Dungeon Meshi. Tom 1

Uwaga! Przed użyciem zapoznaj się z książką kucharską lub skonsultuj się z kucharzem. Nie czytać na głodno, albo bez jedzenia w pobliżu. (recenzja po przeczytaniu wszystkiego wszystkiego)

Pyszności w lochu (tł. angielskie) czy lochy i smakołyki nie oddają, o czym jest to dzieło. Pozornie mamy historię drużyny, która traci jednego ze swoich członków na pastwę smoka w głębiach lochu. Niestety podczas walki ze smokiem tracą również cały swój majątek i nie mają jak kupić zasobów (głównie jedzenia), by wrócić do lochu. Zatem decydują się jeść potwory i większość wątków skupionych wokół tego jest trochę żartobliwa i głupawa.

Mimo tego historia nadal ma kilka przesłań z podstawowym — zjedz albo bądź zjedzonym w dość ekologicznym stylu. Poza tym eksploruje prawdziwego koto-człowieka, zachowującego się jak kot i wokół niego temat wolności i jej społecznego aspektu. Poza tym co czyni z potwora potwora, czym się różni od zwierzęcia? Szczególnie interesujące dla mnie, bo mam kilka książek mówiących o tym problemie w średniowieczu. Ogólnie można wymienić jeszcze trochę wątków, które wybrzmiewają, ale te trzy najbardziej dla mnie wybrzmiały.

Nie tylko wątki poruszane w mandze skłaniają do refleksji. Bohaterowie mają z sobie dobrą chemię, ale nie tylko. Można dostrzec ich przemianę, a nawet przetestować swoją ich znajomość w odcinku z sobowtórami. I tak jak zagłębiamy się w ich historię, wewnętrzne traumy i osobowość wchodzimy w głąb lochu.

Wraz z tą drogą inną rzeczą jest mitologia świata i lochów, która jest naprawdę głęboka. To właśnie ten element bardzo dobrze komplementuje wątek ekologiczny i to w kierunku, który czytelnik pewnie by się nie spodziewał. Ba, bym powiedział, że tutaj mamy lepszy pierwszy kontakt w fantasty niż w "Północnej granicy" Kresa (tak, nigdy tego nie zapomnę). No i jest to na tyle spoiler bez kontekstu, że nic na szczęście nie mówi. Mitologia świata jest bardzo interesująca i łączy się też bardzo dobrze też z bohaterami, ich przeżyciami i przeszłością.

Dużo osób komplementuje Dungeon Meshi też za bardzo dobre przedstawienie osób neuroatypowych. Być może tak jest, choć autorka na pytania o to zawsze odpowiada, czy jej postacie mają to czy tamto zaburzenie, że to kwestia interpretacji czytelników. I szczerze to najlepsze podejście, bo trudno diagnozować kogokolwiek z cudzych opisów lub właśnie z mangi. Jednak jest to punkt wart uwagi.

Na koniec tego chaotycznego wywodu, skoro to manga to zapewne warto powiedzieć coś o kresce lub rysunkach. W trakcie oglądania anime widziałem już rysunki z późniejszych tomów i były naprawdę ładne. Szczególną popularnością cieszy się jeden z okładkowych strojów Marcille. Przyznam, że jest ładny, podobnie jak rysunki w całej mandze. Mamy też dbałość o szczegóły, ale muszę przyznać, że do foodgasmu mam bliżej w anime, bo bez kolorów trudno mi zrozumieć jedzenie, które widzę. Na szczęście raczej dostaniemy pełną i dość wierną adaptację mangi do końca, tylko będzie trzeba poczekać.

Nic tylko jeść, znaczy oglądać lub czytać.

P.S.

Po polsku wychodzi konsekwentnie, co 2 miesiące chyba.