Dzieci Húrina. Pod redakcją Christophera Tolkiena

„Dzieci Húrina” to Tolkien w nieco mroczniejszej odsłonie i chociaż autor powieści poświęcił mnóstwo czasu, to nie udało mu się zakończyć dzieła. Role zebrania pracy autora i uporządkowanie jej podjął się jego syn i chwała mu za podjecie się tak żmudnego i wymagającego zadania.

Powieść rozpoczyna się na wiele lat przed historią znaną z LOTR, w czasach pierwszej ery, gdzie potęga Morghota ciąży nad Śródziemiem. Świat gdzie wielcy wojownicy polegli, a cień spowija świat i właśnie wtedy na scenie pojawia się syn Húrina postać złożona, jednak w gruncie rzeczy tragiczna.

Tolkien nie daje w tej powieści klasycznej przygody, a bardziej to zapis heroicznej tragedii, która ma w sobie sporo z antycznych dramatów. W tle jest klątwa, która jeszcze te antyczne skojarzenia potęguje, a każda decyzja Túrina bez względu na intencje sprawia wrażenie prostej drogi ku katastrofie. Ma w sobie ta książka coś takiego, że nie daje nadzieji, nie ma nawet cienia szansy na szczęśliwe zakończenie, a jednak nie sposób się od tej historii oderwać.

Historia chyba jak żadna inna daje wybrzmieć tej nieuchronności losu, jednak niezwykle barwna jest relacja bohatera z siostrą pełna głębi emocjonalnej.

Książka nie jest powieścią lekką, ciężar emocjonalny jest mocno wyczuwalny, a to wszystko w świecie bez nadziei. Cały ten mrok, ta klątwa naznaczają tę historię, pokazując jak niszczone były pokolenia, ukazują walkę z przeznaczeniem i obnażają dumę, która może stanowić zarazem cnotę, jak i prowadzić wprost do zguby.