Dom Róży. Krysuvik

Hubert, pochodzący z Polski, podejmuje pracę w islandzkim domu starców, w Reykjaviku. Trzymiesięczny okres próbny zmienia się w stałe zatrudnienie. Mężczyzna już od pierwszego dnia zderza się z trudną rzeczywistością w której dominuje samotność, brak empatii, a cicha eutanazja wydaje się wybawieniem.. dla pracowników ośrodka.

"Dom Róży. Krysuvik" to literacki dyptyk, który stanowią dwa opowiadania, choć z pozoru inne, to jednak mają coś wspólnego. Obie są opowieścią o człowieku, przebija z nich motyw poszukiwania własnego miejsca, pustki wypełnionej bólem. Nie ma znaczenia, które z opowiadań zaczniemy czytać jako pierwsze. W pewnym momencie odkryjemy jeszcze jeden łącznik, chyba najważniejszy. Ale tego nie zdradzę.

To nie była dla mnie łatwa lektura. Momentami czułam przygnębienie, złość, a przede wszystkim ogromną refleksję nad samotnością i przemijaniem. Nawet przestało mnie dziwić, że tak łatwo wielu tam zapada na depresję. Autor zabiera nas do Islandii, ale nie pokazuje jej jako pięknej krainy. Tutaj jest ona surowa, chłodna i boleśnie prawdziwa. Narrator trafia do domu starców, miejsca, które stało się dla mnie jednym z najbardziej poruszających elementów tej historii. Obserwowanie starości, bezradności, a z drugiej strony zmechanizowana opiekani obojętność. To właśnie wtedy najmocniej pomyślałam o tym, jak łatwo człowiek może stać się samotny. Druga część, „Krýsuvik” również porusza ważne tematy. Pojawia się pragnienie zbudowania domu, stworzenia rodziny i znalezienia własnego miejsca. Jest miłość i nadzieja na szczęście, ale i ten moment, gdy ukazuje się kruchość ludzkiego życia.

Tej książki nie czyta się dla przyjemności w typowym tego słowa znaczeniu. Raczej z rosnącym poczuciem ciężaru, ale jednocześnie nie chce się jej odłożyć na bok. Myślę, że jest ona bardzo ważnym głosem, który przypomina nam o tej części życia, o której współczesny świat nie chce pamiętać.

Polecam !!

Takiej książki jeszcze nie czytałam! Najpierw romantyczna, dwustronna okładka, potem dwie historie opowiedziane we wnętrzu i to takie, że aż rozdzierają serce. Pozornie niezależne, w pewnym momencie obie narracje zbiegają się ze sobą wywołując piorunujący efekt. Niezwykła! Taka jest opowieść autorstwa Huberta Klimko-Dobrzanieckiego pt. „Dom Róży. Krýsuvik” z oferty @oficyna_noir_sur_blanc prezentująca zupełnie nieznany czytelnikom obraz Islandii.

Jedna z opowieści to historia dawnej Islandii i religijnego sieroty, który od najmłodszych lat marzy o tym, by mieć własną rodzinę, dom i dostatek. Jego marzenia są proste, ale zarazem niezwykle piękne. Chce budować szklane domy i sadzić w nich najpiękniejsze róże w okolicy. Chce mieć dzieci, stworzyć bezpieczne miejsce dla swoich bliskich i służyć Bogu. Los jednak wystawia go na kolejne próby. Bóg wielokrotnie doświadcza jego i jego rodzinę, a kolejne wydarzenia każą zastanawiać się nad granicą ludzkiej wytrzymałości.

Druga historia prowadzi do współczesnej Islandii i przedstawia Huberta - Polaka na emigracji, pracownika domu starców. Miejsce, które mogłoby kojarzyć się ze spokojem, opieką i godną starością, nie jest dla pensjonariuszy idyllą. To opowieść o starości, samotności, powolnym odchodzeniu i stracie. Jest w tym dużo smutku, ale również ironii, czarnego humoru i niezwykłej uważności.

W pewnym momencie obie opowieści zaczynają się wzajemnie dopełniać. Klimko-Dobrzaniecki prowadzi czytelnika pozornie dwiema odległymi drogami, by w odpowiednim momencie połączyć je w sposób zaskakujący i mocny. Wtedy wcześniejsze sceny nabierają nowego znaczenia, a książka zostawia po sobie emocjonalny ślad.

To bardzo nieoczywisty, choć z literackiego punktu widzenia potrzebny obraz Islandii, daleki od pocztówkowych krajobrazów i turystycznych zachwytów. Autor zagląda pod powierzchnię tego pięknego świata i pokazuje jego samotność, surowość oraz ludzi próbujących znaleźć w nim swoje miejsce.

Czytajcie, bo warto!