Dziewczyna z portretu

To moje drugie spotkanie z twórczością autorki, poprzednio czytałam jej debiutancką powieść "Walc dla Izabeli", która ogromnie mi się podobała, dlatego też nie mogłam przejść obojętnie obok nowej książki Natalii. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest niezwykle lekki i przyjemny, co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko i z dużym zainteresowaniem. Ja pochłonęłam ją w jeden wieczór i podobnie jak przy poprzedniej powieści autorki, tak i tym razem nie mogłam się oderwać! Fabuła książki została w bardzo ciekawy sposób nakreślona, przemyślana i równie dobrze poprowadzona, zaś bohaterowie świetnie wykreowani, to postaci, z którymi z powodzeniem moglibyśmy się w wielu kwestiach utożsamiać, podzielając podobne troski i znoje. Tutaj przeszłość miesza się z teraźniejszością, dając czytelnikowi zdecydowanie lepszy wgląd do życia bohaterów dostarczając przy tym wielu skrajnych odczuć. Szczególnie zaintrygował mnie właśnie ten wątek przeszłości Jana, jego losy. Autorka poraz kolejny w świetny sposób oddała klimat i realność okresu II Wojny Światowej, wielokrotnie miałam wrażenie, że gdzieś z boku przyglądam się życiu Jana, jednocześnie czując i chłonąc wszelkie emocje targające bohaterami. "Dziewczyna z portretu" to poruszająca, emocjonalna i wartościowa powieść, skłaniająca do refleksji nad własnym życiem i wyborami jakich dokonujemy. Świetnie spędziłam czas z tą książką i czekam na kolejne! Moja ocena 8/10.

"Dziewczyna z portretu" to książka, którą się pochłania, szybko przewracając strony, by poznać historię bohaterów.

Początkowe rozdziały to współczesna historia Hani Skorskiej, która postanawia odpocząć w dworku dziadków, Mirosławy i Jana - "Białej Damie" na Pomorzu. Jan to znany, ceniony malarz. Pewnego razu na targu staroci, Hania kupuje niezwykły obraz, przedstawiający dziewczynę na tle dworku "Biała Dama". Dziadkowie, widząc portret, zaniemówili, co bardzo zaskoczyło Hanię. W końcu dziadek postanowił opowiedzieć wnuczce historię dziewczyny z obrazu. I tak autorka przenosi nas do lat dwudziestych XX wieku. Wtedy Hania poznaje historię swego dziadka.

Książka napisana jest pięknym stylem. To wzruszająca historia Jana od lat młodości, przez trudne lata wojenne oraz dalsze jego życie. Mamy tu piękne opisy przedwojennego życia w dworku, relacje bohaterów wywodzących się z różnych środowisk, ich trudne wybory w czasie wojny.

Ta książka zasługuje na miejsce w biblioteczce, gorąco polecam! Zostaje w pamięci czytelnika. Z pewnością spędzicie z nią wyjątkowy czas.

Każdy z nas o czymś marzy i pragnie, aby to się spełniło. Postać z książki marzy o karierze pisarki i założeniu rodziny, tylko jakoś nic nie idzie po jej myśli. Nawet jej brat, choć zarzekał się, że poczeka ze ślubem za nią, odnalazł drugą połówkę. Wychodzi na to, że czeka ją staropanieństwo. Nie było tu jakichś większych dramatów, pisana nieco nostalgicznie, lecz bardziej na spokojnie, jakby czuła, że kiedyś nadejdzie taki dzień, że i ją spotka coś miłego. Ze splotu pewnych wydarzeń zakupuje portret na którym widnieje postać kobiety. Całkowicie zafascynowana jej osobą wpierw zaczyna się zastanawiać kim ona jest, a następnie gorączkowo poszukuje informacji na jej temat. Zdradza ją jej bardzo uznawany przez wszystkich malarz. Wyjawienie jej danych nie jest tak odurzające jak opowieść, którą jest scena okraszona. Powróci do czasów z młodych lat, które wciąż krążą mu po głowie. Oczywiście poznamy tą historię od podszewki, od naprawdę młodych lat, nastoletnie zawirowania i dorosłość, która przyniosła nieoczekiwaną i niespodziewaną miłość. Piękną i uroczą, burzliwą i przerwaną gromami wybuchłej wojny. To wszystko okraszone ozdobną formą, gdzie zarówno jak i wszystko mogło być możliwe, tak i jednocześnie niewiele po sobie pozostawiła. To opowieść, którą warto poznać, gdyż zachwyt jaki w was wywoła będzie długotrwały. Moje dzieci stwierdziły, że od połowy do końca wciąż się uśmiechałam, choć nawet nie byłam tego świadoma. Jakiekolwiek wypowiedzi zawierały bardzo dobrze dopasowane porównania, co sprawiało, że niemal każda sytuacja była dla nas widoczna. W momencie, kiedy pojawiają się opisy historii kobiety z obrazu, wydaje się nam, jakby ktoś szeptał dalsze słowa na ucho, jakby miały nie wyjść spoza naszego słuchu. Bardzo tych momentów wyczekiwałam i umiałam się nimi delektować. To naprawdę urodziwa opowieść okraszona niekiedy scenami, czy lekką nutą, domieszane zasłyszeniami o postaci Hitlera. Jeśli więc lubicie opowieści z dzisiaj i kiedyś, to ta książka na pewno was usatysfakcjonuje:-)

Hania Skorska to dziewczyna przed trzydziestką, która do końca jeszcze nie wie co chce robić w życiu. Mieszka na Śląsku i pewnego dnia postanawia wyjechać nad morze do dziadków by zastanowić się nad swoim życiem. Spacerując po plaży wpada na nią pies. I tak poznaje jego właściciela Filipa.

Jej dziadkiem jest Jan Dorosz, znany malarz. Dzisiaj ma już 80 lat i zaprzestał malowania. Hania na strychu znalazła list podpisany „K”. Od kogo był? I kim był złoty chłopiec, na wieś o którym dziadki nabrali wody w usta? Parę dni później spacerując wraz z Filipem, na targu staroci znaleźli pewien obraz, który Hania koniecznie chciała kupić. Jak się później okazało namalował go jej dziadek.

Na odwrocie obrazu znajdował się napis KLARA. Po powrocie do domu, Hania chciała dowiedzieć się czegoś więcej o obrazie i tajemniczej kobiecie. Jednak dziadki nadal niechętnie chcieli rozmawiać o przeszłości. Po pewnym jednak czasie pan Jan otwiera się i zaczyna opowiadać o swoim życiu. Zaczął od tego gdzie się wychowywał, w jakich warunkach. Później jak poznał Klarę Potocką i jaki miała wpływ ta znajomość na jego życie. Wspomina również o jej przyjacielu Williamie Goldsteinie. Jego historia jest raczej smutna. Na nowo staruszek przeżywa swoją młodość, pierwszą miłość i wielkie rozczarowanie. Jak również opowiada o czasie wojny, która wszystko zmienił.

Książka porwała mnie od pierwszych stron. Autorka na początku stworzyła wspaniały sielankowi klimat, w którym znalazła się Hania.

A później zabrała nas w również klimatyczne początki XX wieku. Pani Natalia świetnie połączyła teraźniejszość z przeszłością. Dawno również nie spotkałam tak dobrze wykreowanych bohaterów. Dziadków, którzy nie chcą rozdrapywać starych ran przez co budują napięcie u czytelnika. Hani, młodej i pełnej życia dziewczyny, która wraz z Jankiem porywa nas do początku XX wieku. Klary, która niczym duch przeszłości nie daje o sobie zapomnieć. W końcu zawsze pragnęła tego, by być nieśmiertelną.

Książkę czyta się bardzo szybko. Autorka posiada lekko pióro. Bohaterowie i świat stworzony przez Panią Natalie na pewno zainteresuje każdego z nas. Nie ma mowy tutaj o nudzie. Powieść wywołuje również wiele emocji: od uczucia błogiego spokoju przyjazdu do spokojnej miejscowości, po smutek, żal i poczucie krzywdy jakie powoduje wybuch II Wojny Światowej.

Jeśli lubicie wraz z bohaterami książek przenieść się przeszłość i odkrywać rodzinne tajemnice, to bardzo polecam „Dziewczynę z portretu”. Obok tej powieści nie da się przejść obojętnie. Przykuwa oko nie tylko okładką, ale również opisem. Wciąga od pierwszej strony i nie pozwala o sobie zapomnieć przez dłuższy czas.

To przepiękna i wyjątkowo drobiazgowo rozpisana historia, która zachwyca językiem, znajomością minionej epoki, ale też ludzkich charakterów. Polecam wszystkim, którzy podczas lektury lubią się wzruszać.