Fangirl

Po wielu pozytywnych opiniach, miałam dosyć duże oczekiwania do tej książki i niestety się zawiodłam

Zaczynając czytać, byłam bardzo pozytywnie nastawiona i zaciekawiona, lecz potem przez pierwsze 100 stron cały czas się nudziłam i źle mi się czytało przez narrację trzeciosobową. Naszczęście z czasem przyzwyczaiłam się do stylu pisania autorki i nie był on już dla mnie problemem. Kilka totalnie niespodziewanych zwrotów akcji zdecydowanie uratowało całą książkę. Czytając moje nastawienie do tej powieści było zmienne jak pogoda, raz ogromnie się nudziłam, a raz byłam zaciekawiona.

Zakończenie niezbyt mnie usatysfakcjonowało, mogłoby być troszkę bardziej opisane, a akcja doprowadzona do samego końca. Bardzo mi się dłużyło czytanie ze względu na masę, niepotrzebnych moim zdaniem opisów. Książka jest dosyć długa (478 stron), a dałoby się według mnie przedstawić tą historię krócej. Rozumiem, że może autorka chciała, by ,,Fangirl" miała tyle treści, ale ja niestety bardzo się wynudziłam

Jeśli chodzi o bohaterów, to moje nastawienie do nich również było bardzo zmienne. Raz było mi bardzo żal głównej bohaterki i miałam ochotę ją przytuluć, pocieszać, a czasami bardzo mnie irytowała. Takie same odczucia mam w przypadku pozostałych bohaterów.

Jednak było kilka rzeczy, które mi się podobały. Jedną z nich jest relacja Cath z tatą. Widać, że im na sobie zależało, Cath bardzo opiekowała i troszczyła się o tatę. Autorka świetnie to opisała, podczas czytania scen z ich udziałem, miałam uśmiech na twarzy i bardzo się wzruszałam. Czasami podczas czytania się śmiałam, było kilka zabawnych scen, które bardzo mi się podobały i towarzyszyło mi w niektórych momentach sporo emocji.

Pomysł na fabułę był według mnie bardzo ciekawy, tylko tak jak wspominałam wcześniej, jak dla mnie było za dużi przynudzających opisów. Nie była to najgorsza książka, bo momentami naprawdę mnie wciągnęła i mi się podobała, jednak liczyłam na coś więcej

"Fangirl" to książka komfortowa. Dotychczas o niewielu czytanych książkach mogłam napisać w ten sposób. Poznajemy Cath i jej siostrę bliźniaczkę Wren. Dziewczyny stają przed ogromnym wyzwaniem i zmianą w życiu, jaką jest przeprowadzka do akademika. Nowy rozdział, szkoła, znajomi, przyjaciele, zajęcia... jednym zdaniem wszystko jest nowe. Wren z ogromnym optymizmem patrzy w nadchodzący czas, natomiast Cath wycofuje się i zamyka w sobie. Po raz pierwszy dziewczyny rozdzielają się i każda zamieszka z innym współlokatorem.

Cath ma pasję, jaką jest pisanie fanfików. Nikt nie spodziewał się, jak wielką popularnością będą cieszyć się jej opowiadania. Bohaterowie jej opowieści czekają na zakończenie swojej historii, a wielki finał nadchodzi wielkimi krokami. Cath chce, aby jej opowiadanie zakończyło się przed oficjalną premierą właściwej książki. Jest to trudne zadanie, bowiem życie studenckie stało się bardzo absorbujące, czego Cath nie zakładała.

Już od pierwszych zdań wiedziałam, że zostanę fanką "Fangirl". Ogromnie podoba mi się kreacja bohaterów i pomysł na akcję. Autorka przeplata rozdziały z perspektywy Cath z fragmentami jej opowiadań, jak i fragmentami pochodzącymi z oryginalnych książek, co pozwala na bliższe poznanie głównej bohaterki. "Fangirl" napisana została dobrze, pochłonęłam ją jednym tchem. Lektura jest przyjemna, płynie się poprzez poszczególne rozdziały. Moją ogromną ciekawość wzbudził wątek opowiadań Cath oraz oryginalnej książki, a właściwie serii o Simonie i Bazie, bowiem to wyglądało tak jakby autorka stworzyła książkę w książce. Teraz wiem, że bardzo chciałabym poznać historię dwóch adeptów sztuki magii.

Główna bohaterka, jak i otaczający ją studenci zachowują się zgodnie ze swoim wiekiem. Jest to plus, ponieważ nie są sztucznie dojrzali, ani dziecinni. Mają swoje problemy i starają się im sprostać. Lekki styl pisania sprawił, iż lektura "Fangirl" była przyjemna. Kiedy odkładałam ją na półkę, już nie mogłam doczekać się, kiedy znowu będę mogła rozpocząć dalsze czytanie. Książka bardzo mi się podobała, jednak czuję pewien niedosyt. Nie wszystkie wątki zostały wyjaśnione. Rozumiem, że autorka skupiła się na historii Cath, jednak ogromnie ciekawiły mnie przyczyny zachowania Wren.

"Fangirl" to książka młodzieżowa, ale i starsi czytelnicy mogą dobrze bawić się podczas lektury, czego jestem przykładem. Lektura pozwoliła na poprawę humoru i oderwanie się od codziennych obowiązków. Polecam Wam zapoznanie się z Cath i "Fangirl".

Muszę powiedzieć, że pierwszy raz miałam do czynienia z tą historią i podobało mi się.

Bo to nie tylko książka o pisaniu fanfików i romansie, nie.

Tu chodzi o znacznie więcej.

Jest Cath, która przechodzi kryzys tożsamości po tym jak na studiach przestaje mieszkać ze swoją bliźniaczką, Wren.

Ucieka od problemów i rzeczywistości do świata fantazji i zamyka się w nim.

Tworzy fanfiki mimo, że chce zostać pisarką to boi się tworzyć własne teksty.

Jednak są ludzie, którzy potrafią przebić się przez ten mur i pokazać Cath, że sama w sobie jest istotą wartościową a nie cieniem siostry.

Podejmowane są wątki depresji, opuszczenia, problemów natury międzyludzkiej, używek, studiów.

Kiedy dziewczyna napotyka na problem, po prostu się poddaje.

To była przygoda pełna ważnych tematów ale opisana w sposób dość humorystyczny i przyjemnie lekki.

Oczywiście jak w większości książek YA mamy romans ale jest rysowany delikatnie, nie jest głównym bohaterem powieści.

Postacie są dobrze wykreowane, ludzkie, nieidalne i naturalne.

Da się je lubić, potępiać, nienawidzić, podziwiać, współczuć im.

Dziękuję bardzo za tę piękną przygodę, która mimo swoich niemalże pięciuset stron, była przyjemna i niemęcząca.

Dobra młodzieżówka zawsze jest warta uwagi.A właśnie „FanGirl” jest taka.

Poznanie wcześniej graficznej wersji tej książki było dla mnie dobrym pomysłem,ponieważ mogłam poznać bohaterów i móc ich sobie wyobrazić.

Sięgając po powieść „Fangirl”,która ma niespełna pięciuset stron oczekiwałam porywającej historii.I przepadłam dla niej.Odnajdujemy w niej autentyczną i prawdziwą pasję,która powoduje chęć do działania.Wirtualna miłość w kontakcie z innymi daje możliwość do pokazania z innej strony.

Niestety prawdziwe życie jest dużo trudniejsze i z nim trzeba się zmierzyć.

W powieści poruszane są ważne tematy:

- problemy z kontaktami z innymi osobami choć w wirtualnym świecie jest zupełnie inaczej.

- pierwsza miłość,która przedstawiona jest w fajny sposób.Wszystko dzieje sie w swoim tempie pokazując,że czasem potrzeba cierpliwości,by zburzyć stworzone przez mury.

- narastające kłopoty i trudności czasu dorastania.

- przyjaźni która pojawia się nieoczekiwanie.

Cała historia czyta się w zastraszająco szybkim tempie.Dylematy,kłopoty oraz narastajace przeciwności losu powodują,że bardzo podobała mi się ta historia.

Choć ta lektura ma swoich zwolenników co przeciwników to z bohaterami spędziłam świetny czas.Pokazuje,że poznanie odpowiedniej osoby w życiu może przynieść wiele dobrego.

Razem z powieścią graficzną do tej książki tworzy idealny duet,by historia nabrała wiarygodności.

Mieliście okazje czytać ta książkę?

Jeśli tak to jak wasze wrażenia po jej przeczytaniu?

A jeśli nie,czy macie ja w planach?

Ja polecam

Cath i Wren to bliźniaczki, które właśnie mają rozpocząć studia. Choć są siostrami, to bardzo się od siebie różnią. Wren to ta ładniejsza, bardziej popularna, która wymienia chłopaków jak rękawiczki. Cath to ta spokojniejsza, bardziej skryta i odpowiedzialna. Ciosem dla drugiej siostry była informacja, że pierwsza nie chce z nią mieszkać w akademiku, bo chce rozpocząć nowy etap i poznać nowe osoby. Dla introwertyczki to skok na głęboką wodę, bo kampus jest ogromny, jest masa ludzi, a jej współlokatorka do najmilszych osób nie należy. Cath jednak ma sposób, by od tego uciec, bo jest ogromną fanką, i nie tylko ona, książek o Simonie Snow, do tego stopnia, że zaczęła tworzyć fanfik, który zbiera wokół siebie coraz więcej fanów. Oczekiwanie na finałowy tom serii sprawia, że liczba odsłon rośnie w zastraszającym tempie, a presja jest coraz większa. Jak pogodzić hobby z realnymi obowiązkami? Czy Cath uda się przełamać swoje lęki? Czy rodzina przetrwa rozłąkę?

Osiem lat tamu, kiedy czytałam pierwsze polskie wydanie tej powieści, jej fanką nie zostałam. Nie potrafię i nie pamiętam już dokładnie, wyjaśnić dlaczego mi się wtedy nie podobała, ale wspomnień z nią dobrych nie miałam. Wydawała mi się nudna, ciągnąca się i nie potrafiłam się utożsamić z postaciami. Teraz kiedy ją skończyłam zdanie mam kompletnie inne. Tym razem naprawdę spodobała mi się, byłam zaangażowana i rozumiałam wszystkie fanfikowe rozterki Cath. Zastanawiający jest fakt, jak gust człowieka może się zmienić po kilku latach.

Autorka zagłębia się w świat książkoholików, którzy w oczekiwaniu na kolejne części lub niepogodzenia się z przedstawionym zakończeniem, tworzą własne alternatywne finały lub shipy. Cath uwielbia Simona i Baza, to w naszych czasach można by to było porównać do tworzenia historii miłosnych Harry’ego i Drako z Harry Pottera. Jednak to nie wszystko, co tam znajdziecie, bo poruszone są aspekty porzucenia dzieci przez rodzica, kwestie uzależnień, brak wiary we własne umiejętności czy odkrywanie własnych emocji.

Wiadomo, że jakieś wady musiały mi pozostać po tych latach, ale podejrzewam, że niektórzy mają podobne przemyślenia. Cath była interesująco wykreowana. To nie jest taka typowa postać kreowana w tamtych czasach, ale obecnie też. Niby jest to osoba introwertyczna, którą można łatwo manipulować i wykorzystać, która nie widzi świata poza bańką fanfika, nie ma własnego zdania i jest zależna od bliskich osób. Z drugiej strony Cath w przeciągu wydarzeń otwiera się na nowe, próbuje, eksperymentuje, nie ugina się i jest dość konsekwentna w swoich postanowieniach. Wren można nazwać jej przeciwieństwem, choć to dziewczyna, która chce posmakować wolności i się bawić. Wolno uczy się na błędach i to chyba można uznać za jej największą wadę. Osobiście najbardziej przeszkadzał mi Levi. Autorka zrobiła go aż za bardzo idealnego. Choć na początku zrobił coś, przez co można by go było potępić, to jakoś szybko jest mu to zapomniane i potem już jest tylko „panem idealnym”. Pojawia się zawsze kiedy potrzeba, wyjdzie z pracy, żeby komuś pomóc, przejedzie cztery godziny w śnieżycy, by przytulić przyjaciela. No dosłownie cud nie człowiek i tego było zdecydowanie za dużo.

Jednak biorąc pod uwagę, że i tak zdanie o tej powieści zmieniło mi się bardzo to mogę ją polecić. Może przez to, że dołączyłam do świata książkowego i jej społeczności, to po tylu latach bardziej jestem w stanie zrozumieć wszystkie zachwyty, a nie jak za pierwszym razem, kiedy ja dopiero wracałam do czytania. Tylko to wydanie jest trochę bogatsze. Żeby nie było, to teraz na końcu książki znajdziecie kilka fragmentów ze świata Simona i Cath, które nigdy wcześniej nie ujrzały światła dziennego i choć nic nowego nie wnoszą, to zawsze ciut więcej treści z tego świata.

Czy macie swoją pasję i świat w którym czujecie się komfortowo? Czy są ludzie których podziwiacie?

Moją wielką pasją jest siatkówka i ci, którzy w nią grają.

Fangirl to książka, która doczekała się wznowienia.

Przyznam szczerze, że powieść Ranibow Rowell czytałam będąc nastolatką , więc powrót do tej historii był ciekawym doświadczeniem.

Muszę powiedzieć, że dostrzegłam wiele rzeczy które wcześniej mi umknęły. Główna bohaterka ,Catherine jest wielbicielką serii książek fantasy opowiadającej o przygodach Simona Snow.

Nie tylko czytała wszystko co się na ten temat kiedykolwiek ukazało, lecz tworzyła własne historie w ukochanym uniwersum.

Dziewczyna pisząc i rozmawiając o swojej pasji czuję się pewniej niż w świecie rzeczywistym..

Małymi minusami opowieści są niezbyt dynamiczna akcja oraz objętość książki- jestem pewna, że część poruszonych wątków można było skrócić, a nie straciłyby na jakości.

Co znajdziemy w środku?

Wiele tematów, takich jak pierwsza miłość, życie na studiach, relacje rodzinne i znalezienie własnego miejsca w świecie. 

Pozycja ciepła i naprawdę przyjemna zarówno dla młodszych jak i starszych czytelników.

Ode mnie 7/10