Miasto Burz

Po przeczytaniu „Osady” wiedziałam, że polubiliśmy się na dłużej. I rzeczywiście książki Michała Śmielaka mnie nie zawodzą. I powoli zjawiska pogodowe zaczynają mi się kojarzyć z jego powieściami. Teraz burza też.

Sandomierz, spokojne, urokliwe miasteczko… Pod tą uroczą powierzchnią kryje się mrok, a burza wydobywa go na powierzchnię. Nad miasto nadciąga nawałnica. Błyskawice przecinają niebo. Na wzgórzu fotograf przygotowuje się do zrobienia najlepszego zdjęcia w swojej karierze. Niestety, zanim naciśnie migawkę, zginie…

Jego śmierć ujawnia mroczne sekrety. A to dopiero początek góry lodowej, bo w tym samym czasie giną inni. Bruno Kowalski i policjanci mają pełne ręce roboty…

Autor znakomicie łączy wątki: współczesny i historyczny. Jak się okazuje wydarzenia z 1986 roku, w końcówki PRL-u mają wpływ na dzisiejsze wydarzenia. Zanurzamy się w świat dzisiaj nam już nieznany: przekształceń gospodarczych i politycznych, handlu sztuką. Jednymi z tematów są w czasach przełomów „czystość duchownych” i układy dawnych służb bezpieczeństwa, których przedstawiciele opanowują urzędy, prywatne przedsiębiorstwa, rządzą.

Wszystko powolutku się ze sobą splata, a zbrodnia nie pozostanie bezkarna nawet po 40 latach.

Michał Śmielak pisze tak sugestywnie, że czujemy się, jakbyśmy byli w samym środku akcji, schodzili do piwnicy, zaglądali do arcybiskupa, widzieli zbliżające się ciężkie i ciemne chmury zwiastujące burze, która wszystko zmieni.

Atmosfera książki z każdą stroną staje się napięta, duszna, pełna niepokoju, powietrze nieruchomieje, dokładnie tak jak przed wielką burzą. Powieść ma w sobie wszystko to, co sprawia, że chce się ją czytać: wielką miłość i wielką nienawiść, zbrodnię, skarby zakopane w ziemi, tajemnice ludzi, także tych, którzy prowadzą podwójne życie. Wszystko w niej znajdziecie i nie będziecie mogli się oderwać.

Gdybyście byli autorami kryminałów w jakim mieście umieścilibyście akcję książki?

Coś niedobrego dzieje się w Sandomierzu. Czarne chmury napływają nad miasto, grzmoty odbijają się od dachów. Na wzgórzu Salve Regina ginie od pioruna miejscowy fotograf. Na jego aparacie znajduje się zdjęcie zmaltretowanej dziewczyny. W jednym z sandomierskich domów szwagier zabija siekierą szwagra. Komisarz Bruno Kowalski zleca swojemu koledze historykowi wyjaśnienie tajemnicy cennego różańca, zadzierzgniętego na szyi kogoś, kogo ciało zostało odnalezione w piwnicy opuszczonego budynku.

Wiele wątków pojawia się w tej książce. Płyną niespokojnie niczym wody Wisły, przeplatają ze sobą teraźniejszość z przeszłością, wciągają bohaterów w niebezpieczne wiry tajemnic i odkrywają przerażające fakty z przeszłości.

Atmosfera książki jest niczym powietrze przed burzą, gęsta, pełna napięcia, szalejącego niepokoju, duszna. Niepowiązane ze sobą sprawy pęcznieją, kumulują się i wyskakują licznie jak grzyby po deszczu.

Bruno Kowalski musi sięgnąć daleko w przeszłość aby odkryć sprawcę. Stare tajemnice nie chcą jednak wyjść z grobu a kto będzie je na siłę wyciągał może przypłacić to życiem.

Obie historie, ta obecna i ta z roku 1986, są niezwykle emocjonujące, intrygujące i angażujące. Ich główne postaci wbijają się w naszą pamięć i ożywają w naszej wyobraźni. Bielecki - milicjant z lat 80 - to bohater z gęstą przeszłością, brudem za paznokciami i śmiercią wypisaną na twarz. Stanowi on doskonałe dopełnienie nieustępliwego, hardego i dociekliwego współczesnego komisarza Bruna Kowalskiego.

Autor podjął się ryzykownego tematu „czystości” kościoła. Lata 80 to schyłek dominacji państwa i królowania SB oraz początek odzyskiwania władzy przez kościół właśnie. Wiele wątków kryminalnych zaprowadzi nas do drzwi obu tych instytucji.

Pan Michał Śmielak „odgraża” się kontynuacją losów Bruna. Chwytam go za słowo i czekam na kolejne zaproszenie do Sandomierza.

To zabawne, ale właśnie podczas czytania "Miasta burz" w moich okolicach rozchodziły się dźwięki wyładowań atmosferycznych. To odpowiednio nastroiło mnie do lektury.

Książka jest drugim tomem cyklu z komisarzem Kowalskim, ale choć nie znam pierwszej części bez problemu odnalazłam się w drugiej.

Michał Śmielak przenosi nas do klimatycznego Sandomierza, w którym komisarz Bruno Kowalski będzie musiał zmierzyć się z kolejną mroczną zagadką. Fabuła rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych, które dzieli 40 lat. Przeszłość nigdy nie znika bez śladu, a dawne grzechy potrafią rzucać długie cienie. Obie linie fabularne, pozornie niepowiązane ze soba wątki, stopniowo zaczynają się składać w logiczną całość, tworząc spójną, intrygującą historię, której zakończenie zaskakuje.

Choć „Miasto burz” nie porwało mnie emocjonalnie tak, jakbym tego oczekiwała, doceniam warsztat autora. Jego styl jest dopracowany, a język – lekki i przystępny. W dialogach czuć nienachalny, inteligentny humor, który bardzo sobie cenię.

Nie jest to moja ulubiona powieść autora, ale czytało się ją naprawdę dobrze i przyjemnie. „Miasto burz” to solidny kryminał, który z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom gatunku i fanom twórczości autora. Warto sprawdzić.

Sandomierz torpedowany sezonowymi burzami. W takich okolicznościach miasto położone na siedmiu wzgórzach staje się świadkiem niepokojących wydarzeń.

Utalentowany fotograf ginie od rażenia piorunem. Gdzieś obok w skutek porachunków rodzinnych szwagier zabija szwagra.

Tutaj do akcji wkracza niezastąpiony i mocno nietypowy duet śledczych. Policjant Bruno Kowalski i lokalny historyk Krzysztof Szorca. Obaj łącza siły, jednocześnie prowadzać swoje małe mini śledztwa, które finalnie doprowadzą ich do tajemniczej sprawy z połowy lat 80-tych.

„Miasto burz” to kontynuacja genialnego kryminału „Miasto mgieł”. Autor po raz kolejny serwuje nam kunsztownie zmontowaną intrygę kryminalną, przy której (gwarantuję) będzie się trzeba trochę nagłowić.

Historia prowadzona w dwóch perspektywach czasowych daje początkowo efekt lekkiego zagmatwania, ale naprawdę warto przebić się przez gąszcz wielu występujących tu wątków aby poznać szczegóły misternie utkanej historii.

Tak jak w pierwsze części zabieg z mgłą, cichym bohaterem książki, dał efekt tajemniczości Sandomierza, tak tutaj torpedujące miasto burze dają wrażenie mroku panującego nad miastem. Mroku skrywającego tajemnicę, która nie miała ujrzeć światła dziennego.

I powiem Wam lubię burzę, a jeszcze bardziej pierwsze chwile po…

Michał Śmielak wyrasta w moich oczach na wybitnego twórcę mrocznych kryminałów, a jednocześnie wyjątkowego ambasadora świętokrzyskiego Sandomierza (zaraz obok Ojca Mateusza)

Polecam serdecznie

„Miasto burz” to książka dla każdego kto lubi dobre kryminały. Jest to drugi tom serii o Komisarzu Bruno Kowalskim. O komisarzu, który jak nikt umie wyciągać wnioski i nie odpuści dopóki nie rozwiąże zagadki.

Nad Sandomierzem gromadzą się chmury, które są zwiastunem nie tylko burzy, ale również niespokojnych czasów w mieście. W skutek uderzenia pioruna ginie znany fotograf, a wkrótce po jego śmierci dochodzi do ujawnienia jego naj największej tajemnicy.

W tym samym czasie anonimowa dziewczyna informuje policję, że doszło do m0rderstwa. Sprawą zajmuje się Bruno Kowalski i Jacek Kwarta. W trakcie śledztwa policjanci odkrywają fakty powiązane z wydarzeniami z przeszłości. Co wspólnego ma śledztwo prowadzone przez Mariana Bieleckiego w 1986 roku z obecnymi wydarzeniami? Przekonacie się sami.

To co od samego początku zwróciło moją uwagę to styl i śmiałe spostrzeżenia o Polakach autora. Sprawiło to, że czułam się bardzo zaintrygowana nie tylko opisanymi wydarzeniami, ale również tym co jeszcze autor doda od siebie.

Książkę czytało mi się bardzo szybko i przyjemnie, a wszystko to dzięki dość dynamicznej akcji. Uwielbiam również być przenoszona w czasie. I tutaj autor zabrał mnie do PRL-u gdzie byłam świadkiem wydarzeń, które są powiązane z obecnymi.

„Miasto burz” to kryminał, który wciąga od początku. Posiada świetnie wykreowanych bohaterów, odpowiednie tempo akcji i zwroty akcji. Wszystko to sprawia, że jest on idealną książką na wiosenne wieczory. Polecam!

Komisarz Kowalski powraca i jest to iście piorunujący powrót, bowiem po mgle przyszła pora na burzę i to nie tylko pogodową.

Mnie na wstępie autor już kupił wykorzystaniem motywu burzy, bo oprócz tego, że absolutnie nie ma lepszej pogody do czytania niż ta burzowa, to jestem fanką aury, jaka za sprawą burzy wytworzyła się w tej historii. Uznanie dla Śmie laka za bardzo realistyczne nakreślenie tych warunków atmosferycznych, bo przyznaje dało się tę wilgoć burzowej aury odczuć na własnej skórze.

Bruno Kowalski jest w moich oczach klasycznym bohaterem kryminału, ukształtowany wieloletnią służbą o twardym kręgosłupie proceduralne moralnym, ale niepozbawionym ironii czy szczyptą poczucia humoru. Kiedy okazuje się, że z pozoru typowe zabójstwo sięga znacznie głębiej w przeszłość, zostałam wciągnięta w historię odbywające się w dwóch przestrzeniach czasowych.

Tempo historii Śmielaka jest dość zrównoważone, chociaż osobiście wolałabym, żeby zostało ono o dwa tempa podbite. W historii są zwroty akcji, jednak zdecydowanie wolałabym mniej wstawek historycznych, bo mnie osobiście wytraca to nieco z immersji czytelniczej. Generalnie uważam zawsze za atrakcyjne wprowadzanie do powieści dwóch linii czasowych jednak tutaj trochę balans był zachwiany.?

Pomimo tego, że jest to może nieco wyeksploatowany motyw, to ja niezmiennie Lubie gdy historia prowadzona w dwóch liniach czasowych finalnie splata się i odkrywa całą sieć powiązań i wzajemnych zależności.

„Miasto burz” jest dla mnie całkiem udaną kontynuacją serii, która dała mi ciekawą intrygę w otoczeniu ciekawej scenerii. Pomimo kilku rzeczy uwierających mnie podczas czytania mogę z czysty sumieniem polecić tę powieść.