Dlaczego kobiety uprawiają ogrody. Opowieści o ziemi, siostrzeństwie i kobiecej sile

Muszę przyznać, że już sam tytuł przyciągnął moją uwagę, gdyż ogrody są w moim życiu od zawsze, zarówno moja babcia, mama jak i ja tworzyłyśmy wokół siebie tę zieloną przestrzeń.

Razem z autorką, która też zakłada swój ogród ruszamy w podróż po ogrodach ciekawych kobiet i po mnóstwie różnych uczuć. To ciekawa opowieść o kobiecej sile i terapeutycznej mocy ogrodów. Autorka pokazuje, że ogród może być odskocznią od macierzyństwa, może też czasem je zastępować, jeśli w danym momencie nie mamy kontaktu ze swoimi dziećmi a mamy potrzebę opieki nad czymś. Rośliny mogą nam pomóc w uporaniu się z trudnymi wydarzeniami, jak śmierć bliskich, własne traumy, czy niepowodzenia w planowaniu potomstwa.

Z psychologicznego punktu widzenia, ta książka to niemal podręcznik terapii przez naturę. Opisane historie pokazują, jak praca z roślinami pomaga regulować emocje, radzić sobie z lękiem, żałobą czy kryzysem tożsamości. Sama mogę potwierdzić, że faktycznie kontakt z naturą działa kojąco.

Ten ogród może być naszym miejscem w którym rozwiniemy swoją kreatywność, będziemy zapalczywie kopać, będziemy mieć kontrolę, lub właśnie puścimy rośliny by mogły żyć własnym życiem. Można by powiedzieć że każdy ogród jest inny i każdy może w nim stworzyć to czego potrzebuje.

Mnie najbardziej urzekły słowa, że może być uhonorowaniem czyjegoś życia, zdecydowanie poczułam tak po śmierci taty, gdy wiosną zakwitły przebiśniegi które mi podarował.

Kobiety od zawsze zajmowały się ogrodnictwem, oczywiście mężczyźni też to robią, ale dziś skupmy się nie na nich. Ogrody mogą być naprawdę różne, tak samo, jak osoby, które je pielęgnują. Książka to podróż przez wiele ogrodów, rozmowy o nich, a jednocześnie zaglądanie w głąb kobiet, które je uprawiają.

Alice Vincent, pisarka, dziennikarka i podcasterka zabiera nas w niesamowitą podróż, w której odkryjemy piękno ogrodów, ale również ich właścicielki.

Książka jest naprawdę ciekawa i warta poznania. Napisana tak, że chce się ją czytać. Mnie wciągnęła, śmiało mogę stwierdzić, że nawet bardzo. Czytało się ją dość szybko, a podczas czytania towarzyszyło wiele emocji i to dość różnych.

„Dlaczego kobiety uprawiają ogrody. Opowieści o ziemi, siostrzeństwie i kobiecej sile” to moim zdaniem nie tylko ciekawa, ale również dość wartościowa książka, po którą warto sięgnąć. Z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Długo czekałam na taką książkę, bo choć sama nie mam ręki do kwiatów to opowieści o magii ogrodów od zawsze wprowadzały mnie w inny wymiar przeżywania. Tym bardziej, że nota Wydawcy wie jak mnie zachęcić: "Dowiedz się, jaką rolę pełnił ogród w życiu utalentowanej malarki Vanessy Bell, ukochanej siostry Virginii Woolf. Odwiedź ogród bestsellerowej pisarki Ali Smith.". Idę w kwiecistość!

Czas na umiłowanie grudek ziemi i nieśmiałych pączków. Czas na zanurzenie się w multibarwności i życiodajnej zieleni. Już okładka przywołuje moje wspomnienia. Wakacje na wsi. Ogrody, łąki, pagórki, ach! Ruszamy w podróż, która może Was zaskoczyć...

Ogród to alegoria życia. Bo życie, tak jak on, nigdy nie jest czarno-białe. Przemienia się wraz z porami roku. Jest jak "śniadanie przyrządzone z przyrody". Jak lustro, w którym możemy dostrzec swoje wnętrze...

To lektura głęboka, intymna, a jednocześnie niosąca uniwersalne prawdy, bo rozmowy o ogrodach są tu tylko preludium do poruszania tematów egzystencjalnych i refleksji najbardziej osobistych z możliwych. Autorka pokonuje kilometry i odwiedza ogrody przy domach, więzieniu, osiedlowe czy te na balkonie. Przemierza Brixton, Somerset, Enfield, Barnes Common, granice Walii, Dulwich, Artemis House, Blackfriars, Brockley, Canary Wharf, Charleston, Aero, Cambridge, a w rzeczywistości rozwija wstęgi słów, odkrywa indywidualne historie i przeżycia. Patrzy w oczy kobietom, które ukochały pracę w ziemi. To spotkania twarzą w twarz z emocjami, które mają tak wiele odcieni.

Poznamy biolożki, kucharki, florystki, naukowczynie. Te współczesne i te, które ozdabiały przeszłość. Takie same jak my, a jednak tak bardzo swoje. Niepowtarzalne.

_______

"Gdy spodziewałam się historii o dziedzictwie, okazywało się, że chodzi o odkupienie. Kiedy wyobrażałam sobie, że będzie o ucieczce, kończyło się na ograniczeniach. Spotykałam się z kimś i spodziewałam zwykłej, prostej rozmowy, a kończyłam ją, niosąc ze sobą radości, straty, traumy i doświadczenia swojej rozmówczyni."

______

Aż bucha tu od energii natury. Są ciemnofioletowe groszki pachnące, chabry, jaskrawoczerwone i bladoróżowe maki. Jest gęsty bluszcz, uzdrawiające zioła i enigmatyczne paprocie.

To opowieść o tym co sprawia, że kobiety uprawiają ziemię, sieją nasiona i opiekują się roślinami, choć mają przecież tak wiele innych obowiązków. O pielęgnowaniu, które pozwala przepracować trudne emocje. O pokornym czynieniu świata piękniejszym. Bez uznania i blichtru. O nadawaniu życiu znaczenia przez kreowanie przestrzeni. Wreszcie o akceptacji samej siebie, swoich ograniczeń i przeszłości.

Okazuje się, że dbanie o rośliny jest niezwykle symboliczne. Kryje się za nim tęsknota za macierzyństwem i jego trudy, zmaganie się z depresją, w tym poporodową, problemy z płodnością, mierzenie z samotnością, stratą, bólem czy dojrzewanie wraz z ogrodem. Nie jest to tylko hobby, ale wpisane jest w nie zaangażowanie, odpuszczanie kontroli, odosobnienie i budowania siebie na nowo. To ciekawość świata, ukojenie, cisza, ale i rozwijanie supermocy. Wytrwałość i nadzieja. Wreszcie śmierć, bo gdy kogoś tracimy zwracamy się ku ziemi. To w niej grzebiemy zmarłych. To w niej szukamy swojego dziedzictwa. A choć brzmi to patetycznie to jest wpisane w nasze jestestwo.

Tyle się tu mieści. Bo kobiety od stuleci z oddaniem zgłębiały tajemnice gleby, ale ich historie były zbyt mało spektakularne, by o nich pamiętano. A może to właśnie moment, by przywrócić im głos. By go usłyszeć.

Język, dzięki swojej malowniczości, przenosi nas z czterech ścian do bujnych ogrodów, a liczne konteksty literackie są inspiracją do sięgania po kolejne lektury. Jest nostalgicznie i pięknie. Porywa nas w głód przeżywania, tworzenia azylu i otulenia. Kroczymy niespiesznie, a wątki z życia autorki przeplatane są doświadczeniem innych kobiet.

Co więc znaczy być kobietą? To zjawisko. Złożone, ale i potężne. To być świadomą swojej sprawczej mocy, troszczyć się. Kwitnąć. Czuć się jak słonecznik, który walczy ze wszystkimi żywiołami. I wygrywa, a jej zwycięstwo niejedno ma imię.

Sięgnijcie po tę przenikliwą pieśń o rozwoju, przebudzeniu i odradzaniu się. Bo ogród to czas i zmiana. Cud i tajemnica. Uczy nas jak, mimo przeciwności losu i znikającego w ciemności horyzontu, być otwartym na myśl: "Dalej rób swoje. Zobaczymy co się stanie."

Róbmy więc swoje dobra, choćby te maleńkie jak nasionka kwiatów, a może to co zobaczmy będzie naszym oczarowaniem.