Przez błękitne pola

Keegan jest autorką, która sprawnie operuje słowem. Opowiadania zawarte w zbiorze "Przez błękitne pola" cechuje jednocześnie surowość i spora dawka melancholii. Nie mogę jednak pozbyć się wyrażenia, że po prostu prześlizgnęłam się po powierzchni tych tekstów. Choć czytało się je lekko, przypominały mi one raczej bardzo dobre wprawki pisarskie, niż dopracowane opowiadania, które na długo zostaną w czytelniku.

Nieważne, czy chodzi o mikropowieść „Drobiazgi takie jak te“, czy o opowiadania zebrane w zbiorze „Przez błękitne pola“ — Claire Keegan skupia się na psychice bohaterów, by wydobyć z nich jak najwięcej w krótkim tekście, ale akcję nagle urywa, fabuła okazuje się nigdzie nie dążyć, a zakończenie jest zbyt subtelne, zbyt niedomknięte. Kilka razy udaje jej się ostatnią kropkę postawić w miejscu, które jest otwartym zakończeniem, ale zwykle kropka ta pojawia się nagle, bez ostrzeżenia. W miejscu, które nie pozostawia przyjemnego niedosytu a jedynie dezorientację. Prawdopodobnie to to najbardziej uwiera mnie w prozie Keegan, ale przy całym szacunku, jaki mam dla autorki — zapracowała na niego odbiciem relacji z bliskimi oraz zależności w społeczeństwie — jej proza nie należy do „mojej“. Nie porusza mojego serca, nie działa na emocje. Mogę długo obcować z jej zgrabnym językiem, a i tak będę czuła niewiele. Gdyby nie te ucięte zakończenia, gdyby nie poczucie nieprzyjemnego niedosytu — byłabym względem niej całkowicie obojętna. Rok po lekturze nielubianej przeze mnie powieści „Drobiazgi takie jak te“ zaczęłam patrzeć na ten tytuł bardziej przychylnie, więc miałam nadzieję, że opowiadania zebrane w „Przez błękitne pola“ pozwolą mi w końcu nawiązać nić porozumienia z Keegan, ale najwyraźniej nie jest autorką, która mówi językiem mojej wrażliwości, najwyraźniej nie ma dla nas przyszłości.

przekł. Dariusz Żukowski

Opowiadania z niniejszego zbioru powstały w latach 2007-2008.

Opowiadanie „Kapitulacja“ czerpie inspirację z pamiętnika Johna McGaherna.

!: Cyganka,

TW: pedofilia, homofobia, przemoc psychiczna oraz fizyczna, kazirodztwo, ?zoofilia

Najważniejszą bohaterką opowiadań Claire Keegan jest Irlandia – jej skomplikowana historia, która odcisnęła piętno na społecznej pamięci, wpływ Kościoła katolickiego i jego wartości, plebejska kultura i tradycja. Autorka skupia się na szczegółach i emocjach.

W zbiorze znalazłam kilka wyrazistych opowiadań, takich mocno przemawiających do mnie, takich poruszających i wzruszających. Zapewne teksty zamieszczone w zbiorze nie każdemu mogą odpowiadać pod względem formy. Czasami trzeba, i to bardzo, czytać między wierszami, domyślać się i szukać sensu, a i tak trudno poznać prawdę wypływającą z danej historii.

Dla mnie wszystkie te opowiadania są pełne pragnienia wolności – do życia w zgodzie ze sobą, bez zwracania uwagi na opinie innych ludzi, rozumianej też jako akceptacja siebie, swoich potrzeb. Pełne są także różnego rodzaju tęsknoty – za bliskością, szczęściem, ale też niezależnością.

Uwielbiam pióro Claire Keegan, jej profesjonalizm, wrażliwość, prawdę, piękny język czy znajomość kultury i obyczajowości Irlandii. Nie ma takiej drugiej jak ona i niech to będzie podsumowaniem recenzji.