Bereza

Nikt nie mógł czuć się bezpieczny. O dowolnej porze dnia i nocy każdy obywatel Polski mógł zostać aresztowany i bez powodu zamknięty na trzy miesiące w miejscu, które ziało grozą. Bereza. Z pewnością o tym ponurym i pełnym bezprawia miejscu słyszał każdy obywatel II PR. Obóz funkcjonował przez pięć lat i z każdym rokiem rygor, jaki w nim panował był coraz większy. Wpływ na to miał nadzorujący tym miejscem Wacław Kosek-Biernacki. O tym, czym była Bereza na własnej skórze przekonało się około trzech tysięcy Polaków, Żydów, Ukraińców, Białorusinów oraz Niemców.

Wiele osób słyszało o tym miejscu, ale niewiele wie, czym tak naprawdę była Bereza. Nie ma się, czemu dziwić… O ile w II RP nie trzeba było nikomu tłumaczyć, z czym wiązał się pobyt w tym miejscu o tyle współcześni ludzie raczej nie interesują się tym miejscem i jego historią. A gdy nawet słyszą o tym miejscu nie podchodzą do tego emocjonalnie. Cóż, teraz ludzie żyją innymi tematami a Bereza… Bereza to już tylko historia... I to taka, o której z jakiś niewytłumaczalnych powodów mówi się mało. Książek nawiązujących do tego tematu też nie ma za dużo… Do tego niewielkiego grona ostatnio dołączyła książka Bereza autorstwa Wojciecha Lady. Od razu zaznaczam, nie jest to łatwa lektura. Autor decydując się na jej napisanie podjął się jak najbardziej rzetelnego i kompleksowego przedstawienia okrutnej codzienności więźniów tego przybytku hańby oraz zaprezentowania głównych architektów terroru, jaki tam panował. Przez to czytelnik może być zszokowany i przerażony, gdy zacznie się z nią zapoznawać. Jednak należy przyznać, że książka odkrywa zapomniane karty naszej historii. Ta niestety nie była chwalebna, ale to nie znaczy, że należy ją wymazać. Z pewnością nie każdy zdecyduje się po nią sięgnąć, ale zapewniam, że warto poświęcić jej swój czas.

Ta książka to wynik ciężkich prac badawczych, wertowania tysiąca dokumentów i ksiąg. Wszystko to zaprocentowało skrupulatną i drobiazgową literaturą faktu, od której trudno się oderwać. Autor nie przedstawia suchych faktów, ale też nie nastawia w negatywny sposób. stara się jednak zwrócić uwagę czytelnika na historię oraz na to, że sytuacja może się powtórzyć i analogicznie wskazuje tu czasy współczesne.