Czyhający w progu

Pierwsze wydanie tej książki było w 2004 roku, aczkolwiek wydaje mi się, że dopiero ta okładka oddała całkowity klimat mroku zawartego w tym dziele. Czy to jednak książka, tak powiadają, choć wieść niesie, że złożona została ze skrawka różnych opowieści i dopiero później pojawiła się osoba, która utkała je w całość. Według mnie wykonała kawał dobrej roboty, gdyż zgadzam się ze zdaniem mistrza grozy, że prawdziwa niewiadoma i strach wszechogarniający wychodzi z klimatu mroku i niewiadomej, a nie samych konkretnych słów. Tutaj tą odwieczną siłę czuć w każdym słowie. Napisana od samego początku z wielką tajemnicą, gdzie poznajemy mężczyznę, który pragnie odnowić posiadłość, którą odziedziczył w spadku. Przeglądając jego obecny stan oraz wyrażając podziw dla ogromu rzeczy, które po jego prapradziadku powstały, zaczął być ciekawy i przeglądać dokumenty, które tam pozostawiono. Wtedy to natknął się na dziennik swojego prapradziadka, który pisał w wieku dziewięciu lat i zakończył mając jedenaście. Niektóre strony zostały z niej powyrywane, więc tym bardziej zaczął się zastanawiać na ile to, co wtedy mały chłopiec mógł opisać, było prawdą. My oczywiście czytamy te zapiski młodego wtedy chłopca i tak, mrożą krew w żyłach, bo wychodzi na to, że jakaś magiczna siła została przywołana i odbierała życie ludziom. Jednak w pewnym momencie pojawiają się coraz to większe niewiadome, gdyż znając to, co opisał chłopiec i znając to, co teraz właściciel posiadłości zdążył się dowiedzieć, nie bardzo się ze sobą pokrywa...

Jak dla mnie mega klimat. Sceny mroku i strachu czytelnika aż wylatują z miejsca w którym się ją czyta. Momentami ma się wrażenie, że gdy zbyt mocno pozna się treść i wypowie w głowie słowa opisane, to coś z pieczarów zaczarowanego kręgu wymknie się, by powrócić do swojego nieludzkiego zadania. Każde słowo jest lekkie, ale pisane z trwogą na tyle, że stają się ciężkie i duszne, a sama cieniutka pozycja trzymana w dłoniach nabiera jakby wagi. Niesamowity efekt, naprawdę. To idealnie pokazuje jak wyobraźnia ludzka może sprawić, że poczuje się kilogramy, które będą istniały tylko w niej. Bardzo mi się podobała:-)

Opowieść absolutnie duszna, przepełniona często niewypowiedzianym lękiem i sporą dozą takiego nienamacalnego niepokoju, który pomimo tego, że jest odczuwalny to trudno go jednoznacznie zdefiniować.

Nasz bohater Ambrose Dewart pojawia się w posiadłości rodem z powieści grozy, gdzie echa tajemnic, niedostępne miejsca kuszą niczym masło w dyskoncie po 3 zł. Dewart pomimo ostrzeżenia, nie do końca rozumiejąc sytuację zagłębia się w historię ku jej poznaniu, nie ma jednak świadomości, że każdy kolejny krok będzie krokiem ku obłędowi i szaleństwu zmysłów.

Jako że Derleth podjął się wyzwania „ogarnięcia” pozostawionych notatek i scenopisów Lovecrafta to czy tutaj jego wizje, która jest nieco bardziej uporządkowana i chyba jednak skręca nieco w kierunku thrillera z elementami grozy, ale nie ma w tym nic złego moim zdaniem, bo mnie ta wizja zdecydowanie kupuje.

Chociaż styl Derletha jest nieco mniej oniryczny, bardziej fabularny w porównaniu do Lovecraft to „podoba się to dla mnie” i nie mogłabym powiedzieć, że taka zmiana pozbawia czy umniejsza jakkolwiek poziom lęku, jaki daje ta historia. Powieść dobrze wykorzystuje znane motywy tajemnicy, zakazanych ksiąg, przerażającego i niejasnego dziedzictwa rodziny i tworzy bardzo spójny obraz, który niejednemu czytelnikowi zjeży włosy na głowie.

Jako czytelniczka sympatyzująca z grozą jestem zdecydowanie zadowolona i połączenie lovecraftowego koszmaru w nieco bardziej uporządkowanej narracyjnie scenerii dało mi to, czego od grozy oczekuję.