Patrz, jak spadam

Nawet nie potrafię opisać jak chwilami byłam wzruszona całą historią. Ta pozycja to nie tylko zwykły kryminał, ale również opowieść o zaginionej córce naszego bohatera. Tutaj każda z postaci ma swoje życie prywatne, które możemy śledzić. Nie ma tu konkretnych faktów, tylko opowieść o krzywdzie, zdradach i morderstwach. Tak naprawdę pobyt na Majorce ma swoją cenę i nie zawsze bohaterowie znajdą tu tylko zabawę. Wielu z nich liczy na rozwiązanie swoich małżeńskich spraw, a inni poddają swoje żony próbom, by odkryć z jakich powodów ich wspólne życie zanika. Dla jednych zabawa kojarzy się z balowaniem do rana w rytmach muzyki i tańców, a dla drugich wystarczy alkohol i proszki, których legalność opiewa wątpliwością. Każda impreza ma swoją cenę, tylko nie zawsze oni chcą to dostrzec.

Wracając do akcji, Tim był dla mnie osobą, której bardzo mi było szkoda. Oczywiście całą książkę widzimy z jego perspektywy i czasu obecnego, choć bywają również przeskoki do czasów, kiedy jeszcze byli pełną rodziną. Niestety zaginięcie córki sprawia, że małżeństwo Tima się rozpada. Nie potrafili znieść wzajemnych oskarżeń, z czyjego powodu Emma przepadła jak kamień w wodę. Choć życie płynie dalej, a on dostaje kolejne zlecenia, nic nie staje na przeszkodzie, by wciąż poszukiwał tropów. Porusza niebo i ziemię, by tylko poznać prawdę.

,, Widać jego zmęczenie, wszystkie te nowe zmarszczki na czole, te parę siwych włosów, które pojawiły się na jego skroniach, ciężar, którego wcześniej w nim nie było, jakby ziemia ciągnęła go do wykopanego już grobu.

Jeszcze raz spogląda na nią z dołu.

-Obiecałem jej-mówi. -Obiecałem".

Pomijając teraz historię, chciałabym wam powiedzieć, że to naprawdę bardzo dobra książka. Tutaj uczucia aż się wylewają z jej stron, niosąc i nam niekłamaną obietnicę, że nie wszystko jest stracone. Że może gdzieś tam jego córka żyje, tylko z jakichś powodów nie może się ujawnić.

Autor pokazuje nam świat, który jest prawdziwy. To, co piękne nie zawsze jest złotem...

Naprawdę wspaniała książka...

Tim Blanck poszukuje swojej zaginionej córki. Od czasu zaginięcia minęły trzy lata, a on nadal wytrwale szuka i ma nadzieję. W tym celu przeprowadził się nawet na Majorkę, bo to właśnie tam zaginęła jego córka, na wyjeździe wakacyjnym z koleżankami. Tim przez ten wyjazd na Majorkę zniszczył swoje małżeństwo. To nie tak, że Rebecka nie chciała odnaleźć córki, bardzo chciała i szukała razem z Timem, ale w końcu zmusiła się do tego, aby uwierzyć w to, że Emma się nie odnajdzie, minęło zbyt dużo czasu.

Jednak nadal oboje mają nadzieję.

Cała książka: „Patrz, jak spadam” jest owiana ogromną nadzieją. Ja wspólnie z Timem przez całą książkę wierzyłam, że Emma się odnajdzie, że może ktoś ją przetrzymuje, może straciła pamięć - cokolwiek, najważniejsze żeby żyła. W całej książce jest wiele bólu, ten ból udziela się czytelnikowi, to tak jakby to nam zaginęło dziecko, jakby to nam rozwaliło się małżeństwo i jakby to nasza psychika była w rozsypce. Tak bardzo autor daje nam wczuć się w rolę Tima, w rolę cierpiącego ojca. To wszystko dzieje się dzięki temu, że książka: „Patrz, jak spadam” napisana jest w sposób którego do tej pory nie znalazłam w żadnej innej. Niesamowicie wchodzimy w mentalność osoby, które akurat opowiadają rozdział, widzimy co czują, co myślą, jak cierpią i co wspominają.

Na początku trochę dziwnie jest przyzwyczaić się do tak odmiennego stylu pisarskiego autora. Przez dwa, trzy rozdziały czułam się zagubiona w opowieści, ale po kilku rozdziałach doskonale się wczytujemy w książkę i wczuwamy w jej bohaterów. Jeden rozdział przechodzi w drugi, czasem płynnie nawet bez kropki. Po prostu zmieniamy tylko opowiadającego. To niesamowite jaki zabieg zastosował tutaj autor.

W miarę jak posuwamy się dalej w książce, zauważamy, że przewijamy kartki coraz szybciej, akcja się rozwija i już już jesteśmy wraz z Timem blisko rozwiązania zagadki i znalezienia jego córki.

Ale czy tak się stanie? Czy uda się odnaleźć dziewczynę?

Jeszcze raz wspomnę, choć już o tym mówiłam, że czytając tę książkę, jakby ją czujemy, wszystkie emocje płynące z niej wpadają w punkt uczuć czytelnika. Jest to bardzo dobra propozycja książkowa. Z czystym sercem polecam, ale przestrzegam też - przeczytacie ją w jeden, góra dwa dni. Nie jest to książka, którą można czytać przez miesiąc.

Gorąco polecamy: Dobre Recenzje

Nazwisko Kallentoft kojarzy mi się ze szwedzkim pisarzem, który stworzył cykl pod tytułem „Komisarz Malin Fors”. Od zawsze chciałam poznać ten cykl, ale przez ostatnie lata udało mi się przeczytać tylko jedną część. Nadal mam plany, aby nadrobić tę serię, ale w międzyczasie sięgnęła po inną. Pisarz zaczął tworzyć serię pod tytułem „Palma”, którą rozpoczyna książka „Patrz, jak spadam”.

Miałam swoje pewne oczekiwania od książki „Patrz, jak spadam”, gdyż Mons Kallentoft kojarzy mi się z dobrymi kryminałami. Myślałam, że otrzymam książkę, która mnie zachwyci i wciągnie od pierwszej strony. Niestety, nie stało się tak. Dostałam dosyć ciekawą historię oraz bohatera, którym targają silne emocje, które doprowadzają do tego, że jest w stanie zrobić wiele, aby odnaleźć swoją córkę. Ta część książki jak najbardziej mi się podobała. Jednak nie potrafiłam się maksymalnie wciągnąć w czytanie, gdyż książka jest napisana dosyć chaotycznie. Musiałam się porządnie skupić, aby zrozumieć to, co czytam. Fabuła potrafiła znienacka przenieść się na perspektywę innego bohatera czy też przenieść się o kilka lat, co powodowało moje zagubienie.

Książka „Patrz, jak spadam” spodobała mi się, lecz żałuję, że nie mogę o niej powiedzieć, że jest świetna. Opowiadana przez pisarza historia była na tyle ciekawa, że walczyłam z tym chaosem i moim zagubieniem, które się czasem wkradało, gdyż bardzo chciałam poznać zakończenie. Samo zakończenie wpłynęło na mnie emocjonalnie i była zadowolona, że nie odłożyłam jej na bok.

Nazwisko Kallentoft kojarzę z typowym szwedzkim kryminałem, więc z tym większym zaciekawieniem sięgnęłam po - wnioskując z zapowiedzi - zupełnie inne jego oblicze.

Od początku fabuła prowadzona jest strasznie chaotycznie. Wydarzenia z przeszłości (rozmowy z Emmy, retrospekcja z potencjalnych wydarzeń, imprez, w których mogła brać udział, początki poszukiwań) nagle pojawiają się w bieżącej akcji, niestety niczym nieoddzielone i czytając, kompletnie gubiłam wątki. Z drugiej strony ten chaos mógł być celowy, bo wprowadza czytelnika w stan jakby po zażyciu jakiegoś narkotyku, przez który ciężko odróżnić majaki od rzeczywistości, sprawia, że myśli w głowie wirują, zmieniają się, nakładają na siebie. W podobnym tonie Mons Kallentoft przedstawił głównego bohatera, człowieka pełnego sprzecznych uczuć, którego depresyjny nastrój rzutuje na nasz odbiór książki. Tim z jednej strony stara się wykonywać swoją pracę prywatnego detektywa najlepiej jak się da, z drugiej wciąż na własną rękę szuka córki. Poszukiwania stają się jego obsesją, wyniszczają, ale dają nadzieję.

"Patrz jak spadam" to właśnie w głównej mierze powieść o wzlotach i upadkach, beznadziei i wierze, że może jednak nie wszystko stracone, a to wszystko jakby dla kontrastu umieszczone w jednym z najpiękniejszych miejsc na ziemi. Majorka - wyspa wiecznych imprez, nielegalnych środków i słońca. Po I tomie nie umiem określić czy ta twarz Monsa Kallentofta przypadła mi do gustu, czy jednak nie. Poczekam na kolejne.