Dopóki mamy twarze

Jeśli lubicie twórczość C.S.Lewisa to koniecznie musicie sięgnąć po tę książkę.

Przenosi nas ona do starożytnej krainy Glome. W tym barbarzyńskim kraju czczona jest bogini Ungit, składane są jej krwawe ofiary, również z ludzi. I właśnie w Glome, na królewskim dworze dorastają córki królewskie, jedna piękna, druga brzydka. A z czasem pojawia sie też jeszcze jedna, najpiękniejsza z nich, przez niektórych uważana za samą boginię. Życie w królestwie toczy się pod dyktando króla. Gdy zaczyna dziać się coraz gorzej, pojawiają się plagi i zaraza potrzeba jest złożyć tajemniczej Bestii ofiarę.. Kapłan kieruje swe kroki do pałacu aby oznajmić kto ma zostać poświęcony dla dobra ludu Glome... Od tej pory rozpoczyna się prawdziwy dramat dla córek króla i walka z nieuniknionym...

Cała książka to akt oskarżenia Oural, najstarszej z córek, jaki postanowiła wystosować przeciwko bogom. Czytelnik odbiera ją jako formę pamiętnika w którym kobieta odkrywa cały ból jakim naznaczone jest jej życie. Zmaga się ona nieustannie z walką jaka sie w niej toczy pomiędzy rozumem a pierwotnymi siłami. Dla mnie ta ksiazka to jeden wielki krzyk Oural wypełniony samotnością, brakiem akceptacji swojego wyglądu, odrzuceniem przez ojca i utratą miłości siostrzanej która dla tej kobiety była wszystkim.

Nie ulega wątpliwości, że Lewis to mistrz pióra. Jego wyobraźnia przelana na kartki książek tworzyła ponadczasowe dzieła. I taka jest też ta opowieść. Porywa od pierwszych stron, osnuwa grozą i tajemniczością. Odsłania zakamarki ludzkiego umysłu nieustannie tęskniącego za doskonałością i pięknem , w którym wciąż dobro ściera się ze złem, prawda z fałszem.