Pogromca Nieskończoności

Brighton, po wypiciu Krwi Pogromcy otrzymuje upragnioną moc. Różnica pomiędzy nim, a Emilem jest taka, że jeden z nich za wszelką cenę chce uratować świat i pozbyć się mocy, a drugi pragnie sławy i uwielbienia ze strony swoich fanów. Teoretycznie ich pragnienia są całkiem inne, natomiast co do jednego się zgadzają. Muszą ratować swoich bliskich. I wierzą w to, że dzięki swoim mocom będą w stanie to zrobić. Czy w tym wszystkich bracia nie stracą siebie nawzajem?

Z czystym sumieniem muszę przyznać, że dawno w literaturze nie spotkałam takiego bohatera jak Brighton. Jak ja nie lubię tego nastolatka. W drugiej części poznajemy go z innej strony niż poprzednio. Tu zawładnęła nim moc, jest nią wręcz upojony przez co kompletnie nie widzi tego, co się w około niego dzieje. Bardzo było mi szkoda Emila, ponieważ robił co mógł, by przemówić bratu do rozsądku, często jednak, bez skutku.

W "Pogromcy Nieskończoności" mamy również okazję bliżej przyjrzeć się życiu uczuciowemu Emila i Brightona. Ta część książki bardzo mi się podobała. Dostrzeżemy również fascynację Syna Nieskończoności feniksami, o czym w pierwszym tomie zostało już wspomniane. Jak widzicie, fantastycznych stworzeń również tu nie brakuje.

Szczerze powiedziawszy, pomimo, że w drugim tomie więcej się dzieje to tak na prawdę to pierwsza część bardziej przypadła mi do gustu. Jeden z bohaterów, jak już wspomniałam, bardzo stracił w moich oczach i ciężko było mi przełknąć jego zachowanie. Tak czy inaczej, czekam na kolejną część, jestem bardzo ciekawa jak potoczą się dalsze losy bohaterów.