Dobra zła dziewczyna

Są takie zagraniczne autorki, po której sięgam, by nieco odetchnąć. Tworzą one thrillery psychologiczne, z reguły dość schematyczne, pozwalające odtwarzać się w tle i zlewające się ostatecznie w pamięci z innymi podobnymi. Są jednak też takie, które każdą kolejną historią zaskakują i poruszają w inny sposób.

"Dobra zła dziewczyna" to powieść Alice Feeney, która zaskoczyła mnie jeszcze bardziej niż wcześniejsza. Trudno byłoby się chyba spodziewać, że po znakomitym i wzbudzającym ciarki thrillerze, autorka zaserwuje nam poruszającą opowieść o macierzyństwie.

Z perspektywy osoby, która sama nie ma dzieci, była to dla mnie ciekawa lektura. Z reguły macierzyństwo przedstawiane jest jako absolutny cud i niesamowity dar. Myślę, że to, co opisała autorka jest jednak bliższe prawdy. Za pomocą swoich bohaterek przedstawiła cienie relacji matek z córkami, a ich trudne relacje stanowią w zasadzie kalkę, choć pozornie każda jest inna.

Choć mamy w tej historii wątki kryminalne, to jednak to warstwa psychologiczna jest siłą tej powieści. Dawno nie byłam tak poruszona fikcyjną opowieścią, a z każdą stroną było coraz trudniej. Wielu elementów tej historii można było się domyślić, bo to nie zagadka jest tu najważniejsza. Odkrywanie motywacji bohaterek-matek jest zdecydowanie bardziej fascynujące.

Myślę, że oprócz macierzyństwa, drugim istotnym elementem tej książki jest poszukiwanie własnej tożsamości. Możemy się dzięki fabule zastanawiać nad tym, czy wychowanie jest w stanie wyprzeć geny. To zresztą nie jedyny wątek, który skłania do refleksji. Czy nie jest tak, że najbardziej doceniamy to, co utraciliśmy? Czy dobre intencje mogą prowadzić do złych czynów? Czy można odpokutować swoją przeszłość i wybaczyć samemu sobie?

"Dobra zła dziewczyna" to wyjątkowo poruszająca powieść Alice Feeney. Mimo że to thriller psychologiczny, to jednak ostatecznie dostarcza swego rodzaju ukojenia. Chciałabym wierzyć, że każda historia może mieć taki sad happy end. Bardzo polecam, warto dać się tak emocjonalnie sponiewierać. A ja już nie mogę się doczekać, w jaki sposób autorka zaskoczy mnie swoją kolejną fabułą.

Moje 10/10.

Odnoszę wrażenie, że najwięcej stereotypów dotyczy relacji i stosunków międzyludzkich: rudy to fałszywy, ładna osoba jest pusta i głupia, kierownicze stanowiska są tylko dla mężczyzn, kobiety muszą być matkami, a dzieci mają obowiązek odczuwać silne więzi w stosunku do swoich rodziców. Nic bardziej mylnego. Uczucia to sfera, nad którą nie można zapanować, serce trudno przymusić do czegokolwiek, a stosunek do bliskich prawie zawsze bywa wielokrotnie złożony. Można przecież kochać i jednocześnie nie lubić. Idealnie oddaje to Alice Feeney w swoim najnowszym thrillerze.

Dzień Matki nie dla wszystkich kobiet jest szczęśliwy i nie dla każdej jest powodem do dumy. Macierzyństwo ma przecież przeróżne oblicza: może być zarówno najwspanialszym darem, jak i największym przekleństwem. Niektóre kobiety wręcz urodziły się do bycia matkami, inne nie mają za grosz instynktu. Do której grupy należą bohaterki „Dobrej złej dziewczyny”?

Edith zostaje umieszczona w Domu Seniora przez Clio, która nie wyobraża sobie, by po tym wszystkim, co matka złego jej zrobiła, mieszkać z nią pod jednym dachem i się nią opiekować. Tajemniczej młodej dziewczynie o dziwacznym imieniu Patience żal jest staruszki i robi wszystko, by ta w domu opieki czuła się komfortowo, ale nie czyni tego całkowicie bezinteresownie. Clio z wielką niechęcią odwiedza matkę i nie potrafi poradzić sobie z traumami, mimo iż jest terapeutką i zarabia na pomaganiu innym. Jest i Frankie, więzienna bibliotekarka, która obsesyjnie musi wszystko przeliczać, aby czuć się w miarę pewnie, i która zrobi wszystko, by znaleźć i odzyskać córkę, która ponad rok wcześniej uciekła z domu. Czy oprócz tego, że kobiety są podejrzane o zamordowanie nielubianej kierowniczki Domu Seniora, coś jeszcze je łączy? Czy wszystkie kłamstwa wyjdą na jaw? Jeśli tak, to która z nich będzie gotowa, by zmierzyć się z prawdą?

„Ludzką naturą jest trwonienie miłości i kumulowanie nienawiści”.

Zagmatwana. To pierwsza myśl, która nasuwa mi się po zakończeniu lektury „Dobrej złej dziewczyny”. Byłam zaskoczona, że książka Alice Feeney nie wciągnęła mnie od pierwszej strony. Nawet momentami czułam rozdrażnienie, bo gubiłam się w powiązaniach między bohaterami. Każdy rozdział kończył się zdaniem, które ostro mieszało mi w głowie i burzyło moje wcześniejsze przypuszczenia. Przypominało to zabawę w kotka i myszkę. Po kilku rozdziałach wszystko jednak wróciło na dawne tory, bo co Alice to Alice, nadal jest moją ulubioną autorką i wciąż nie czuję zawodu, czytając stworzone przez nią historie. I tutaj w pewnym momencie wszystko zaczęło się składać w zgrabną, ale niezwykle pokręconą całość. W jej twórczości cenię sobie, że thrillery są tak różnorodne, nieoczywiste i dotykają wielu tematów i sfer życia – od relacji małżeńskich poprzez siostrzane więzi czy skomplikowane, pełne bólu i goryczy kontakty matka–córka, tak jak w tym przypadku. Udowadnia ona, że nigdy nic nie jest tylko czarne lub białe i że wina nigdy nie leży tylko po jednej ze stron. Czasem dobrzy ludzie są zmuszeni do złych uczynków. „Dobra zła dziewczyna” jest nieprzewidywalna i wymyka się wszelkim schematom. Dziwię się i jednocześnie podziwiam, że autorka nie zapętliła się w uknutej przez siebie intrydze, ale zakończyła z polotem i – co ważne – z sensem. To było czytanie bez trzymanki!

„Czasami wszyscy musimy stać się mniejszymi wersjami samych siebie, aby dopasować się do historii, którą pisze dla nas życie”.

Edith Elliot to starsza pani, która wbrew swojej woli została zamknięta w domu opieki. W tymże miejscu jedyną powierniczką staruszki jest pracownica ośrodka, Patience. Nie utrzymuje ona jednak bliższych relacji z nikim z zewnątrz, nawet ze swoją córką.

Nastaje feralny dzień, w którym na terenie domu opieki dochodzi do morderstwa. Sprawą zajmuje się detektyw Chapman, która próbuje wyjaśnić, co wydarzyło się tego dnia w dotychczasowym miejscu przebywania Edith.

Muszę przyznać, że mam mieszane odczucia względem tej książki. To z pewnością przemyślany thriller psychologiczny, w którym wszystko wydaje się być dopięte na ostatni guzik. Historia ta posiada wiele istotnych elementów odpowiednich dla tego gatunku, takich jak tajemnice z przeszłości, traumy, niewyjaśnione sprawy sprzed lat, szybkie tempo oraz liczne zwroty akcji.

Autorka stworzyła mocno zagmatwaną fabułę, która niestety nie wywołała u mnie tego pożądanego napięcia, dreszczyku niepewności, czy większych emocji. Pozostawiła mnie z lekkim niedosytem.

Niemniej jednak zagadkowy, tajemniczy klimat tej książki podniósł ocenę całości. Liczne zawiłości, wzajemne powiązania i skomplikowane relacje międzyludzkie, w tym te na lini matka-dziecko powodują, że ta książka jest dobrą rozrywką. Może nie wciągnęła mnie do tego stopnia, że zarwałam dla niej noc, ale z pewnością czas, który jej poświęciłam, nie był czasem straconym.

"Dobra książka może być światłem w ciemności.

Dobra książka może leczyć samotność, zmieniać umysły, a nawet świat.

Dobra książka to nic innego jak magia."

Czy taką dobrą książką jest właśnie "Dobra zła dziewczyna" Alice Feeney?

Autorka potrafi skonstruować zawiłą fabułę, która fascynuje a jednocześnie dezorientuje czytelnika. Nie inaczej jest w przypadku wspomnianego tytułu, który od samej zapowiedzi zaintrygował mnie i nie mogłam go sobie odpuścić.

Thriller psychologiczny ma to do siebie, że gra na emocjach czytelnika, wyczuwalne napięcie aż prosi się o genialne plot twisty i co tu więcej mówić, ukazuje ludzkie tragedie. "Dobra zła dziewczyna" mówi o relacjach międzyludzkich, kładąc nacisk na jedną z najważniejszych - matki z córką. Historia ta jest wielowymiarowa i jednocześnie jej tematyka dotyczy bardzo wrażliwych sfer życiowych. Jesteśmy świadkami zawodów, niespełnionych oczekiwań, różnych wymiarów miłości, tajemnic i przeszłości, która jest ciągle żywa wśród bohaterów książki.

Porusza również temat dobrych i złych decyzji. Zmusza do zastanowienia nad kwestią, czy złe uczynki można usprawiedliwić? Czy człowiek, robiąc coś złego w dobrej wierze, nadal jest dobry?

Feeney od początku lektury sieje spustoszenie w głowie czytelnika. Ma się poczucie dezorientacji w gęstej mgle i dopiero przy dalszych rozdziałach zaczyna się przejaśniać. Przyznaję, że niełatwo było odnaleźć się wśród czterech bohaterek, których historie poznajemy z ich perspektyw, ale na szczęście wraz z postępem czytania satysfakcja z lektury rosła.

Odniosłam wrażenie, że pewne momenty były przekoloryzowane, jednak nie wpłynęło to na ocenę książki. "Dobra zła dziewczyna" to kolejna książka autorki, która wciąga od pierwszych stron i finalnie czerpie się czystą przyjemność z lektury. Polecam!

Alice Feeney, znana z tworzenia psychologicznych thrillerów pełnych napięcia i nieoczywistych zwrotów akcji, w książce "Dobra zła dziewczyna" po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią gatunku. Powieść wciąga od pierwszych stron, serwując czytelnikowi misternie utkaną historię, w której nic nie jest takim, jakim się wydaje.

Fabuła opowiada o dwóch kobietach. Starszej kobiecie zamkniętej w domu opieki i młodej dziewczynie, która ma własne powody, by trafić właśnie tam. Narracja prowadzona jest z kilku perspektyw, co pozwala lepiej poznać bohaterów, ale też skutecznie myli tropy. Alice Feeney mistrzowsko operuje retrospekcjami i niedopowiedzeniami, stopniowo odsłaniając prawdę o wydarzeniach sprzed lat, które wciąż rzucają cień na teraźniejszość. Na szczególną uwagę zasługuje styl autorki, który jest zwięzły, sugestywny, z charakterystycznym czarnym humorem. Styl autorki jest precyzyjny i hipnotyzujący. Każdy rozdział kończy się w momencie, które każe przewracać strony coraz szybciej. Dzięki oszczędnym, ale celnym opisom oraz dialogom pełnym napięcia, czytelnik zostaje wciągnięty w świat, gdzie żadne słowo nie jest przypadkowe, a każdy szczegół może okazać się kluczowy. Alice Feeney nie boi się eksperymentować z narracją, prowadząc grę na wielu poziomach, co sprawia, że do ostatniej strony trudno uwierzyć w oczywistości.

Autorka potrafi stworzyć atmosferę niepokoju, jednocześnie budując emocjonalną więź z bohaterami, nawet jeśli nie zawsze są oni sympatyczni. Choć momentami konstrukcja fabularna może wydawać się nieco zagmatwana, to jednak wszystko zmierza do satysfakcjonującego, zaskakującego zakończenia. "Dobra zła dziewczyna" to książka o zemście, tajemnicach i drugich szansach.

To lektura, która trzyma w napięciu aż do ostatniej strony. Thriller, który pochłania bez reszty! Tajemnice, kłamstwa i zemsta przeplatają się w historii dwóch kobiet, których losy niespodziewanie się splatają. Alice Feeney mistrzowsko manipuluje narracją – nic tu nie jest oczywiste, a zakończenie naprawdę zaskakuje. Alice Feeney powraca z kolejną elektryzującą powieścią, która udowadnia, że mistrzyni psychologicznego thrillera nie ma zamiaru zwalniać tempa. „Dobra zła dziewczyna” to historia, w której pozornie odległe życiorysy splatają się w sposób, który zostawia czytelnika w ciągłym napięciu. Autorka po raz kolejny gra na emocjach, serwując mroczny klimat, zawiłe relacje i niespodziewane zwroty akcji. Polecam tę książkę miłośnikom thrillersów psychologicznych z domieszką domestic noir. Jeśli cenicie sobie historie, gdzie nic nie jest czarno-białe, a każda postać skrywa mroczny sekret to ta powieść Was nie rozczaruje. Alice Feeney po raz kolejny udowadnia, że w świecie literatury grozy i niepewności króluje bezdyskusyjnie. Przygotujcie się na noc bez snu! Idealna lektura na jeden długi wieczór!

Ocena: 8/10

Dla fanów: Gillian Flynn, B.A. Paris, Ruth Ware

BRUNETTE BOOKS

Ocena: 5/5

Gatunek: thriller psychologiczny

Motywy: trudne relacje na linii matka-córka, wydarzenia z przeszłości, 4 intrygujące bohaterki, skomplikowana zagadka

.

Dzień matki 20 lat temu. Dzieje się coś, co zapoczątkuje całą spiralę zdarzeń, które na zawsze zmienią życie czterech bohaterek, a ich wynikiem będzie przestę*stwo z trzema podejrzanymi, dwoma mor*erstwami i jedną ofiarą. Brzmi intrygująco, prawda?

Alice Feeney znów to zrobiła! Po raz kolejny napisała mistrzowską historię, w której nie wiesz, komu ufać, kto reprezentuje dobro, a kto jest wcielonym złem. Historię, podczas lektury której, twoje zwoje mózgowe pracują na najwyższych obrotach, a i tak próba rozwikłania zagadki prawie na pewno ci się nie uda. To niezwykłe, ile razy przekładałam wszystkie klocki, każdorazowo twierdząc, że tym razem to już na pewno połączyłam wszystkie wątki we właściwy sposób i prawidłowo ułożyłam układankę. Za każdym razem się myliłam. Jak to o mnie świadczy? A może inaczej: jak to świadczy o Alice? Z pewnością jest geniuszką, jeśli chodzi o sianie zamętu i serwowanie zaskakujących rozwiązań - jej przydomek "Queen of Twists" nie jest wynikiem przypadku.

"Dobra zła dziewczyna" to pierwsza książka, której w tym roku przyznałam najwyższą ocenę. Do przeczytania Was nie zmuszę, ale proszę - zainteresujcie się tą historią, poznajcie te bohaterki! Jest ogromna szansa, że i w Waszym przypadku skończy się zachwytem :)