Dwunasta karta

Młoda uczennica Geneva Settle zostaje zaatakowana w muzeum afroamerykańskim będąc w trakcie zbierania informacji na temat swojego przodka. Dzięki swojej inteligencji i odrobinie szczęścia udaje się jej wywieść napastnika w pole. Niestety, ewidentnie zależy mu na wykonaniu zlecenia do końca. Ten atak nie będzie ostatnim.

Na miejscu niedoszłej zbrodni sprawca zostawia kartę tarota z numerem dwanaście. Wielkie arkana – wisielec, mogącą oznaczać osobę, w której wnętrzu (lub w życiu) dokonują się rewolucyjne zmiany. Indywidualistę, człowieka niezależnego, oryginalnego, kogoś, kto dostrzega świat inaczej niż większość ludzi i potrafi wykroczyć poza myślowe schematy, paradygmaty.

Dużo informacji na start, ale tak naprawdę śledczy na czele z Lincolnem nie wiedzą nic. Mnożą się pytania, a niebezpieczeństwo czyha dosłownie za każdym zaułkiem. Wszyscy dwoją się i troją aby Geneva uszła z życiem.

Lincoln już wie, że będzie to jedna z jego najtrudniejszych spraw. Będzie musiał się zmierzyć się z przestępcą doskonałym, takim który wydawać się może nie popełnia błędów. Ale jak mawiał klasyk – nie ma zbrodni doskonałej. Są tylko dowody czekające na odnalezienie i przeanalizowanie. Jeśli zespół błyskotliwego kryminalistyka do nich dotrze, to przestępca nazwany przez nich „NS 109” wpadnie w ich ręce.

„Dwunasta karta” to 6. tom serii, której jestem ogromnym fanem. Autor każdorazowo serwuje czytelnikowi zagadkę, która tylko z pozoru wydaje się łatwa do rozwiązania, ale już po przeczytaniu kilku kart książki wiemy, że my czytelnicy znowu będziemy wodzeni przez niego za nos.

Uwielbiam ten stan, kiedy okazuje się, że Jeffery Deaver znowu to zrobił, znowu mnie zaskoczył i wprowadził w pewnego rodzaju stan czytelniczej euforii.

Nie mogę po raz kolejny wspomnieć o tych genialnych wznowieniach od Wydawnictwa Prószyński i S-ka. Sami przyznajcie, że książki pięknie prezentują się na półce.

Oczywiście polecam gorąco wszystkim miłośnikom zagmatwanych zagadek kryminalnych i dobrego czasu spędzonego przy mocno angażującej książce.

Powieść zaczyna się z impetem, bo od napaści na nastolatkę. Potencjalna ofiara uchodzi z życiem, a napastnik pozostawia po sobie tajemniczą kartę z wizerunkiem „wisielca”.

Jeśli miałbym wskazać absolutnego eksperta od konstruowania skomplikowanych, ale zarazem w pełni logicznych intryg to bez zastanowienia wskazałbym Deavera.?Fabuła odwołuje się do wydarzeń z przeszłości i to dość odległej, a pisarz umiejętnie balansuje między wydarzeniami z przeszłości a współczesnym pościgiem za przestępcą, co sprawia, że książka trzyma w napięciu, a skoki czasowe nie wytrącały mnie z czytelniczej imersji.

Deaver w swoim stylu stworzył opowieść bardzo dynamiczną, rozdziały kończone cliffhangerami i częste zwroty akcji, które nie pozwalają odłożyć lektury na później. Ja niezmiennie cenie pisarza za zapraszanie mnie do śledczej kuchni i ukazywania tajników śledczych, procedur, czy nowinek technicznych, które zawsze dodają historii smaczku, a co równie ważne uwiarygadniają całą historię.

Rhyme i Sachs niezmiennie współgrają niczym woda i ogień. Rhyme zachwyca inteligencją, bystrością umysłu i sprytem gdy musi sięgnąć po %. Sachs nadal charyzmatyczna, skrupulatna i dedukująca nie gorzej niż przełożony. Duet swoją metodyką zaskarbili sobie już dawno moją sympatię, a ta powieść tylko ten stan podtrzymuje.

„Dwunasta karta” to inteligenta wielowątkowa historia, która zahacza również o tematy społeczne jak, chociażby nierówność klas. Deaver kolejny już raz wykreował dynamiczną historię, która trzyma w napięciu do samego końca, akcja jest nieprzewidywalna, a finał jest niczym najtrafniejsza puenta dająca mnóstwo satysfakcji.?Niezmiennie polecam autora, serie - zwłaszcza, że wydanie z nową oprawą graficzną jest fenomenalne.