Eryk

„Eryk” jest powieścią dość, krótką jednak niezwykle treściwą, gdzie standardowo Sir Terry parodiuje klasykę w swój typowy lekki sposób. Już na starcie czuć, że to nie będzie mroczna historia z diabłem w tle, a bardziej absurdalna i humorystyczna z satyrą, która niesie za sobą przesłanie.

Chyba tylko w świecie Pratchetta czternastolatek może wystąpić w roli demonologa, który niczym haker dusz próbuje przywołać demona, a w „Świecie dysku”, gdzie magia przeplata się z niebezpieczeństwem, to nie może się skończyć dobrze, bo u Pratchetta zawsze coś musi pójść nie tak. Przy wywoływaniu miał być demon, a pojawił się Rincewind największa ciapa w historii, a jakby tego było mało to towarzyszy mu Bagaż i wtedy groteskowy ton zawładnął lekturą, bo już wiadomo, że festiwal pomyłek dopiero się zaczyna.

Historia bazuje na trzech życzeniach tytułowego bohatera, jednak co nie trudno odgadnąć, każde zrealizowane jest na swój pokręcony i przewrotny sposób. Właśnie tym zabiegiem autor pokazuje jaką zgubę mogą nieść marzenia i jak absurdalne mogą być, gdy skonfrontuje się je z rzeczywistością. Cała podróż jaką odbywa się w tej lekturze, jest bardzo ironicznym, ale trafnym i inteligentnym komentarzem ludzkich ambicji.

Autor jak zawsze nie zawiódł i historia ocieka humorem, grami słownymi i aluzjami. Pratchett ma umiejętność spojrzenia i to dość przewrotnego na sprawy „poważne”. Jednak nieustannie pod tymi warstwami humoru, broni kryją się niezwykle trafne refleksje o tym, że marzenia nie zawsze przynoszą szczęście, że władza nigdy nie jest taka, jak pozornie się wydaje i wiele innych.

Historia Eryka jest przewrotną, błyskotliwą i nietuzinkową interpretacją „Fausta”. To literatura wywołująca uśmiech, by po chwili zostawić czytelnika z zagwostką. Nieustannie polecam twórczość Pratchetta, bo stobarwny i zabawny świat literacki.