Ćwiczenia z dysonansu

Stawiszyński to taki trochę filozof codzienności, o niezwykle bystrym umyśle potrafiącym analizować zjawiska społeczne. Książka jest zbiorem felietonów, które w dużym uproszczeniu mówią o tym jak myśleć w czasach, gdzie myślenie odchodzi do lamusa.

Współczesny świat pełny jest uproszczeń, jasnych odpowiedzi i dążenia do komfortu, autor nieco w opozycji proponuje życie w poczuciu niepewności. Ten dysonans u większości z nas skutecznie zagłuszany, dla Stawiszyńskiego jest niezbędnym elementem dojrzałego myślenia, ponieważ to właśnie w nim rodzi się zrozumienie świata.

Felietony mają spory rozstrzał tematyczny, a autor bierze na tapet tematy takie, jak popularność teorii spiskowych, fascynacja ufo, a znalazły się też tematy wokoło popkulturowe. Pisarzowi trzeba przyznać, że bardzo umiejętnie prowadził mnie przez te historie i to bez względu na tematy taki sposób aby wnioski płynnie nasuwały się same. Filozofia przez autora traktowana jest jako sposób na komunikowanie się ze światem, by lepiej go czuć i rozumieć.??Stawiszyński wykazał się sporym szacunkiem, ponieważ nie kpił z ludzkich lęków, nie moralizował a dale wprost do zrozumienia, że skłonności do mitologizowania rzeczywistości nie stoi nic innego jak żądza znaczenia i próba oswojenia chaosu.

Stawiszyński w bardzo jasny sposób zasygnalizował, że żyjąc w czasach, gdzie algorytm karmi nas tym, co lubimy konieczną odwagą jest konfrontacja z tym co niekomfortowe,

Książka nie jest zbiorem gotowych recept i odpowiedzi, a bardziej generatorem kolejnych pytań, często niewygodnych, a jednak koniecznych. Publikacja zachęca i motywuje do samodzielnego myślenia, w realach, które coraz częściej nas od tego odwodzą.