Ain't No Grave

Komiks w stylu westernowym, tylko że poddany mocno gotyckiemu tuningowi, ale i to by było zbyt mało wiec jest jeszcze nieco melancholii i baśniowości. To wszystko dopiero początek, bo os fabuły, czyli kobieta stająca w szranki ze Śmiercią, z pozoru „zwyczajna” misja jednak jest w tej historii znacznie więcej intymności.

Bohaterką opowieści jest Ryder, kobieta niosąca brzemię własnej legendy, która próbuje odnaleźć spokój, jednak gdy pojawia się wizja śmierci, jej podróż zamienia się w walkę o przetrwanie i zarazem walkę o to co udało jej się w życiu zbudować i sensu, który odnalazła. Historia z pozoru mżę się wydać banalna, jednak nie ma tu taniego sentymentalizmy oraz gry na emocjach, chociaż tych nie brakuje, zwłaszcza w dialogach, gdzie nastrój jest tak mocno wyczuwalny.

Komiks nie ma co ukrywać jest brutalny, ale jest przy tym dobrze zbalansowany, bo nie brakuje momentów wytchnienia, gdzie cisza wychodzi na pierwszy plan, a samotność Ryder dotyka nawet czytelnika, bo w gruncie rzeczy jest to opowieść o kobiecie, której życie kręciło się wokół nieustannej walki, a finalnie musi zmierzyć się z czymś nieuniknionym i jest w tym ból i próba pogodzenia się z własnym losem albo bunt odmowa pogodzenia…

?Mariaż westernu, fantasy i soft horroru dla mnie bardzo dobre zagrał i to wszystko się bardzo dobrze uzupełniało w taki sposób, że nic nie było dla taniego efektu, a każdy element było po coś, by cała opowieść miała sens. Nie zabrakło też symboliki, gdzie Śmierć to tylko symbol pewnego braku kontroli nad własnym losem.

Album nie każdą swoją metaforę wyjaśnia i pozostawia pewne pole do interpretacji, bo sama historia nie jest linearna, co finalnie sprawia, że to nie jest historia do przeczytania i zapomnienia, a bardziej może po sobie coś zostawić i nie będą to tylko pytania.

Nieszablonowa historia o przemijaniu, gdzie emocje zdecydowanie biorą górę nad rewolwerem. Album brutalny, melancholicy i piękny zarazem.