Desperatki

Trzy kobiety, dla których nie ma rzeczy niemożliwych. Splot ciężkich zdarzeń sprawia, że spędzą ze sobą sporo czasu... Czasu, który płynie nieubłaganie szybko, a one nie mogą pozwolić, by zostały schwytane.

*

Iza, Wiesia, Anna. Dla nich życie nie napisało prostego, łatwego scenariusza, wobec którego by działały. Każda przeszła osobistą tragedię, a połączyła ich kolejna, w dodatku wspólna. Wygląda na to, że teraz szybko się nie rozstaną, presja czasu i tego, co może się jeszcze wydarzyć, wcale im nie pomaga. Zaczynają ucieczkę, która nie zwalnia tempa dla czytelnika, wszystkie trzy mają charaktery, ktore zaskakiwały mnie niemal na każdym kroku. Co najważniejsze - tutaj nie znajdziemy wielu chwil radości, nadziei, mamy akcję, która nie zwalnia tempa, mamy wydarzenia, które szokują, chwilami brutalnymi opisami. Czym się wyróżniają "Desperatki"? Przede wszystkim zwróciłabym uwagę na to, że mamy czasy, w których jest walka o życie, walka o przerwanie, ale nie każdy przy tym zapomina o tym, co jest dla niego ważne. Mają czas, by zawalczyć o zemstę, o swoje osobiste sprawy, chociaż wiedzą, jak bardzo może być to dla nich niebezpieczne w skutkach. Podoba mi się, jak Weronika Wierzchowska tworzy swoich bohaterów, jak potrafi tchnąć w nich życie, nadać ostrych cech, a także pokazać różnice kulturowe, takie pomiędzy różnymi narodami. Przy lekturze znajdziemy czas na wzruszenie, na ciekawość, na smutek i żal, dosłownie całość emanuje emocjonalną mieszanką, której dałam się porwać. Jeśli macie chęć na krok w inne czasy, a konkretnie rok 1863, w którym poznacie inną mentalność, cofnięcie się w świat, który odkryje przed wami drzwi. Za drzwiami znajdziecie historię, która może Was porwać, a która niejednokrotnie zaskoczy i wyrwie z rutyny.