Opowiadania zebrane. Tom 1

Ponad 700 stron opowiadań, autora, którego uwielbiam za każdą formę literacką, ale opowiadania to prawdziwy majstersztyk. Krótkie, a nawet bardzo krótkie pełne dosadnego humoru często wynikającego z absolutnego absurdu, jak w jednym z najznakomitszych opowiadań Sławomira Mrożka pt. Słoń. Ogród zoologiczny nie miał kasy na słonia, to zrobili dmuchanego i wszystko byłoby dobrze, gdyby nie odleciał: "słonia znaleziono w pobliskim ogrodzie botanicznym, gdzie spadając, nadział się na kaktus i pękł. A uczniowie, którzy wtedy byli w ogrodzie zoologicznym opuścili się w nauce i stali chuliganami. Podobno piją wódkę i tłuką szyby. W słonie nie wierzą w ogóle" Hahaha

Albo List do Szwecji, gdzie o nieuczciwy księgowy, który chce by z Pan Nobel przesłał mu nagrodę i pisze do niego list z prośbą o wysłanie jej na adres domowy... "nawet jakby mnie listonosz nie zastał, to żona odbierze, zostawię jej upoważnienie".

Kolejne opowiadania dozowałem sobie po kropelce, delektując się ich treścią, wracając do tych już przeczytanych i dzieląc się nimi z domownikami. Często stawiamy sobie pytanie o to, co jest wyznacznikiem literatury tej, jak to ładnie mówią dziennikarze przez duże "L"? U Mróżka odpowiedź jest - prosta znakomite pióra i ponadczasowość poruszanych tematów. Kiedy zastanowiłem się, to czas płynie, zmieniają się ludzie, okoliczności, ale mechanizmy, ludzka głupota, czy obecnie korporacyjne zasady, które zastępują te z czasów socjalistycznego kierowania gospodarką i firmami wciąż są niezmienne. Czyż wielu z nas nie kocha Prezesa miłością adoracyjną, by zaskarbić sobie jego przychylność? O tej zależności znajdziemy mnóstwo ciekawych spostrzeżeń w "Opowiadaniach z Podwieczorku przy mikrofonie".

I tak na sam koniec. Śnieg? - woda w proszku - to też Mrożek.

Moja miłość do twórczości Sławomira Mrożka trwa w najlepsze. Zachwyca mnie Mrożek - dramaturg, ale uwielbiam też Mrożka - twórcę opowiadań i po raz kolejny, biorąc do ręki książkę pt. „Opowiadania zebrane”, wydaną nakładem Oficyny Literackiej Noir sur Blanc, przepadłam. A to dopiero pierwszy tom znakomitej, prozatorskiej twórczości autora „Tanga”.

W tym imponujących rozmiarów zbiorze (aż 152 utwory), opatrzonym okładką prezentującą wizerunek Mrożka stworzony przez Feliksa Topolskiego, znaleźć można wczesne opowiadania autora, głównie z lat 50. XX wieku, w których wyraźnie pobrzmiewają echa jedynego słusznego wówczas ustroju. Te paradoksy rzeczywistości z czasów Mrożka uwypuklone lub przejaskrawione w wielu opowiadaniach, mówią czytelnikom więcej o czasach socjalizmu niż niejedna publikacja historyczna.

Jak przystało na mistrza groteski, Mrożek po mistrzowsku kreuje swoich bohaterów, niezależnie od tego, czy to partyjni działacze, niepospolite zwierzęta, czy też dzieci, które z typową dla nich naiwnością poznają absurdy otaczającego świata. Każdy z nich dodaje tej prozie barw, wywołuje uśmiech na twarzy czytelnika i sprawia, że raz za razem wracamy do kultowych postaci tego zbioru, bo ich dialogi i zachowania zdecydowanie godne są Naszej uwagi.

Tego wspaniałego zbioru w zasadzie nie trzeba szczególnie polecać. „Opowiadania zebrane” Mrożka bronią się same ponadczasową tematyką, humorem i groteską, które nie ulegają przedawnieniu. Obcowanie z tą prozą to czysta przyjemność, pod warunkiem, że przyjmiemy czytelnicze zaproszenie do świata absurdu, wykreowanego na kartach twórczości Naszego znakomitego prozaika.

Czytajmy prozę Mrożka, bo warto!

Pierwszy tom „Opowiadań zebranych” Sławomira Mrożka to prawdziwa uczta nie tylko dla miłośników literackiego absurdu, ale i dla oka – książka została wydana z wyjątkową dbałością o estetykę. Wzbogacona o ilustrację z „Kroniki” Feliksa Topolskiego oraz rysunki samego autora, stanowi małe dzieło sztuki edytorskiej – elegancka, dopracowana, przyciąga uwagę jeszcze zanim zaczniemy lekturę.

Zawarte tu teksty – od Opowiadań z Trzmielowej Góry, przez Słonia aż po Wesele w Atomicach – to literacki przekrój przez wczesną twórczość Mrożka. Pełne są one charakterystycznego dla autora poczucia humoru, ironii i absurdalnych sytuacji, które jednocześnie bawią i skłaniają do myślenia. Bohaterowie tych historii – urzędnicy, hrabiowie, profesorowie, żyrafy i krztuszący się ojcowie – tworzą świat, który mimo upływu lat nie stracił ani odrobiny aktualności.

Mrożek celnie punktuje paradoksy codzienności, ludzkie słabości i społeczno-polityczne absurdy – a robi to z lekkością i finezją, jaką mają tylko najlepsi satyrycy. Jego krótkie formy są mistrzowskie – skonstruowane precyzyjnie, błyskotliwie, z przewrotną puentą.

To wydanie to nie tylko doskonała literatura, ale również hołd złożony autorowi – pokazuje, że jego teksty wciąż żyją i rezonują. Lektura obowiązkowa zarówno dla wiernych fanów Mrożka, jak i dla tych, którzy dopiero chcą rozpocząć z nim przygodę.