Córa Peruna. Dzieci Mokoszy. Tom 2

Wiecie co?

Przyznam szczerze, że brałam książkę w ciemno, później dowiedziałam się, że będzie wątek transpłciowości, co ostudziło moje zapędy, bo moim zdaniem jest przesyt tej tematyki obecnie w książkach, filmach i serialach.

Ale! Pani Sylwia podeszła do tematu od innej strony, bardzo mile mnie zaskoczyła i muszę także przyznać, że ten tom był o wiele lepszy od pierwszego!

Dopracowane detale, bardziej rozbudowana fabuła, skupienie na postaci oraz brak zbędnych powtórzeń - widzę, że autorka wzięła sobie do serca wszelką konstruktywną krytykę do pierwszego tomu i w drugim to wszystko zostało naprawione.

Nasza główna postać, Julian z aktu urodzenia ale Hanna z wyboru, jest postacią złożoną a my zaglądamy do jej głowy i poznajemy wszelkie myśli, rozterki i problemy z jakimi się mierzy jako osoba nie tylko transpłciowa ale szykanowana, odrzucona przez własnych rodziców i nie potrafiąca odnaleźć dla siebie miejsca na tym świecie, dodatkowo obdarzona mocami Peruna - a jak wiemy z poprzedniej części, tę moc dostają głównie pierworodni synowie pogromców wampirów.

Nie była to łatwa historia, Hania doświadczyła ogromnego cierpienia.

Poruszony został temat bezdomności młodych ludzi, widzimy z czym muszą się mierzyć i serce się krajało na myśl o tym, co przeżywała Hania uwięziona w ciele chłopca i zmuszona poświęcić swoją godność by mieć co włożyć do ust.

Niezwykle trudnych wyborów musiała dokonać po ucieczce z domu, droga do uwolnienia się z kokonu była wyboista i okraszona ogromnym cierpieniem nie tylko psychicznym ale również fizycznym.

To, co zniosła po porwaniu przez wampiry...

Ogromnie mnie to poruszyło.

Nie zabrakło także postaci z poprzedniej części, fantastycznie było znów spotkać Tomka i Ulę ale już jako dojrzałych, poukładanych ludzi.

Zauważalna była ich ewolucja, dotarli się i razem byli silniejsi niż kiedykolwiek.

Wątek mitologiczny był pięknie wpleciony do fabuły i podobało mi się to, jak bogowie tłumaczyli Hani że to, jaka jest nie czyni jej kimś gorszym.

Inna, lecz tak samo potrzebna!

Jedyny minus jaki znalazłam, to to, że po dwóch tygodniach znajomości z wąpierzem padły TE dwa wielkie słowa.

To dla mnie zbyt szybko i stąd 9 a nie 10 gwiazdek w mojen ocenie.

"Niesprawiedliwość przygniatała ze wszystkich stron: ci, na których najbardziej liczyła, potraktowali ją z agresją i pogardą, zaś człowiek, którym powinna gardzić, zaoferował jej coś w rodzaju wsparcia."

„Córa Peruna” Sylwii Sosińskiej to jedna z tych lektur, które uderzają w najczulsze struny ludzkiej duszy, pozostawiając czytelnika w głębokim zamyśleniu jeszcze długo po przewróceniu ostatniej strony. Jako osoba, która na co dzień pracuje z młodzieżą, odnalazłam w tej historii bolesne echo rzeczywistości, z którą mierzą się moi podopieczni, a autorka ujęła to w ramy tak niezwykłe, że trudno przejść obok nich obojętnie. Słowiańskie wierzenia, wplecione w tkankę współczesnych problemów, tworzą mieszankę wybuchową, a jednocześnie niezwykle mądrą i potrzebną na dzisiejszym rynku wydawniczym.

Główna bohaterka, Hania, staje się symbolem walki o własną tożsamość w świecie rządzonym przez sztywne, patriarchalne zasady, gdzie błogosławieństwo Peruna i walka z wąpierzami zarezerwowane są wyłącznie dla mężczyzn. Jej wyznanie w dniu szesnastych urodzin burzy pozorny spokój i staje się katalizatorem dramatycznych wydarzeń, które zmuszają ją do ucieczki w nieznane. Czytałam o jej losach z zapartym tchem, czując narastający bunt przeciwko niesprawiedliwości, jaka spotkała tę młodą dziewczynę ze strony najbliższych, którzy powinni być dla niej opoką.

Autorka w genialny sposób ukazała mechanizm odrzucenia, który boli tak samo mocno, niezależnie od wieku czy czasów, w jakich żyjemy. Obserwowałam proces kruszenia się świata Hani i jej desperackie poszukiwanie miejsca dla siebie w rzeczywistości, która nie ma litości dla słabych i odmiennych. To, jak ranna i zagubiona dziewczyna znajduje schronienie u kogoś, kogo nauczono ją uważać za wroga, pokazuje, że granice między dobrem a złem są znacznie bardziej płynne, niż mogłoby się nam wydawać.

Wątek nadkomisarza Tomasza Rydygiera dodaje opowieści dynamizmu i sprawia, że emocje nie opadają ani na moment, bo czas w tej historii nie jest sprzymierzeńcem nikogo. Sylwia Sosińska zadaje nam fundamentalne pytanie o to, czy przeznaczenie ma płeć i jaką cenę jesteśmy w stanie zapłacić za prawo do bycia sobą w świecie pełnym oczekiwań i narzuconych ról. Jako kobieta i recenzentka z wieloletnim stażem, doceniam głębię psychologiczną postaci, które nie są czarno-białe, lecz pełne ludzkich słabości i lęków.

Uważam, że po tę książkę powinni sięgnąć absolutnie wszyscy rodzice, bez żadnego wyjątku, bo jest ona niczym zwierciadło, w którym mogą przejrzeć się ich relacje z dziećmi. Sytuacje opisane na kartach powieści znam z autopsji i wiem, jak trudne są to zagadnienia, dlatego tak ważne jest, by literatura o nich mówiła głośno i wyraźnie. Może właśnie ta historia otworzy komuś oczy i pozwoli zaakceptować swoje dziecko dokładnie takim, jakim ono jest, zamiast próbować wtłoczyć je w ramy cudzych wyobrażeń.

Podczas lektury wynotowałam mnóstwo cytatów i mądrych słów, które zostaną ze mną na znacznie dłużej, bo niosą ze sobą uniwersalną prawdę o człowieczeństwie. Sposób, w jaki autorka prowadzi narrację, sprawia, że czujemy się uczestnikami tych wydarzeń, współodczuwając ból, nadzieję i determinację głównej bohaterki. To nie jest tylko opowieść o bogach i potworach, ale przede wszystkim o odwadze, by iść pod prąd, nawet gdy cały świat mówi nam „nie”.

Wierzę głęboko, że ta książka okaże się prawdziwym hitem, ponieważ oferuje coś więcej niż tylko rozrywkę – oferuje zrozumienie i empatię, których tak bardzo nam dzisiaj brakuje. Słowiański sztafaż dodaje całości niepowtarzalnego klimatu, czyniąc z „Córy Peruna” pozycję wyjątkową na tle innych powieści poruszających tematykę dorastania. Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, jak zręcznie udało się połączyć mitologię z brutalną prawdą o współczesnych nastolatkach i ich zagubieniu.

Gorąco polecam tę lekturę każdemu, kto szuka w książkach czegoś więcej niż tylko ucieczki od codzienności, bo tutaj znajdziecie emocje, które zostają pod skórą. To literacka podróż pełna cierni, ale też niezwykle oczyszczająca, pokazująca, że każdy z nas zasługuje na własne błogosławieństwo, niezależnie od tego, co mówią odwieczne zasady. Niech ta historia będzie przestrogą i inspiracją dla wszystkich, którzy wciąż szukają swojej drogi i walczą o prawo do decydowania o własnym losie.