Cari Mora

Warto było czekać! Książka dopracowana w każdym szczególe, aż do dzisiaj mam dreszcze na samą myśl, że na mojej drodze stanie waleczna Cari Mora! Uwielbiam Harrisa za jego lekkie pióro i genialne studium nad naturą psychopatów. Przerobiłem w dwie nocki i czekam na kolejną książkę zacnego autora! MAJSTERSZTYK!

Jak i Thomas Harris. Nie wystarczy mu stabilnie i solidnie rozwijająca się, wielowątkowa fabuła. Autor idzie dalej i ogromną uwagę skupia na zdejmowaniu plomby z szamba nie tylko akcji, ale brudów ludzkich charakterów. Bez zadyszki po latach!

Bardzo, bardzo zła powieść. Mistrz który stworzył Hannibal Lectera stworzył tym razem zwykły gniot

Niestety jestem trochę rozczarowany po lekturze książki. Oczekiwałem wartkiej akcji i wciągającej fabuły lecz niczego takiego tu nie znalazłem. Wątek poszukiwania zakopanego skarbu przeplata się z historią Cari od dzieciństwa walczącej o przetrwanie. Jest wiele scen krwawych i pełnych przemocy mających zapewne uwiarygodnić bohaterów, lecz które mnie nie przekonały. Książka dobra jako wakacyjny przerywnik nie pozostający w pamięci na dłużej. Raczej dla miłośników prozy Harrisa niż wielbicieli gatunku.

Harrisa czytałam z wypiekami lata temu, oczywiście równie emocjonalnie oglądałam ekranizacje. Przed premierą nowej książki było dużo dyskusji, czy podoła? czy nie będzie powielał schematów? Kupiłam w ciemno sugerując się nazwiskiem i nie żałuję, Harrisowi styl pozostał, ale nieco uwspółcześnił swoje pisarstwo. Mam wrażenie, że uczynił nową książkę nieco ambitniejszą od poprzednich. Jeśli chodzi o sprawy warsztatowe, to wciąż jest to literatura na najwyższym światowym poziomie.

Długo czekaliśmy, ale było warto. Wciągająca opowieść, która moim zdaniem jest wręcz gotowym scenariuszem filmowym na kolejną bardzo dobrą sensację z budzącymi przerażenie bohaterami. Poza tym pięknie wydana.

świetna, doskonale się czyta, dużo dobrych dialogów, masa zaskakujących bohaterów (ile może namieszać stary ogrodnik!) i świetne rysy psychologiczne, dokładnie tego się spodziewała i oczekiwałam, bardzo ją polecam

Thomas Harris to pisarz niezwykły pod wieloma względami. Nazywany ojcem thrillera psychologicznego, przeszedł do legendy dzięki stworzeniu postaci Hannibala Lectera i seria powieści o nim. Ale niezwykła jest też jego kariera. Debiutował w 1975 roku i od tamtej pory, choć w roku 1988 odniósł gigantyczny sukces dzięki „Milczeniu owiec”, wydał łącznie jedynie sześć powieści. Na najnowszą z nich przyszło nam czekać trzynaście lat. Ale, chociaż nie jest to dzieło na miarę jego wczesnych utworów, warto było.

Caridad ‘Cari’ Mora, dziecko wojny, obecnie pani weterynarz od dekady żyjąca w Stanach Zjednoczonych, zamieszkuje posiadłość w Miami Beach. Niegdyś był to dom Pablo Escobara, który zakupił go dla swojej rodziny na wypadek, gdyby został wydalony do USA. Baron narkotykowy nigdy tam nie mieszkał, wciąż jednak krążą legendy o ukrytym pod nim skarbie, na który poluje niejeden przestępca. Najbliżej zdobycia go jest Hans-Peter Schneider, oszpecony chorobą psychopata, porywający dziewczyny dla potrzeb realizacji chorych fantazji swoich bogatych klientów. Chce ktoś kobiety-kadłubka? On ją zdobędzie albo podrasuje nieco zdrową dziewczynę. Jeśli nie wyjdzie, zawsze może sprzedać jej narządy a potem relaksować się, patrząc, jak jej ciało rozpada się poddawane płynnej kremacji. To właśnie Schneider znajduje sposób dostania się do domu. Sama Cari też wydaje się być dla niego łakomym kąskiem. Mężczyzna nie ma jednak pojęcia co go czeka. Bo Cari nie przypadkiem jako jedyna kobieta nie uciekła z posiadłości Escobara…

Można powiedzieć, że Harris pisze wtedy, kiedy ma coś do powiedzenia. Nie jest jak Stephen King, który nie odchodzi od maszyny do pisania / komputera, póki nie wystuka odpowiedniej ilości znaków dziennie. Od jego debiutu, do wydania „Czerwonego smoka” minęło sześć lat. „Milczenie owiec” ukazało się po kolejnych siedmiu, a na jego kontynuację fani czekać musieli jedenaście lat. Zwieńczenie serii nastąpiło siedem lat później i od tamtej pory, aż do dnia dzisiejszego autor milczał. Teraz zaś zaatakował nas nową powieścią. Pierwszą od niemal czterdziestu pięciu lat niedotyczącą Lectera. Co do niej miałem równie wiele oczekiwań, co obaw. „Czarna niedziela”, „Czerwony smok” i „Milczenie owiec” były rewelacyjnymi dziełami, niedoścignionymi do dziś wzorami thrillerów, „Hannibal” okazał się tylko dobrym dreszczowcem, a „Hannibal: Po drugiej stronie maski” niebezpiecznie ciążył ku mocno przeciętnej nowelce.

Na szczęście „Cari Mora” to dobra książka. Nie wybitna, napisana w sposób oszczędny, ascetyczny wręcz, ale jednocześnie pełna mocy, do jakiej Harris przyzwyczaił czytelników. Jest tu klimat, jest też nietypowe podejście (świetne rozwodzenie się nad wszelkiej maści drobnymi sprawami) przede wszystkim jednak dostajemy dobrą psychologię. Fakt, nie jest ona tak genialna, jak w „Milczeniu owiec”, jednocześnie jednak pod tym względem „Cari Mori” jak najbardziej wyróżnia się na plus na tle współczesnych, najczęściej nijakich thrillerów, na które szkoda mi czasu. Harris na szczęście pokazuje, że wciąż można zrobić dobry dreszczowiec. Taki, który intryguje, porusza i potrafi zaniepokoić (choćby postacią Schneidera i jego czynami). I wcale nie trzeba silić się przy tym na oryginalność, wystarczy być wiernym sobie i mieć co powiedzieć.

Dlatego polecam całość gorąco. „Cari Mori”, nawet wbrew początkowym stronom, które wydają się być aż nazbyt ascetyczne, to kawał dobrej książki dla miłośników mocnych wrażeń, w sam raz na jedno popołudnie. Miejmy nadzieję, że na kolejną powieść Thomasa Harrisa nie będziemy musieli czekać kilkunastu lat.