Czy jesteśmy sami na Ziemi?

UFO to temat fascynujący i elektryzujący społeczeństwo od lat i właśnie z tym tematem za bary wziął się Neil deGrasse Tyson, jednak nie w sposób mający wywołać tanią sensację, a bardziej skupia się na aspektach naukowych, fizyki i co najważniejsze zdrowego rozsądku.

Autor ma tę umiejętność łączenia poważnych zagadnień z pokaźnymi dawkami humoru, bo jak inaczej odebrać rozważania o wyglądzie kosmitów, o tym co mogliby pomyśleć o ludziach i wiele innych. Nawet gdy wchodzimy w poważniejsze tematy jak podróże kosmiczne to nie czuć tutaj aury wykładu fizycznego, a wszystko jest z z przymrużeniem oka i dystansem.

Tyson nie próbował za wszelką cenę udowadniać istnienia „obcych”, on analizuje pod wieloma perspektywami, co fizycznie jest możliwe, co prawdopodobne, a co wchodzi już bardziej w rewiry s-f. Posiłkując się popkulturą, historią UFO autor zadaje pytania o naturę wszechświata i jakie są jego ograniczenia narzucone przez prawa fizyki.

Także ten dość słynny hipotetyczny pierwszy kontakt ma swoje miejsce w tej książce, bo to od zawsze rodzi pytania o zachowania „obcych”. W rozważaniach na ten temat było przewrotnie, bo i zabawnie, ale i refleksyjnie, bo cywilizacja dokonująca skoku technologicznego umożliwiającego eksploracje kosmosu, sama się zwalcza wywołując wojny, ale i wchodzi w konflikty z powodów w skali kosmiczne absurdalnie błahe.

Książka, która łączy astrofizykę z filozofią, a przy tym okraszona typowym „tysonowym” humorem. U autora czuć fascynację tematyką i mnie ona się również udzieliła, Tyson nie daje jednoznacznych odpowiedzi, ale dba o to, by pobudzona ciekawość ciągle podsuwała nowe pytania. Jako fanka tematyki jestem zachwycona i polecam, jeśli ktoś lubi zgłębiać nowe rewiry nauki, ale i humoru.