Córka zegarmistrza

Fantastyczna książka, a historia w niej opisana jest po prostu magiczna. Elodie odkłada przygotowania do ślubu by odkryć tajemnice, które kojarzą się jej z dzieciństwem. Warto mieć tę pozycję na swojej półce, nie tylko ze względu na treść, ale też dla ozdoby półki w biblioteczce.

Literatura Morton jest jak podróż: długa, pełna napięcia, a jednak kojąca, mimo, że wymagająca, ale też obdarowująca czytelnika czymś, czego nie da się odnaleźć nigdzie indziej.

Polecam tę płynną, przepiękną i momentami oniryczną powieść. To gratka dla wszystkich kochających czytać i zachłystujących się każdym słowem.

Po skończeniu „Córki zegarmistrza” mogę powiedzieć, że przeczytałam wszystkie książki Kate Morton. Znam już na pamięć ten charakterystyczny, hipnotyzujący rytm, który wyrywa z rzeczywistości i przenosi nas w niepowtarzalny, gotycki klimat angielskiej wsi. Przenosi w świat, w którym czas jest płynny, a losy współczesne i historyczne łączą się za sprawą nawiedzonych, starych domów odsłaniając splątane nici rodzinnych tajemnic.

I wiecie co? Mimo że ta powieść na portalach książkowych jest oceniana najniżej, dla mnie - z tych samych powodów - okazała się jedną z najbardziej magicznych i najpiękniejszych opowieści w dorobku Autorki. Ale też z pewnością najbardziej wymagającą czasu i uwagi. Dlaczego?

To powieść bardzo rozbudowana, w której mamy wiele linii czasowych, zmienną narrację i historie wielu bohaterów na przestrzeni ponad 150 lat. Przeskakiwanie pomiędzy postaciami i epokami może budzić dezorientację, jeśli nie wczujemy się na 100% w fabułę. A tempo tej ostatniej jest niesamowicie klimatyczne, ale też powolne. Miałam czasem wrażenie, że Autorka wystawia na próbę moją cierpliwość skupiając się drobiazgowo na jakimś zagadnieniu, kiedy mnie już ciągnęło do rozwiązania tajemnicy. Ale z drugiej strony dlatego, że była to moja ostatnia nieprzeczytana powieść Autorki chciałam się nią delektować jak najdłużej.

W odróżnieniu od pozostałych jej powieści, w których wątek nadprzyrodzony jest bardzo subtelny, w „Córce Zegarmistrza” jest zaznaczony wyraźnie i dosłownie. Wprowadzenie ducha-narratora może nie każdemu przypaść do gustu, a dla mnie okazało się powodem do zachwytu. Magię skrywa też stary wiejski dom, który wydaje się wręcz żywym bytem powstałym z echa dawnych legend, szkiców i baśni. I ten dom jest ogniwem łączącym wszystkie opowieści - malarza, filantropa, dziewczyny zmuszonej do złodziejstwa, poszukiwacza zagubionego klejnotu czy młodego mężczyzny leczącego powojenne traumy.

Te opowieści wibrują emocjami, a ja, jako czytelniczka, zostałam wciągnięta w wir złożony z ciekawości, smutku, napięcia i wreszcie ulgi, gdy poszczególne elementy układanki zaczęły trafiać na swoje miejsce.

Tak jak wspomniałam, ta powieść wymaga zaangażowania, ale hojnie wynagradza cierpliwość. Jeśli znacie twórczość Kate Morton i kochacie jej charakterystyczne, wielowarstwowe historie, to tutaj znajdziecie je w najwyższej formie. Przy czytaniu nie liczcie upływającego czasu, dajcie opowieści toczyć się własnym tempem, by dostrzec, jak bardzo przeszłość nieustannie wpływa na teraźniejszość i jak każde zdarzenie, nieważne jak błahe, jest częścią wielkiego, skomplikowanego zegara historii.

Dla mnie była to jedna z najpiękniejszych i najbardziej magicznych powieści, jaką mogłam zakończyć dotychczasową przygodę z twórczością Autorki. W tej książce wszystko ma swoje znaczenie. Warto otworzyć się na cuda, które dzieją się, gdy zegary stają, a duchy dawnych lat zaczynają szeptać swoje historie. Posłuchajcie ich i Wy.

„Córka zegarmistrza” to kolejna książka z serii butikowej, która warta jest uwagi nie tylko ze względu na piękną okładkę, ale przede wszystkim ze względu na historię, którą opowiada.

Akcja książki biegnie tutaj dwu torowo. Najpierw poznajemy czasy, w których żył utalentowany artysta Edward Radcliffe oraz pewna dziewczyna, która podkochiwała się w nim.

Następnie autorka zabiera nas do czasów współczesnych, gdzie poznajemy Elodie Winslow, młoda archiwistka z Londynu. Dziewczyna odkrywa starą, skurzaną teczkę, w której znajdują się dwa przedmioty: Zdjęcie pięknej kobiety i szkic domu, który już kiedyś gdzieś widziała. Szybko odkrywa, że przedmioty te pochodzą z XIX wieku.

Odkrywanie tajemnic z przeszłości wciągnęła mnie bez reszty. Zarówno to co odkryła Elodie jak i to co wydarzyło się 150 lat temu sprawiło, że od książki nie mogłam oderwać się. Byłam ciekawa dlaczego kobieta ze zdjęcia, kogoś przypominała Elodi.

Akcja tej książki jest dość dynamiczna jak na ten gatunek, ale nie znaczy to, że czyta się ją szybko. Wręcz przeciwnie. Aby poczuć klimat i zrozumieć co tak naprawdę wydarzyło się w tej opowieści, należy bardziej skupić się. Znajdziemy w niej również wiele piennych opisów, które sprawiają, że czytelnik przenosi się w czasie i przestrzeni.

Książka napisana jest przepięknym językiem, który potrafi zaczarować. I pomimo, że jest wielowątkowa i występuje tutaj dużo postaci, to czytało mi się ją naprawdę bardzo dobrze.

Jeśli lubicie twórczość Kate Morton, to bardzo polecam „Córkę zegarmistrza”.

Kate Morton łączy elementy rodzinnej sagi, dramatu i kryminalnej zagadki – fabułę napędza klimat niepewności i suspensu. Autorka przedstawia historię dwóch kobiet – Birdie, tytułowej córki zegarmistrza, oraz Elodie, młodej archiwistki z Londynu. Dzieli je niemal 150 lat – ich losy splatają się ze sobą za sprawą tajemnicy z przeszłości. Kate Morton wykorzystuje motywy dobrze znane z jej twórczości: nawiedzone rezydencje, rodzinne sekrety, sztuka, śmierć i miłość. "Córka zegarmistrza" to spacer ulicami dziewiętnastowiecznego i współczesnego Londynu, szum Tamizy, skrzypienie schodów i zieleń ogrodów. To artystyczna bohema, stare zdjęcia pokryte kurzem, dźwięki wiolonczeli, zapach farb i tykanie zegara. To ciche szepty i przerażająca prawda, która kryje się w murach starego domu. Kate Morton potrafi wspaniale oddać atmosferę miejsca, wzbudzić emocje i dreszcz niepokoju (i to jest coś, co bardzo lubię). Otrzymaliśmy intrygującą i poruszającą opowieść o burzliwych uczuciach, wielkiej miłości i równie wielkiej stracie, talencie, tragedii i poczuciu winy. O upływającym czasie, znaczeniu pamięci, przynależności do miejsca i ludzi oraz o historiach, które opowiadamy sobie i innym – historiach, które potrafią odmienić koleje losu. Uwielbiam Kate Morton i niezmiennie polecam (szczególnie w tym pięknym wydaniu).