeń, aby stać się dziecięcą lekturą. Podobają mi się te eksperymenty z konwencją, adaptowanie gatunków na potrzeby młodszych czytelników. Okazuje się, że można to zrobić bez popadania w tandetę. To chyba niełatwe, stworzyć coś, co spodoba się osobom w każdym wieku. Widmarkowi, po raz kolejny, to się udało.