American Idiot's. Tom 2. Ray

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki. Książka "Ray" jest drugim tomem serii "American Idiot's" (pierwszy tom to "Luke") i chociaż książki opowiadają o innych parach bohaterów, to najlepiej czytać je w odpowiedniej kolejności żeby zrozumieć wszelkie zależności oraz ciąg przyczynowo - skutkowy wszystkich wydarzeń. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się w zawrotnym tempie. Ja już od pierwszych stron zostałam wciągnięta do świata bohaterów i z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem śledziłam ich losy. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana i dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi, zostali w autentyczny, wielowymiarowy sposób wykreowani. To postaci, które mają swoje tajemnice, demony przeszłości, a także wady i zalety, borykają się z różnymi mniejszymi bądź większymi problemami, zdarza się im popełniać błędy czy postępować pod wpływem chwili, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w niektórych przypadkach podzielając podobne troski i dylematy moralne. Historia została przedstawiona z perspektywy Raya i Hope co pozwoliło mi lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się zmagają każdego dnia, stopniowo mogłam także dowiedzieć się jakie wydarzenia z przeszłości wpłynęły na ich obecne życie, co ich ukształtowało, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Hope mogłam już trochę poznać w pierwszym tomie i polubiłam ta młoda kobietę. Muszę przyznać, że jej roztargnienie było naprawdę urocze, chociaż momentami starało się również trochę niebezpieczne. Niemniej jednak poznając jej historię, jej przeszłość zrozumiałam dlatego w niektórych chwilach Hope zachowywała się wręcz irracjonalnie. Współczułam jej tego co ją spotkało, jak wyglądało jej dzieciństwo, cieszyłam się, że znalazła na swojej drodze ludzi, którzy wyciągnęli do niej i jej brata Maxa pomocną dłoń i naprawdę z całych sił jej kibicowałam. Ray to strażak i brat głównej bohaterki pierwszego tomu Roxanne. Mężczyzna początkowo wywoływał we mnie wiele mieszanych odczuć, nie podobało mi się jego podejście do kobiet, nawet jeśli było to spowodowane chęcią zemsty. Niemniej jednak poznając jego przeszłość zrozumiałam, że Ray będąc nastolatkiem z kompleksami nie miał wsparcia w osobach z najbliższego otoczenia, szczególnie mowa o jego rodzicach... Co było naprawdę bardzo smutne i dołujące.. I właśnie tym było podyktowane jego zachowanie w dorosłym życiu. Na szczęście mężczyzna mógł liczyć na swoje rodzeństwo. Podobało mi się jak stopniowo usposobienie Raya ulegało zmianie, jak bez żadnych oczekiwań, bez głębszych podtekstów pomagał Hope czerpiąc z tego radość i satysfakcję. Relacja tej dwójki została w świetny sposób poprowadzona. Od początku dało się wyczuć pomiędzy nimi wyraźne przyciągnie, które z każdym kolejnym spotkaniem przybierało na siłę, choć nie obyło się także bez napiętych sytuacji. Niemniej jednak wszystko toczyło się swoim rytmem pozwalając Czytelnikowi skupić się na gestach, słowach i odczuciach towarzyszących głównym postaciom. Ogromnie podobały mi się chwile kiedy Ray i Hope otwierali się przed sobą, kiedy wzajemnie się o siebie troszczyli, motywowali się. Istotną rolę w tej historii odgrywają postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania do życia głównych bohaterów, dostarczając zarówno im samym jak i Czytelnikowi wielu skrajnych emocji i wrażeń. Mowa głównie o rodzinie Raya,l oraz bliskich Hope. To co na pewno zasługuje na uznanie w tej historii to świetne przestawienie pracy strażaka. Przypadki, z którymi przyszło się zmierzyć Rayowi i jego współpracowniką sprawiły, że naprawdę miałam ciarki na ciele i łzy w oczach.. Autorka w bardzo ciekawy sposób kreśli portrety psychologiczne wszystkich postaci, szczególnie interesująco ukazuje skomplikowane relacje rodzinne i tego nie boi się poruszać życiowych, trudnych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Mowa o toksycznych relacjach z rodzicami, braku akceptacji siebie i swojego wyglądu, stracie bliskich osób. Paulina na przykładzie swoich bohaterów pokazuje jaki wpływ na życie człowieka mają traumy z dzieciństwa, w jak znaczący sposób kształtują one naszą późniejszą egzystencję. Udowadnia, za każdy z nas niezależnie od swoich ułomności, słabości zasługuje na miłość. Pokazuje także, że powinniśmy żyć po swojemu i nie powinniśmy podporządkowywać swojego życia oczekiwaniom innych ludzi, tylko wtedy będziemy naprawdę szczęśliwi.. Historia Raya i Hope to opowieść utkana z całej palety najróżniejszych emocji, które podczas czytania chłonie się całym sobą. Odczuwa się niepewność, strach, ból, ale również szczęście, radość i nadzieję. Jeśli chodzi o ostatnie strony to Paulina poraz kolejny pozostawiła mnie z wieloma pytaniami bez odpowiedzi i mocno bijącym sercem.. Świetnie spędziłam czas z tą i nie mogę się już doczekać kolejnego tomu z tej serii. Historii Maxa, brata Hope. Polecam!