Drzwi

,,Drzwi” Aleksandry J. Starosteckiej wiodą do przeszklonej oranżerii wspomnień – otwierają wejście rodzinnego domu pełnego przemocy i alkoholu, łez, stłumionych emocji. Słychać za nimi odgłosy szamotaniny. Po podłodze walają się przedmioty codziennego użytku i zabawki. Pokój staje się więzieniem, drzwi – strażnikiem, ale równocześnie symbolem utęsknionej wolności od niepokoju, wolności rozumianej jako decydowanie o samym sobie. Drzwi symbolizują zamknięty rozdział życia, zatrzasnęły się nieodwracalnie w duszy – pozostawiły złe wspomnienia, których nie można wymazać.

,,na ścianach

w podłodze

pod podłogą

(…)

w piwnicy i na strychu

zadomowiła się rodzina łez

i rozmnaża się

bezustannie”

Drzwi wydają się portalem zawieszonym między jednym światem i drugim. Gładka powierzchnia przylega do krawędzi ścian i odcina człowieka od nieokreślonej rzeczywistości, izoluje. Wyjście oznacza ryzyko – opuszczenie tego, co poznane, tego, co widoczne. Czy warto pokonać próg oraz przekonać się, jak wygląda prawda?

Druga część tomiku poetyckiego została utrzymana w pogodnej scenerii i optymistycznych tonach. Pociągnięciem klamki wkraczamy w życie dorosłe, pełne subtelnych impresji, szeptów i zapachów, długich rozmów, marzeń, szczerej miłości. Pragniemy zgłębić drugiego człowieka i zbudować nowy dom – bezpieczny, chroniący, będący naszym prywatnym azylem. Utworem, który najbardziej zwrócił moją uwagę, jest ,,spojrzenie”, przy którym widnieje dedykacja: ,,Pamięci Pewnego Profesora”:

,,wymyśliłam sobie miłość

taką zwyczajną niecodzienną

kiedy usiadłeś w tym fotelu

pajęczyną uplotłam z emocji

obietnicą inności

zachłannością spojrzenia

wymyśliłam sobie miłość

taką zwyczajną niecodzienną

a ty z fotela wstałeś”

Zastanawiałam się nad zawartą w nim historią. W mojej głowie zakwitła myśl, że opowiada o dawnej nieodwzajemnionej miłość uczennicy do nauczyciela. Urzekła mnie atmosfera tego wiersza, jego delikatność, element pragnień, które zderzają się z cudzą nieświadomością.

Wiersze Aleksandry J. Starosteckiej pasjonują i wzruszają. Delikatnie pukają do wnętrza naszych dusz – subtelnie, intymnie i trafiając w sedno. Wywarły na mnie duże wrażenie. Z pewnością warto zapoznać się z tym tomikiem. Prócz pięknej poezji znajdziemy w nim klimatyczne ilustracje, klarownie komponujące się z treścią i tematyką wierszy.

(WIĘCEJ NA:

literanna.pl - ZAPRASZAM!)