Alter Ego

Są takie serie, do których wraca się z ogromną przyjemnością, ma się wtedy wrażenie, jakby odwiedzało się starych znajomych. Dokładnie tak czułam się, sięgając po „Alter Ego” Mileny Wójtowicz, czyli trzeci tom serii Post Scriptum wydanej przez Wydawnictwo SQN. I powiem wam jedno: jeśli poprzednie części wywołały u was uśmiech, to tutaj będzie go jeszcze więcej. Czy trzeba znać dwa wcześniejsze tomy? Teoretycznie nie, bo autorka zgrabnie przypomina najważniejsze wydarzenia i przedstawia bohaterów. Szkoda byłoby jednak odbierać sobie całą frajdę. Ta seria opiera się przede wszystkim na relacjach. Wzajemne docinki, przyjaźnie i wspólna przeszłość sprawiają, że każda kolejna część smakuje lepiej. To trochę jak oglądanie trzeciego sezonu serialu bez dwóch pierwszych — nadal będzie ciekawie, ale wiele żartów i nawiązań po prostu umknie.

Jeśli więc dopiero poznajecie świat Post Scriptum, zacznijcie od początku. A jeśli znacie już Sabinę i jej ekipę, w Brzegu znowu się dzieje. Małe ostrzeżenie od razu po lekturze pierwszego tomu: pamiętacie „Dynastię” z lat 90.? Choćby nie wiem co działo się na dworze, o stałej porze wszyscy znikali przed telewizorami. Tutaj jest dokładnie tak samo. Przeczytanie tylko jednego rozdziału czy tomu graniczy z cudem, dlatego najlepiej od razu zaopatrzyć się w całą trylogię, żeby bez przerwy śledzić losy bohaterów. W tej części największym zamieszaniem wcale nie są potwory czy tajemnicze moce, a wizyta rodziców Sabiny. Ojciec bohaterki jest niezwykle popularnym muzykiem, więc jego przyjazd do miasta szybko zamienia spokojny dzień w logistyczny rollercoaster. Tłumy fanów i kolejne komplikacje sprawiają, że Sabina zamiast odetchnąć, znowu musi opanowywać kryzysy. Do tego w Brzegu pojawiają się nowe nadnaturalne istoty, a dawne sprawy przypominają o sobie w najmniej odpowiednim momencie. Sabina próbuje pogodzić życie zawodowe z prywatnym, ale klasycznie jeśli coś może pójść nie tak, przytrafi się właśnie jej. I m.in. za to tak dobrze się to czyta.

To nie jest historia, w której bohaterowie przez kilkaset stron walczą z jednym wielkim złem. Oczywiście zagrożenie się pojawia, ale siłą książki są codzienne problemy wrzucone w świat pełen strzyg, wilkołaków, wampirów i inkubów. Zamiast ratować świat, trzeba ogarnąć rodzinny obiad, obowiązki w pracy i niespodziewanych gości, dbając przy tym, żeby nikt nie narobił bałaganu. Postacie kłócą się, żartują, popełniają błędy i próbują ogarnąć chaos najlepiej, jak potrafią. Dzięki temu łatwo się z nimi zżyć.

Sabina nadal pozostaje jedną z moich ulubionych bohaterek — inteligentna, sarkastyczna, potrafiąca jednym komentarzem rozładować napięcie. Nie udaje nieomylnej superbohaterki, czasem działa pod wpływem emocji i właśnie dlatego wypada tak naturalnie. Obok niej pojawia się Piotr, który swoim spokojem równoważy jej wybuchowy charakter. Ich dialogi to jeden z najmocniejszych punktów książki: są zabawne, błyskotliwe i brzmią po prostu żywo. Z całego serca polecam, chociaż przyznam, że mam ogromną ochotę zdradzić wam parę spojlerów! :p