Ciemna strona Księżyca

Jest to moje pierwsze spotkanie z piórem Szmidta, które uważam za udane. Według mnie zbiory opowiadań, zupełnie jak tutaj, to świetny sposób, by rozpocząć swoją przygodę z twórczością autora. Właściwie tak polubiłam tę pozycję, że zdążyłam już wytypować tytuły, po które w przyszłości z chęcią sięgnę.

Mam ostatnio szczęście do historii z gatunku science fiction, fantastyki, a nawet zawierających motywy postapokalipsy. A tutaj, zważywszy na to, że jest ich kilka i żadna z nich mnie nie zawiodła, mogę uznać to za jeszcze większe szczęście (i oczywiście dowód dużych zdolności pisarza!). Jasne, znalazło się kilka, które szczególnie wyróżniłam i które powędrowały do mojej topki, ale żadne nie rozczarowało.

Jednym z plusów jest przeplatany humor – już na początku zaśmiałam się przez pewien „IT joke”. Lubię takie dodatki w powieściach czy opowiadaniach, bo z pewnością dłużej zostają w pamięci! Tym bardziej, jeśli są zrobione ze smakiem i nie pojawiają się na każdej, absolutnie każdej stronie.

„– Jaka policja? Jesteśmy killerami z Microsoftu. Kasujemy linuksiarzy”

Cytat ze strony 7

Co najciekawsze, mimo gatunków, jakie się tu pojawiają, da się we wszystko uwierzyć. A to za sprawą wykreowanych postaci oraz dialogów, które brzmią realistycznie. Przez nie płynie się tak łatwo, że aż jestem w szoku, że dopiero teraz sięgam po twórczość Roberta J. Szmidta. Najwyraźniej cały ten czas po prostu przespałam.

Opowiadania, jakie możemy tu znaleźć, noszą tytuły takie jak: „Aniołowie”, „To będą inne święta”, „Objazd”, „Cicha góra”, „Mały”, „Ostatni zjazd przed Litwą”, ”Alpha team”, „Ci, którzy przeżyli”, „Gavein”, „Umrzeć w Lea Monde”, „Pogromca smoków” czy również tytułowe „Ciemna strona księżyca” znajdujące się na stronie 257.

To była ciekawa uczta literacka, całkiem różnorodna, ale jednocześnie trzymająca przy sobie. Niektóre opowiadania w moim mniemaniu były dość krótkie, jak na przykład ostatnie o smokach – które swoją drogą było napisane realistycznie, a jednocześnie kojarzyło się z mieszanką starszych i nowszych klimatów, co wywołało uśmiech na mojej twarzy z powodu absurdu. Podobało mi się.

„– Panie mój, byłem szczepiony przeciw jadom wszelakim. Mam też – pogromca wyciągnął zwój papieru – polisę ubezpieczeniową na wypadek pożarcia [...]”

Cytat ze strony 392

Czy polecam? Jak najbardziej. Zachęcam do przeczytania nawet osoby, dla których antologie i inne zbiory opowiadań nie są pierwszą formą, po jaką zwykle sięgają. Jedyną rzeczą, którą bym dodała do tej książki, są skrzydełka, nic więcej ;) Bo nawet jeśli niektóre opowiadania były dość krótkie, to syciły kreacją. Warto przeczytać!