Emigranci. Tom 3. Pod stepowym niebem

„Pod stepowym niebem” to trzecia część cyklu „Emigranci”. I tak jak dwie wcześniejsze, również ta powieść porusza historią, jakże dziś niestety aktualną. Czytając książkę Sabiny Waszut odbierałem ją z wielką wrażliwością.

Często zatrzymywałem się, aby przemyśleć to wszystko, czego doświadczyła Olga Jelska. Ten ból, poczucie utraty suwerenności odbijały się w mych emocjach z ogromną siłą. A styl w jakim autorka opowiedziała tę historię, sprawił, iż czułem bliskość bohaterów tej powieści. Powieści, którą czytało się z ogromną emocjonalnością. I nie sądziłem nigdy, że czytając książkę o tematyce wojennej, tuż obok rozgrywać będą się wojenne dramaty. Dlatego też ta historia uderzyła we mnie z jeszcze większą mocą.

W powieści „Pod stepowym niebem” poznajemy historię Olgi Jelskiej. Jej dramat rozpoczyna się w kwietniową noc 1940 roku. Jej mąż trafił do obozu w Kozielsku, a ona sama zmuszona została do opuszczenia swojego mieszkania. Wsadzona wraz z wieloma innymi kobietami do bydlęcych wagonów drży o losy trójki swoich dzieci. Teraz tylko ona może zadbać o ich bezpieczeństwo. Przerażające warunki oraz brutalność komendanta kołchozu ściskają za serce. Jednak u Olgi siła walki jest ogromna. To uświadamia nam, jak wiele człowiek jest w stanie znieść.

Sabina Waszut napisała powieść opartą na faktach. To jeszcze bardziej elektryzuje emocje. Jeszcze mocniej odczuwa się lęk, oraz strach o losy ludzi dotkniętych wojennym dramatem. Czy Olga zdoła ochronić swoje dzieci? Jaką cenę będzie musiała zapłacić za ich bezpieczeństwo? Koniecznie sięgnijcie po najnowszą książkę Sabiny Waszut. Jeśli nie czytaliście wcześniejszych części „Podróż za horyzont” i „Listy z czarnych miast” to warto nadrobić tę zaległość.

Jedną z dzisiejszych premier jest kolejna część serii „Emigranci” na którą niewątpliwie należy zwrócić swoją uwagę. „Pod stepowym niebem” chociaż nieco inna niż poprzednie dwa tomy to nadal utrzymana w klimacie znanym mi dzięki Pani Sabinie Waszut.

Kolejna historia ukazująca o sile kobiet, kolejna o losach setek tysięcy Polaków, którzy z przeróżnych powodów emigrowali. I choć różni się od poprzednich dwóch tomów chociażby tym, że bohaterowie nie wyruszyli na emigrację dobrowolnie, nadal ich los potęguje cierpienie, ból i siła, którą muszą znajdować w sobie każdego dnia.

Niełatwa opowieść o tęsknocie, o rozłące, o wędrówce i o poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi. Niesamowicie emocjonalna i uczuciowa historia, która angażuje czytelnika i zmusza go do przemyśleń, a nawet do zdania sobie sprawy z tego ile Ci ludzie musieli przejść, aby w końcu po trudach wędrówki odnaleźć upragniony spokój. Jak bardzo kręta była ich życiowa droga i jak zaufali wielkiej niewiadomej, która czekała na nich na obcej ziemi. Nie omieszkam wspomnieć, że w książce pojawił się moment, który mnie wzruszył i jednocześnie sprawił, że serce mocniej zabiło – moment kiedy ludzie przemieszczający się w nieznanie, wspólnie jednym głosem zaśpiewali Rotę.

Polecam wszystkim, którzy lubią książki z historią w tle, książki obyczajowe czy sagi rodzinne, a ja jestem pełna nadziei, że już niedługo pojawi się kolejny tom równie emocjonującej historii…