Ciemiężyca

Autorka zabiera nas w rejon malowniczych polskich Tatr. Główna bohaterka Anna Płaza dostaje propozycję napisania książki, co od zawsze było jej marzeniem, co prawda miałby być to reportaż, ale od czegoś trzeba zacząć. Jednak to zlecenie wiąże się z powrotem do Zakopanego, domu rodzinnego, a tam wcale nie jest jej spieszno. Nieoczekiwanie Anka dostaje informację, że jej matka złamała nogę i to właśnie córka będzie musiała zapewnić jej opiekę. Los zdecydował za nią, jednak oznacza to, że wybudzone zostaną wszystkie demony przeszłości, przez które Anna obecnie uczęszcza na terapię.

Po przeprowadzce do Zakopanego Anka poznaje dwóch mężczyzn, którzy podobnie jak ona mają problemy z toksycznymi osobami z najbliższego otoczenia. Wymieniają się pomysłami, ale czy ta nieoczekiwana znajomość dostarczy im rozwiązań?

Wow! Co to jest za książka!

Fenomenalny thriller psychologiczny z wzorowo wykreowanymi bohaterami mającymi styczność z toksycznymi zachowaniami innych. I właśnie te skomplikowane, problematyczne relacje międzyludzkie są zalążkiem decyzji ostatecznych, ale będących obietnicą spokoju.

Wszechobecny surowy, duszny i mroczny klimat gór jest niesamowitym dopełnieniem całości. Wielowątkowa fabuła została dopracowana pod każdym względem, ciężko było przewidzieć, jak potoczy się akcja. Ta historia trzyma w napięciu od początku do końca, ale także skłania do głębszych refleksji nad tym, jak ciężka i traumatyczna może być relacja matki z córką. Niewiarygodne, że takie sytuacje mogą się zdarzać w prawdziwym świecie.

"Ciemiężyca" to thriller psychologiczny z krwi i kości, złowieszczy, pełen manipulacji, przebiegłości. Otula czytelnika wymownym, niepokojącym klimatem, goryczą niedopowiedzeń, wybrzmiewa złem i toksycznością relacji z bliskimi.

Misternie skonstruowana, nie dająca się odłożyć pozycja, którą nie sposób rozpracować, o której ciężko zapomnieć. W mojej opinii jest to jedna z najlepszych książek tego roku. Musicie ją przeczytać!

„Ciemiężyca” Marii Gąsienicy-Zawadzkiej to intensywny i głęboko poruszający thriller psychologiczny, którego akcja toczy się w mrocznych zakamarkach Zakopanego. Tytułowa roślina – trująca i niebezpieczna – staje się symbolicznym kluczem do interpretacji całej powieści, w której duszne, toksyczne relacje oraz rodzinne tajemnice przenikają się z niepokojącą aurą górskiego krajobrazu.

Fabuła opowiada o trojgu bohaterach – Annie, Chrystianie i Bartku – których życiowe ścieżki krzyżują się w dramatycznych okolicznościach. Anna wraca do rodzinnego domu po wypadku swojej matki, z którą łączy ją skomplikowana, głęboko traumatyczna więź. Chrystian – barman uwikłany w relację ze swoją szefową – walczy o odzyskanie kontroli nad własnym życiem, ale jego działania są pełne bezsilności i frustracji. Bartek z kolei to przewodnik górski, uwięziony w emocjonalnie wyczerpującym małżeństwie, którego historia ukazuje, jak człowiek może zostać zapędzony w pułapkę. Narracja prowadzona jest naprzemiennie z perspektywy tych postaci oraz komisarza prowadzącego śledztwo, co nadaje książce wielowarstwowość i pozwala czytelnikowi głęboko zanurzyć się w emocje każdego z bohaterów, a także zrozumieć jego postępowanie.

Gąsienica-Zawadzka z niezwykłą wrażliwością porusza tematy przemocy domowej, traum dzieciństwa, molestowania w miejscu pracy czy psychicznego uzależnienia. „Ciemiężyca” to nie tylko thriller, ale też studium psychologiczne ludzi uwięzionych w destrukcyjnych relacjach i szukających drogi ucieczki. Symbolika ciemiężycy – rośliny o właściwościach trujących, ale też leczniczych – oddaje ambiwalencję tych więzi: mogą być zarówno źródłem siły, jak i powolnego wyniszczenia.

Styl autorki jest mocny, emocjonalny, trafia do czytelnika w głąb. Krótkie rozdziały podtrzymują napięcie, a tempo akcji nie pozwala na odpoczynek. Fabuła obfituje w zwroty akcji, a jeden z najbardziej zaskakujących momentów, zmienia ton całej opowieści.

„Ciemiężyca” to książka, która zostaje z czytelnikiem na długo. Nie tylko przez misternie skonstruowaną fabułę, ale przede wszystkim przez to, jak autorka zagląda w duszę swoich bohaterów. To powieść o więziach, które zamiast chronić, duszą – o potrzebie wyrwania się z piekła codzienności i o cenie, jaką trzeba za to zapłacić.

Zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę, jeśli szukasz literatury emocjonalnie wymagającej, ale jednocześnie dającej głęboki wgląd w psychikę człowieka. „Ciemiężyca” to jeden z najlepszych przykładów na to, że thriller psychologiczny może być nie tylko wciągający, ale i wartościowy.

Po latach nieobecności pracująca w Krakowie redaktorka Anka wraca do rodzinnego domu w Zakopanem, by zająć się matką po wypadku. Mimo trudnej przeszłości decyduje się pomóc – ale z każdym dniem napięcie rośnie, a stłumione emocje wypływają na powierzchnię. W jej życiu pojawiają się dwaj mężczyźni i cichy pakt trojga ludzi, których łączą toksyczne relacje.

Maria Gąsienica-Zawadzka tym razem odpięła wrotki!

Po dwóch jej poprzednich powieściach zdecydowanie nie spodziewałem się historii aż tak mrocznej, wciągającej, a przy tym psychologicznie intensywnej.

W Ciemiężycy poznajemy niespełnioną pisarkę Ankę, którą brat kiedyś – niemal podstępem – uwolnił z sideł matczynej przemocy. Gdy ta doznaje kontuzji, a redakcja proponuje reportaż, Anka wraca pod Giewont. Nie wie jeszcze, ile ją to będzie kosztować.

Książkę przeczytałem w trzech podejściach – i tylko dlatego, że życie mi przerwało. W przeciwnym razie połknąłbym ją na raz! Od początku zaintrygowali mnie bohaterowie i sposób prowadzenia narracji. A kiedy do gry wchodzi punkt widzenia komisarza policji – napięcie błyskawicznie rośnie. Po drodze do rozwiązania zagadki mamy wgląd w umysły postaci – i ten rodzaj lektury, który powoduje przyjemny, niepokojący dyskomfort.

Mam też wrażenie, że pióro autorki nabrało tempa. Czyta się to płynnie, bez mielizn, bez przegadania – żadnych zbędnych opisów, zero dłużyzn.

Brat Anki w pewnym momencie mówi, że „najlepsze opowieści pisze życie”. I ma rację. Tylko ono potrafi tak splątać losy ludzi, że jedynym wyjściem stają się decyzje, które wcześniej wydawały się nie do pomyślenia. Dla własnego dobra. Bo taki mamy instynkt.

I jeszcze jedno – skoro bohaterka w powieści przemyca do fikcji elementy własnej historii, aż boję się pomyśleć, co Maria Gąsienica-Zawadzka włożyła od siebie do Ciemiężycy…

Podpisuję się obiema rękami pod poleceniami tej nieodkładalnej i dusznej opowieści o więzach, które – jak się okazuje – bardzo często mają kolce.

Pamiętam debiut Marii Gąsienicy-Zawadzkiej, to od niego zaczęło się moje zamiłowanie do tajemniczego klimatu, ludzkich dramatów oraz co najważniejsze gór. Mam wrażenie, że nikt tak doskonale ich nie opisuje jak właśnie ta autorka. W tej książce znów nie zawodzi i wręcz czujemy wiatr na twarzy i te napięcie budowane od pierwszych stron.

To dość mroczna opowieść, pełna niewypowiedzianych emocji, które wręcz czujemy w środku. Mam wrażenie, że ta książka wchodzi jeszcze głębiej w ludzką duszę, a tytułowa ciemiężyca to nie tylko kwiat, ale traumy które duszą. Książka ta tym bardziej przemawia do czytelnika, gdyż opisy przemocy psychicznej są idealnie opisane i zapewne każdy z nas choć raz się z nią spotkał. Mogą też wyjaśniać co może sprawić, że ludzie są zdolni do prawdziwych okropności.

Mam wrażenie, że autorka coraz bardziej rozwija się w swojej twórczości (a już debiut był naprawdę świetny). Pisze tak, jakby każde słowo było przemyślane i ważne.

Książka ta wymaga skupienia, bo emocje są ukryte gdzieś pomiędzy słowami. Trzeba się im przyjrzeć. Trzeba je poczuć. To książka dla wszystkich tych którzy szukają głębi i poruszających historii. To historia, która boli i o której się myśli po przeczytaniu książki.

Ciekawym elementem są zapiski Anny, nie wiemy czy to pamiętnik czy też pomysł na kryminał. A nasza niepewność zmienia się ze współczucia po zaskoczenie.

„Niektóre więzi są jak sidła. Im bardziej próbujesz się wyrwać, tym ciaśniej się zaciskają”.

ABC

Anka, Bartek i Chrystian

Trzy obce sobie osoby, które jednak „coś” łączy…

„(…) każdy z nich boksuje się w życiu z toksyczną osobą”.

Anka po kilku latach wraca do rodzinnego Zakopanego, by zająć się potrzebującą opieki matką. Ich relacja jest wyjątkowo trudna, oparta na wypaczonej miłości, niewybaczalnej krzywdzie, gniewie, żalu, rozczarowaniach, poczuciu obowiązku i frustracji..

Bartek jest przewodnikiem górskim. Prywatnie mężem i ojcem trójki dzieci. Jego małżeństwo to jednak tylko pozory. W rzeczywistości mężczyzna czuje się w tej relacji osaczony i nią zmęczony. Jego przestrzeń życiowa skurczona do minimum przytłacza go odbierając radość życia.

Chrystian to młody mężczyzna u progu życia. Ma narzeczoną i plany na przyszłość. By je zrealizować nie gardzi żadną pracą. Gdy zostaje barmanem, trochę nieświadomie, a trochę na własne życzenie, wplątuje się w skomplikowaną relację z szefową…

Spotkanie Anki, Bartka i Chrystiana okazuje się początkiem owocnej znajomości. Bo choć są sobie obcy, rozumieją się jak nikt inny. Łączy ich więcej niż na początku myślą.. By wzajemnie sobie „pomoc” zawierają więc pakt…

„Ciemiężyca” to świetnie skonstruowany thriller psychologiczny. Niepokojąca historia obnażająca prawdę o toksycznych relacjach, które mogą doprowadzić ludzi w nie uwikłanych na skraj przepaści.. do miejsca, gdzie już tylko krok dzieli ich od podjęcia nieodwracalnej decyzji. Opowieść o ranach, które się nie goją. O piętnie przeszłości. Sytuacjach bez wyjścia. I o tym, że nie ma zbrodni doskonałej.

Polecam.