Echo z otchłani

'Na Ziemi nie było już żadnej cywilizowanej społeczności. Ludzkość żyła teraz jedynie pod powierzchnią planety.'

Po wydarzeniach opisanych w 'Chórze zapomnianych głosów' statek ISS Kennedy wraca na Ziemię. Planeta nie jest jednak tym, co pozostawili Håkon i jego załoga. Pozostałe okręty oczekują na znak, że mogą bezpiecznie lądować. Czy im się to uda? Czy życie na Ziemi nadal istnieje? Jak poradzą sobie bohaterowie w świecie, którego kompletnie nie znają? Nie spodziewali się przecież takiego rozwoju wydarzeń...

Książka jest z gatunku tych, po które właściwie nie sięgam. Jednak ta historia przyciągnęła mnie do siebie na tyle, że postanowiłam sięgnąć po kontynuację. Z początku miałam trudności z wgryzieniem się z powrotem w fabułę, ale później było już tylko lepiej. Chociaż nie do końca, bo pojawiały się momenty, przy których musiałam się porządnie skupić. Zawiłość pewnych wątków moze wprawić niektórych w ból głowy.

Autor daje nam wizję świata, w którym życie toczy się w zupełnie inny sposób, niż teraz. Z jednej strony nowoczesne statki pozwalają na podróże w kosmosie, a z drugiej życie na Ziemi stoi pod znakiem zapytania. Czy zdecydowałabym się na podróż, w jaką wybrał się Håkon? Po zastanowieniu, chyba nie. Nie miałabym w sobie tyle odwagi, aby pozostawić wszystko i obudzić się po kilkuset letniej przerwie. Nawet kosztem zaludnienia zupełnie innej planety.

'Kiedyś ktoś mądrzejszy od niego powiedział mu, że zaginanie czasoprzestrzeni - choć wykonalne - jest niczym innym jak oszustwem. Coś w tym było.'

Pozycja obowiązkowa dla osób, które przeczytały pierwszy tom. Warto poznać dalsze losy bohaterów i sprawdzić, jak skończyła się cała historia. Ja jestem usatysfakcjonowana, pomimo kilku momentów, gdzie miałam trudności ze skupieniem i nadążeniem za fabułą. Mimo wszystko daję szansę temu gatunkowi. Jeśli znacie książki z podobną tematyką, zostawcie mi koniecznie tytuły w komentarzach!

'Nigdy jako gatunek nie potrafiliśmy znaleźć właściwego balansu. I teraz mamy to, co widzisz.'

Ach, to Echo z otchłani, odezwie się takie nagle i człowiek oczywiście musi rzucić wszystko, żeby wysłuchać, co tam się w tym kosmosie znów narozrabiało... A porobiło się trochę, aj porobiło, nie da się ukryć! Ziemia w zgliszczach, gatunek ludzki na wymarciu, a wróg ciągle na orbicie. Poza tym podróże w czasie i zmartwychwstania na każdym kroku. I weź to człowieku wszystko ogarnij...

Co ten Remigiusz Mróz tu nawypisywał... no po prostu istny kosmos! Zabawa w Boga na wysokim poziomie, bo trup się gęsto ściele, ale długo martwy nie leży. Momentami nie wiedziałam, czym kierują się bohaterowie podczas podejmowania swoich dziwnych decyzji, bo niektóre były trochę jakby głupie? Zadziało się niemało, ale logika chyba momentami wychodziła się przewietrzyć...

Śmieszny był ten tom, taki nie za mądry, nie za głupi. Zabrakło mi tego dreszczyku emocji z pierwszej części, tego kryminału i tajemniczości. Echo z otchłani zapunktowało za to humorem, większość dialogów to miód na moje specyficzne poczucie humoru. Historia ponownie nie wystrzeliła mnie w kosmos, ale świetnie się przy niej bawiłam i uważam, że była na tyle dobra, że warto by przeczytać kolejny tom, o ile taki powstanie. A trzymam kciuki, żeby powstał!

Jestem na tak, bo dlaczego by nie? Może ta seria idealna nie jest, ale czyta się dobrze i można się przy niej wyluzować. No i ta okładka! KOSMOS!