Akwitania

Rok 1137. Książę Akwitanii, najbogatszego regionu Francji, zostaje zabity w Composteli. Jego ciało przybiera niebieski kolor, nosi ślady normandzkiej tortury zwanej „krwawym orłem”. Jego córka Eleonora pała żądzą zemsty i z tego powodu wychodzi za mąż za syna króla Francji Ludwika VI Grubego, którego uważa za mordercę ojca. Ale król umiera podczas ich wesela w identycznych okolicznościach. Z pomocą Akwitańskich Kotów – szpiegów akwitańskiego księstwa – Eleonora i Ludwik VII próbują dowiedzieć się, kto chciał doprowadzić do tego, by na tronie znaleźli się młodzi i niedoświadczeni władcy. Kilka dziesięcioleci przed śmiercią księcia Akwitanii bezimienny chłopiec zostaje porzucony przez swoje pięć matek w lesie. Nie wiemy, czy jest potworem, czy świętym, ale ten mały ocaleniec stanie się z czasem jednym z najbardziej niezwykłych ludzi europejskiego średniowiecza.

Lubię książki oparte na historii, ale tym razem ta mnie nie porwała. Trochę za dużo było w niej dat i elementów historycznych, czym niemiłosiernie mi się dłużyła. Po opisie spodziewałam się mocnego i dobrego kryminału, a tymczasem dostałam powieść historyczną z wątkiem miłosnym. Mnie osobiście ta historia nie porwała, ale każdy z nas ma inny gust i inne zdanie. Mnie się nie podobała, ale kogoś innego mogła zachwycić. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki, ale nie bardzo udane. Na pewno sięgnę po Trylogię Białego Miasta tak polecaną przez innych, żeby dać autorce drugą szansę. Absolutnie Was nie zniechęcam do tej książki, wręcz przeciwnie. Powinniście przeczytać i przekonać się sami.

Nie mam pojęcia co napisać o tej książce. Spodziewałam się kryminału thrillera, a dostałam…powieść historyczną z nutą obyczaju, a nawet romansu. I nie miałabym problemu, gdyby…

Po pierwsze postacie. Momentami były one płaskie, takie przezroczyste, bez jakiejś cechy, która by je wyróżniała. Sama Eleonora Akwitańska, czyli postać autentyczna jest momentami nieco ckliwa. Najbardziej wpływowa kobieta średniowiecza życiorys miała niezły, ale trochę autorce nie wyszło jej wykreowanie. Niby taka silna, ma cel i chce go osiągnąć, ale chwilami…no sama nie wiem.

Po drugie zagadka. Łatwo ją rozszyfrować, więc zbyt skomplikowana to ona nie była. Niby jakieś intrygi, jakieś kręcenie, półprawdy, ale to takie wszystko bez tego „czegoś”. Bez wyrazu, nudne.

Po trzecie czas. Średniowiecze. Raz czuć było klimat tej epoki, innym razem miałam wrażenie, że niektóre postacie przeniosły się ze współczesności do rzekomego średniowiecza, ale nie mogą się dopasować. Takie to sztuczne chwilami było. A jak już było dobrze i klimatycznie to było za dużo historycznych opisów.

Plusem jest styl autorki. Jest wiele wątków, ale ich połączenie ma sens. Słownictwo jest nieco archaiczne, ale to miało oddać klimat. Narracja poprowadzona w pierwszej osobie, co jest plusem, bo mamy taki wgląd w bohaterów.

Nie będę się rozpisywać więcej. Książka ciągnęła mi się gorzej niż drugi sezon Brzyduli na TVN.

Jednak to tylko moja opinia, zawsze warto sprawdzić samemu.

,,To historia moich dwóch rodzin. Przerażających książąt Akwitanii i niesławnych Kapetyngów, monarchów Francji. Historia o tym, jak nasze rody, nienawidząc się, wciąż od nowa krzyżowały swe losy, póki nie zniszczyliśmy się wzajemnie w owym burzliwym XII wieku, kiedy to zachód Europy zmienił się na zawsze".

Z początku byłam przekonana, że to kryminał, jednak po kilkunastu stronach doszło do mnie, że to raczej powieść historyczna. Na okładce wewnątrz znajdziecie mapę i objaśnienie niektórych rodów i przodków, byście nie zgubili się podczas czytania. W samej powieści odnajdziecie krwawe walki o władzę, chytrość, przebiegłość, nienawiść, zemstę i miłość. Oczywiście znajdą się również krwawe zabójstwa, aczkolwiek nie będą opisane pod kątem kryminału, tylko prawdziwej historii. Przeczytamy o wielu tajemnicach, które jednych złączą, a innych podzielą na długi czas. Możliwe jest, że z początku będziemy trochę pogubieni w czytaniu, gdyż nie ma tego jak w innych książkach, że choć jest drzewo genealogiczne, to historia opiera się również o wytłumaczenie tego kto kim jest. Tutaj dostaniemy hasło i trzeba będzie sobie samemu odnaleźć daną postać i przypisać ją do drzewa rodowego.

Styl jakim jest pisana jest troszkę sztywny. Jak gdyby pisał książkę sam historyk, którego spotykamy na lekcjach w szkole. Nie było jakoś tego wątku, który by nas mocno zainteresował. Jesteśmy we wszystkim trzymani na dystans, troszkę zabrakło mi tej relacji pomiędzy książką a czytelnikiem. Jakby było jej obojętne, czy ją przeczytam, czy nie. Dodatkowo sama genealogia nie jest tak dokładnie opisana jak bohaterzy, którzy w niej uczestniczą. Być może chodziło tu o bohaterów pobocznych, aczkolwiek skoro już się w tej historii pojawiali, to fajnie by było ich tam również umieścić. Z pewnością czytało by się lepiej.

Podsumowując, książka jest interesująca, historia zaciekawi, tylko raczej nie sprawi, że będziemy chcieli zarwać dla niej noc.

Gdy zobaczyłam, że wychodzi nowa książka autorki bestsellerowej „Trylogii Białego Miasta” nie zastanawiałam się długo, czy chcę ją przeczytać. Eva García Sáenz de Urturi w książce „Akwitania” miała mnie zabrać do świata, gdzie historia miesza się z thrillerem i krwawym kryminałem. Czy tak było?

Główną postacią w książce „Akwitania” jest wpływowa kobieta średniowiecznej Europy, Eleonora Akwitańska. Autorka przedstawia nam kilka lat z jej życia. Przyznam szczerze, że po opisie spodziewałam się czegoś lepszego. Oczekiwałam tej mieszanki thrillera z kryminałem i z historią. A co dostałam? Książkę historyczną o Eleonorze Akwitańskiej. Fakt, że miała mocno urozmaicone życie i to, jak wiele różnych rzeczy w życiu doświadczyła oraz styl pisarski autorki sprawiły, że nie czytało się aż tak tragicznie. Jednak skłaniam się ku stwierdzeniu, że jest to opowieść historyczna z wątkami zemsty i spisków. Na plus jest język, który nie zalatywał średniowieczem, oraz krótkie rozdziały pisane z perspektywy trzech różnych osób, co sprawiło, że czytanie było łatwiejsze.

Mnie ta książka nie wciągnęła, ale myślę, że znajdzie uznanie wśród czytelników lubiących wybrać się w odległą podróż w przeszłość.

„Czasem sztuka wojny nie polega na tym, aby wygrać, ale na tym by przegrywać”.

„Akwitania” to opowieść o legendarnej, charyzmatycznej kobiecie: Eleonorze Akwitańskiej. I choć poznajemy tylko wybrany etap jej intensywnego i długiego życia, ta nieprzeciętnej osobowość, jawi się jako wytrawny gracz, zawsze w ofensywie. Bo była to kobieta bardziej drapieżna niż mężczyźni. Działała na wszystkie 5 zmysłów swoich podwładnych. Emanowała siłą, światłem i blaskiem. Jej orężem były rozkazy, lubiła polować wyłącznie na rozjuszoną zwierzynę. Wiele czynników złożyło się na to, że włożyła na głowę koronę. A za wszystko, co osiągnęła musiała zapłacić wysoką cenę..

Ta historia rozpoczyna się w roku 1137, w momencie, gdy 13-letnia Eleonora brutalnie i niespodziewanie traci ojca. Książę Akwitanii, najbogatszego regionu Francji, zostaje zamordowany.

Eleonora pogrążona w rozpaczy z dnia na dzień musiała dorosnąć. Wściekłość skryta w zakamarkach jej duszy sprawiła, że w mgnieniu oka uknuła plan zdemaskowania mordercy. By tego dokonać postanowiła natychmiast wyjść za mąż za syna króla Francji Ludwika VI Grubego, którego to uważała za mordercę ojca. Przed ołtarzem ofiarowała mężowi bogactwo i ciało, ale nie serce i posłuszeństwo, oraz nie Akwitanię.

Podczas wesela Ludwik VI Gruby umiera w identycznych okolicznościach co ojciec Eleonory.

Z pomocą szpiegów akwitańskiego księstwa Eleonora i Ludwik VII próbują dowiedzieć się, kto miał interes w tym, by na tronie znaleźli się młodzi i niedoświadczeni władcy.

Ona miała płomienny temperament, on był cierpliwy i ostrożny. Ich historia to warkocz splatający miłość z nienawiścią, wojnę i pokój.

I choć to wszystko w dużej mierze fikcja literacka, czuć tu ducha średniowiecznych czasów, gdzie potęgą było bogactwo, władza i ogromne terytorium, gdzie nawet, a może szczególnie w zamkowych komnatach – ściany mały uszy, gdzie spiski, intrygi i tajemnice były nieodłącznym elementem życia, gdzie dobrze było mieć w kieszeni sakiewkę monet, by opłacić czyjąś wolę, życie, czy przyszłość – w zależności od sytuacji; bo tu wszystkie chwyty były dozwolone, bo choć wiadomo, że jakaś wojna była przegrana od pierwszej bitwy, liczył się spryt i szlachetna sztuka cierpliwości.

Losy Eleonory Akwitańskiej – najbardziej wpływowej kobiety Francji i Anglii, stały się inspiracją tej nietuzinkowej książki.

„Akwitania” to pięknie opowiedziana historia, która może zafascynować, zahipnotyzować i poruszyć nie jednego czytelnika. Thriller na miarę czasów o których opowiada. Z mroczną wielowarstwową zagadką i zaskakującym finałem, gdzie w tle jawi się morze zemsty, wierzchołki miłosnych wielokątów, krwawe wojny i nieuchronna śmierć.

Polecam.