Psia Poducha

To była wielka przygoda. Przypomnieć sobie czasy, kiedy było się dzieckiem dziadkowie, albo rodzice czytali bajki. Spędzaliśmy tak wiele godzin, nie odpuszczając szczególnie babci Andzi i dziadkowi Tomkowi. Pierwszą książką, która pamiętam z takiego czytania, były Przygody koziołka Matołka Kornela Makuszyńskiego, ale nie była to ulubiona lektura

Wyobraźcie sobie, że po bardzo wielu latach można wsiąść w wehikuł czasu i... zacząć znowu czytać książeczkę dla maluchów i tych trochę starszych.

Najpierw oczywiście „Psia poducha” Doroty Apostolidis przeszła weryfikacje wśród najmłodszych recenzentów takich kilkuletnich. Padały opinie: bardzo fajna, ciekawa, jak ja kocham pieski, a ja chcę takie pieski, a poczytamy jeszcze, a są kolejne tomy? 5-letni Pawełek zdecydowanie wolał oglądać ilustracje Eweliny Oleksiak niż skupiać się na treści, ale obiecał, że jeszcze raz spokojnie siądzie i posłucha, jak mama czyta i wtedy wyda werdykt. Na razie aż sapał z zadowolenia, oglądając pieski biegające, śpiące, uśmiechnięte i smutne.

Co do recenzji mojej to powiem tak: bardzo będę polecać tę książkę dla wszystkich dzieci. Rozśmiesza, uczy, tłumaczy, czasem pojawia się lekki smuteczek. Młodzi odbiorcy dzięki niej uczą się empatii i miłości do zwierząt, bo Gingera i Nemo nie sposób nie pokochać. Rozumiem też dzieci, które po przeczytaniu tej książki chcą koniecznie mieć swojego czworonoga. Też bym chciała, gdyby nie miała już Zoltana.

Rozumiem też Pawełka, który z wyciągniętym języczkiem i prawie bez tchu oglądał ilustracje. Naprawdę są świetne

Bardzo się cieszymy, że jako profil „Czytadła i czekadełka” możemy być patronem dobrej książki dla dzieci i do tego pięknie wydanej.

Pozostaje nam powtórzyć tylko za wydawcą:

Radosnej lektury!!!