Córy Ziemi

Hipnotyzująca okładka tej książki jest równie tajemnicza i przyciągająca jak treść. Dawno nie czytałam czegoś tak baśniowego, sentymentalnego, pełnego emocji, a równocześnie konkretnego i z jasnym celem.

Zabrałam się za czytanie, mając w głowie wrażenia, jakie towarzyszyły mi podczas lektury wcześniejszej książki tej autorki. "Las zna twoje imię" zachwycił mnie, a teraz zachwycają "Córy ziemi". To powieść o sile kobiet, utrzymana w hiszpańskim klimacie, w tle historycznym. Mimo "magiczności" jest tu dużo realizmu i prawdziwości. Polubiłam bohaterki, chociaż miały swoje lepsze i gorsze momenty.

To oryginalna powieść pełna niezwykłości, niepowtarzalnej atmosfery i mająca w sobie to "coś". Długa, treściwa, ale warta każdej chwili spędzonej na czytaniu.

Hiszpański region La Rioja, 1889 rok. To nadal okres, w którym przywiązuje się dużą wagę do klątw i demonów. One potrafią zniszczyć nie jedno życie i nie jedno wielkie przedsięwzięcie. Wkoło rozkwitają winnice, za wyjątkiem tej jednej, należącej do obłożonego klątwą rodu Veltran-Belasco. Mijają lata, winnicę od lat dosięgają ogromne susze i zarazy, właściciel nie jest w stanie się podnieść i nie ma pomysłu na ich reaktywację. Wkrótce, po burzliwych wydarzeniach, na czele rodzinnego interesu staje najstarsza z sióstr, Gloria. Podejmuje ogromne wyzwanie i stara się stawić czoła właścicielom innych winnic. Nie będzie to łatwe wyzwanie, tym bardziej, że jest kobietę i mężczyźni gardzą nią na każdym kroku, nie wyobrażają sobie, aby mogli prowadzić interesy z kobietą z przeklętego rodu. Czy młoda kobieta będzie w stanie skończyć z marazmem i rozwinąć rodzinny interes? Jak głęboka będzie więź między siostrami i czy da ona im sił, aby pokonać pojawiające się przeciwności losu? Czy jednak będą musiały pozbyć się rodzinnego dorobku, bo nie wystarczy im sił i pieniędzy na pokonanie klęsk nieurodzaju? Autorka subtelnie przeprowadzi was przez koleje losów bohaterek i każdego, nawet bardzo wymagającego, czytelnika, zadowoli.

Córy ziemi to piękna i wzruszająca historia sióstr, które z ogromną determinacją i poświęceniem walczą nie tylko o utrzymanie rodzinnej winnicy, ale też o zacieśnienie rodzinnych więzów. Jak pokazała historia, losy ich rodziny były bardzo trudne i okraszone krwią, wiele złych wydarzeń miało miejsce w przeszłości. Wydarzenia te odbiły się na relacjach rodzinnych i nadwyrężyły wzajemne zaufanie. To również piękna opowieść o niezłomności i wytrwałości kobiet, o dążeniu do celu, do zdobycia władzy, której celem jest poprawa warunków życia okolicznej ludności. Autorka w prosty i bardzo jednoznaczny sposób ukazała hołdowanie ponadczasowym wartościom, to jest szacunku dla drugiego człowieka, wierności wyznawanym ideałom, prawości i odwadze, bezinteresownej pomocy potrzebującym.

Tę powieść czyta się powoli, akcja płynie powolnym tempem, bez zbytniego pośpiechu. Delektowanie się każdą chwilą z bohaterami tej powieści jest niesamowitym przeżyciem i niecodziennym wrażeniem. Nie liczcie na szybkie zwroty akcji i nadmierny dynamizm. Przeżywanie losów sióstr to powolne i delikatne smakowanie najbardziej wrażliwych momentów, odkrywanie powoli tajemnic rodu Veltran-Belasco i pobudzanie wyobraźni do bezkresnych podróży po zakamarkach ludzkiej duszy. Ogromna satysfakcja ogarnia czytelnika, cieszy, że zwyciężają prawdziwe i bezcenne życiowe wartości.

Polecam każdemu, kto ma ochotę przeżyć przygodę życia, pośród klątw i złych demonów, w pięknej i słonecznej winnicy sióstr walczących każdego dnia o przetrwanie, nie poddających się i słynących z odwagi i wytrwałości. Na marginesie trzeba przyznać, że ta niezłomna walka z całym złem jest dla nas budująca i napawająca optymizmem, wyraźnie wskazuje, że warto walczyć o swoje racje i przekonania do ostatniej chwili, nie wolno się poddawać.

Oczywiście wielkie brawa dla Wydawnictwa Albatros za piękne wydanie powieści i cudowną, pobudzającą zmysły okładkę. Takie wydanie raduje serce i powoduje, że nie można się ani na chwilkę rozstać z tym dziełem. Mistrzostwo!

Przeklęta winnica.

Alaitz Leceaga po świetnie przyjętej powieści „Las zna twoje imię” powraca z bodaj czy nie lepszą jeszcze pozycją – mowa o „Córach ziemi”. Ta niezwykle klimatyczna i urokliwa historia tylko z pozoru dotyczy losów pewnej przeklętej rzekomo winnicy; tak naprawdę powieść jest metaforą kobiecej walki o swoje miejsce w świecie, który pełen jest stereotypów oraz uprzedzeń.

La Rioja, rok 1889. Winnice bogatego hiszpańskiego regionu kwitną i prosperują – wszystkie prócz jednej. Mowa o majątku rodu Veltran-Belasco, którego ziemie nie rodzą plonów. W okolicy każdy jest przekonany, że ziemie te dotknęło przekleństwo i klątwa suszy; każdy stroni od Las Urracas i od zamieszkującej je rodziny.

Rodzina ta jest bardzo interesująca. Na jej czele staje z konieczności Gloria – buntownicza i bezkompromisowa dziewczyna, która z zasady nieposłuszna jest jakimkolwiek nakazom i szeroko pojętej władzy. Gloria postanawia wydać wojnę sąsiednim, bez problemu prosperującym winnicom, których właściciele uważają za niepodobieństwo rywalizowanie z kobietą…

Czy Gloria przywróci rodzinnej winnicy dawny blask? Czy poznamy rozwiązanie zagadki i przyczyny klątwy, która ciąży nad rodowym majątkiem Glorii? I wreszcie czy dziewczyna zdoła podjąć równą walkę z sąsiadami i czy wywalczy w jej trakcie należny sobie szacunek? Odpowiedzi na te pytania mogą okazać się zaskakujące.

Perypetie związane z winnicą to dla Alaitz Laceaga jedynie pretekst do przeniesienia nas w niezwykle klimatyczne i piękne rejony Hiszpanii, której lokalny koloryt wręcz hipnotyzuje i zachęca do tego, aby zostać tam na dłużej. „Córy ziemi” to także głęboka, dojrzała i nostalgiczna w swej wymowie opowieść o więzach rodzinnych, o obowiązku i powinności, a także o walce o to, co powinno być nam zawsze należne – mowa tu przede wszystkim o szacunku oraz o równym traktowaniu drugiego człowieka; i to niezależnie od tego, kim on jest i skąd się on wywodzi.

Więzy rodzinne oraz siostrzane uczucie odgrywają w „Córach ziemi” niepoślednią rolę. Podobnie sprawy miały się w „Las zna twoje imię”, można zatem chyba stwierdzić, że ten fabularno-społeczny element to już pewna wizytówka twórczości Alaitz Laceaga. I bardzo dobrze, tego rodzaju wątki są bowiem w obu książkach znakomicie poprowadzone i przydają obu lekturom bardzo istotnego, kobiecego wydźwięku.

Nie sposób przy omawianiu książki nie wspomnieć o FANTASTYCZNEJ, PRZEPIĘKNEJ okładce i całej szacie graficznej! Albatros zawsze ładnie wydaje książki, czasem jednak wydawnictwo to wspina się na istne wyżyny książkowego piękna – tak jak w tym właśnie przypadku :)

Polecam.

https://cosnapolce.blogspot.com/2021/06/cory-ziemi-alaitz-leceaga.html

Kobieta o ogniście czerwonych włosach na okładce przyciąga wzrok. Co kryje książka i czy jej fabuła jest równie przyciągająca, jak okładka?

Alaitz Leceaga hiszpańska pisarka bardzo dobrze przyjętej powieści „Las zna twoje imię” powraca z kolejną książką pt. „Córy ziemi".

Winnica Las Urracas podupada, susza z roku na rok pogarsza sytuacje. W okolicy krążą plotki, że wszystko jest winą klątwy wiszącej nad rodziną. Gloria wraz z siostrami próbuje udowodnić, że potrafi zarządzać majątkiem, a także konkurować z właścicielami innych winnic w okolicy.

W powieści widać fascynacje autorki powieścią grozy, thrillerem i literaturą kobiecą. Akcja dzieje się pod koniec XIX wieku w Hiszpanii. Główna bohaterka Gloria musi zmierzyć się nie tylko z niechęcią i uprzedzeniami rządzących wkoło mężczyzn, ale i z rodzinnymi tajemnicami i ciążącą nad nią przekleństwem.

Bardzo podobał mi się klimat tej powieści, stary pałac, dzieci zostawione same sobie, tajemnice, mrok i miłość siostrzana. Walka kobiet o swoje miejsce w świecie zdominowanym przez mężczyzn.

Książkę mogę polecić osobom lubiącym mroczne książki, z ciekawą i wciągającą tajemnicą.

MJ

źródło: www.szkolnyklubrecenzenta.pl

Trzy siostry o włosach rudych niczym ogień, posiadające niezwykle zdolności zapraszają w progi hiszpańskiej winnicy. Zanim tam dotrzecie musicie przekroczyć skrzyżowanie, na którym czatuje sam diabeł. Stamtąd już widać posiadłość Las Urracas z dziwnym wiatrowskazem w postaci trzech srok. Przekraczając progi tej tajemniczej willi odetchnięcie od upałów, być może siostry poczęstują Was zupą z dyni, lub lampką najlepszego wina...

Zatopicie się w klimacie szepczących ścian i wyjącego zachodniego wiatru. Jeśli wsłuchacie się uważnie usłyszycie odgłos rosnącej winorośli.

Ale miejcie oczy i uszy szeroko otwarte! Istnieją tu demony zdolne ukrywać się nawet w płomieniach najjaśniejszego słońca. Obyście tylko nie byli świadkami bicia dzwonu - on wróży nieszczęście! Musicie wiedzieć, że każda z kobiet z tego rodu nosiła w sobie demona!

"Córy ziemi" to powieść obyczajowa utrzymana w mrocznym klimacie, który przypomina dobrą grozę. Tajemnicza klątwa rzucona na winnicę, która nie wydaje owoców, motyw opętania, kazirodczej miłości brata i siostry przywodzi mi na myśl powieści o charakterze gotyckim.

Bohaterki to niezwykle silne i niezłomne kobiety, które odważnie walczą o swoje prawa i miejsce w tej małej społeczności. Każda z sióstr o włosach czerwonych jak krew posiada niezwykłe zdolności i nie omieszka zawahać się by wykorzystać je przeciwko swoim wrogom. Jak wiadomo koniec XIX wieku to niezwykle trudny czas dla kobiet także dla sióstr Veltran-Belasco, które muszą stawić czoło uprzedzeniom tej małej społeczności. Nadmiar wiedzy czynił z bohaterek osoby niebezpieczne i stwarzające zagrożenie ówczesnej władzy. Dlatego główny wątek opiera się na walce o równouprawnienie.

Całość czyta się z zainteresowaniem, choć są takie momenty, w których autorka nie ustrzegła się absurdów, jednak warto przymrużyć na nie oko. Pierwszy raz czytam powieść, w której codzienność stapia się z pewna magią, a do tego jest mrocznie, pełno tu duchów i tajemnic. Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, ale w chwili lektury, już wiem, że sięgnę po poprzednią, debiutancką powieść "Las zna twoje imię". Komu polecam tę książkę? Wszystkim, którzy uwielbiają klasyczne powieści gotyckie, a przede wszystkim wielbicielom "Wichrowych wzgórz".

Kobiety z rodu Veltran-Belasco kradną w książce niejedną duszę - po tej lekturze stwierdzam, że skradły i moją,

To wspaniała, mądra i wyjątkowa powieść, którą powinni przeczytać wszyscy potrzebujący wsparcia. Bo ukojenie w jej treści znajdzie naprawdę wiele osób. Ponadczasowa, inteligenta i nieprawdopodobna historia!