Białe ciała

Wczoraj skończyłam czytać książkę „Białe ciała” Jane Robins. Zajęła mi aż jeden dzień, bo najzwyczajniej w świecie nie mogłam się oderwać. I sama nie wiem, co mi się w niej podobało. Ale podobała mi się bardzo. Nie wiem, czy wcześniej czytałam thriller psychologiczny, ale autorka stworzyła naprawdę niezłą historię. Normalnie brak mi słów, nie wiem jak mam opisać to co czuję w stosunku tej książki.

Zacznę może od głównych bohaterów. Callie i Tilda to bliźniaczki. Czytając opis myślałam sobie: kurde, kolejna zwykła historia. Pewnie jedna zabiła kata drugiej, więc o czym tu pisać? Ano historia jest bardziej złożona. Na samym początku trzeba przyznać, że siostry są normalne tylko z pozoru. Ogólnie łączy je jakaś chora więź. Nie jest to rywalizacja, ani chęć posiadania drugiej tylko dla siebie. Tutaj chodzi bardziej o to, że Callie chciała stać się częścią Tildy, dosłownie. Zachowania Callie z dzieciństwa?! Czytałam z niedowierzaniem, co wyprawiała z rzeczami siostry. Niemal przecierałam oczy ze zdziwienia. Natomiast Tilda wydawała się zwyczajną, złośliwą nastolatką. Chociaż i to później zostało „obalone”.

Z opisu na okładce wynika, że aktualny chłopak Tildy, Felix znęca się nad nią zarówno psychicznie i fizycznie. Dziewczyna ma siniaki, jest zlękniona, wychudzona, odseparowuje się od rodziny i znajomych. Callie zaczyna się przejmować, że Felix ma „zły wpływ” na Tildę. Delikatnie rzecz ujmując, dziewczyna dostaje obsesji na punkcie pary. Śledzi siostrę, przeprowadza małe przesłuchania z ich znajomymi. Z jednej strony nie dziwiłam się, w końcu to była jej siostra, ale z drugiej pukałam się w czoło, bo momentami Callie zachowywała się absurdalnie.

Znów nie chcę wdawać się w szczegóły, ale ostatecznie Felix zostaje zabity, policja twierdzi jednak, że śmierć wynikła z przyczyn naturalnych. Callie wie swoje. Wiadome jest, że to nie ona zabiła Felixa, ale ja już cholera na końcu nie wiedziałam. Podejrzewałam wszystkich, nawet sprzątaczkę 😝 Pod koniec domyśliłam się, co się jednak wydarzyło. Chociaż i tak byłam zaskoczona, bo nic na to nie wskazywało. Naprawdę nic. Może i mordercę odgadłam nawet wcześniej, ale okoliczności całego wydarzenia to było dla mnie niemałe zaskoczenie.

Jeśli chodzi o styl pisania to autorka ma bardzo lekkie pióro i pisze tak ciekawie, że nawet jeśli pisała o dupie maryny to chciało się to czytać, a książkę pochłaniałam. Wciągnęła mnie od samego początku, a wykreowani bohaterowie i historia były w 100% przemyślane, nie było żadnych niedomówień i absurdów.

Moja ocena to 9/10