Frankenstein (edycja kolekcjonerska)

Szalony naukowiec Frankenstein plądruje cmentarze, by pozyskać materiał do stworzenia nowego życia. Jednak istota, którą udało mu się wskrzesić, nie spełnia jego oczekiwań. Odrzucona i pozbawiona ludzkiego towarzystwa, chce zniszczyć stwórcę i wszystko co jest mi drogie.

„Frankenstein” to klasyka gatunku grozy. Gotycka powieść o istocie człowieczeństwa, odpowiedzialności za własne czyny, zabawie w Boga, samotności, odrzuceniu i konsekwencjach ludzkiej pychy, moralności. Autorka tworzy niepokojący klimat, naszpikowany emocjami, duszą atmosferę po przez mroczne miejsca i opisy przyrody oraz grozę czyhającą w ciemności na głównego bohatera. Książka rozpoczyna się relacją brata do siostry, gdzie wyrusza w rejs, a tam spotyka pewną postać, która opowiada mrożącą relacje ze swojego życia. Cofamy się w przeszłość by poznać głębię tej historii oraz motywację bohaterów. Obserwujemy przemianę Frankensteina, z krnąbrnego, ambitnego naukowca, owładniętego obsesją, do zastraszonego, pokonanego człowieka. W swoim dążeniu do celu, chęci wygrania ze śmiercią, nieetycznych praktykach, zapomniał o konsekwencjach swoich działań. Nie wziął odpowiedzialności za własne czyny i tym samym doprowadził do tragedii. Z drugiej strony mamy efekt jego pracy, istotę bardzo samotną, odrzuconą, gdzie wszystkie te uczucia skumulowane prowadzą do ogromnego gniewu. Autorka mimo swojego młodego wieku, bardzo dojrzale i z precyzją opisuje mroczną stronę ludzkiej natury. Z niezwykłą wrażliwością nakreśla, jak odrzucenie i brak akceptacji społeczeństwa oraz stwórcy może zrodzić nienawiść. Dramatyczna historia, gdzie najbardziej wybrzmiewa odwrócona rola kata i ofiary.

Ponadczasowa powieść, gdzie swoim przekazem pasuje do każdych czasów, a myślę, że tych aktualnych najbardziej, kiedy to większość goni za pięknem, mając przy tym paskudne wnętrze.

Robert na swojej podróżniczej drodze spotyka Victora Frankensteina. Człowiek ów ma pewną misje ale czuje też potrzebę opowiedzenia komuś swoją historię. Jego opowieść mrozi krew w żyłach i każe się zastanowić nad istotą człowieczeństwa.

Myślę,że każdy zna postać Frankensteina, jakaś część zapewne oglądała którąś z ekranizacji, a jeszcze inna, mniejsza, czytała powieść, o której dziś mowa.

Klasyka horroru, opowiadająca o człowieku owładniętym obsesją stworzenia czegoś nowego, innego. Człowieka nad wyraz ambitnego, który chce posiąść władzę nad śmiercią. Podejmującego decyzje nieetyczne, nie widzącego w swoim działaniu niczego złego. Tylko co potem. Co kiedy osiągnie swój cel i okaże się, że jego dzieło jest...potworem. Ale kto tym potworem jest. Coś stworzone z części innych czy "stwórca" dumny ze swojego dzieła tylko w czasie tworzenia, a już po, zohydzony bezmiarem brzydoty swojego dzieła. Konsekwencje decyzji jakie podjął Victor nie są widoczne i odczuwalne na początku, jednak z biegiem czasu wszystko się zmienia.

Głęboko refleksyjna, każąca się zastanowić nad ludzkim działaniem, nad brakiem odpowiedzialności za decyzje jakie każdy z nas podejmuje.

Piękne, kolekcjonerskie wydanie w twardej oprawie i barwionych brzegach to kolejny atut tej pozycji, której treść różni się od filmowych wersji i którą warto poznać. Nawet pomimo braku zbyt wielu dialogów, jednak przekaz jaki ze sobą niesie jest ponadczasowy.

Chyba nie ma na świecie nikogo, kto nie zna "Frankensteina". Czy to z książki, czy z filmu. Powieść Mary Shelley doczekała się wielu wydań i ekranizacji. Sama z resztą widziałam kilka z nich. Natomiast książkę czytałam już wiele lat wstecz, wypożyczoną wówczas z biblioteki. Jak tylko ujrzałam nowe wydanie "Frankensteina", wypuszczone przez wydawnictwo Świat Książki, to zapragnęłam je mieć w swojej skromnej biblioteczce.

Mimo upływu lat "Frankenstein" wciąż fascynuje czytelników swoją ponadczasowością, uniwersalną tematyką, która skłania do refleksji nad naturą człowieka, który odpowiada za naukowe postępy i moralność tego, co stworzył.

Autorka napisała swoją książkę mając zaledwie 19 lat. I przyznam, że dzięki niej Mary Shelley stała się czołową twórczynią powieści gotyckiej, a także prekursorką literatury science fiction. Pisarka wykonała naprawdę niesamowitą pracę, świetnie opisując ludzkie uczucia oraz zagadnienia i pytania dotyczące życia, śmierci, granic ludzkiej ciekawości.

Dla mnie historia naukowca Victora Frankensteina przypomina mit o Prometeuszu ;on również padł ofiarą bezgranicznego pragnienia poznania i odkrycia rzeczy, które lepiej byłoby zostawić nie odkrytymi.

W powieści tej nie znajdziecie wartkich dialogów, ponieważ Mary Shelley skupia się głównie na opisach i uczuciach. Listy, monologi, przemyślenia filozoficzne i retrospekcje, tworzą fabułę tej książki i są prowadzone w narracji pierwszoosobowej.

Frankenstein to naukowiec i człowiek opanowany przez własne ambicje, które kompletnie nim zawładneły i odmieniły jego życie, a istota, którą stworzył i tchnał w nią życie, stała się tak naprawdę ofiarą tychże ambicji, które go przerosły. Tak naprawdę potworem w książce jest sam doktor. Gdyby wziął odpowiedzialność za swoje dzieło i miał odwagę zaopiekować się "swoim potworem" lub też zniszczyć go po pierwszym morderstwie, mógłby zaoszczędzić w ten sposób sobie i swojej rodzinie całego bólu.

To potwór jest w istocie ofiarą swego stwórcy, a wszystko co robi po stworzeniu przez naukowca, to próba przetrwania w oczach społeczeństwa uprzedzonego do tych, którzy są "inni".

Książka doskonale skłania do refleksji w zakresie bioetyki, nauki, medycyny, a przede wszystkim w zakresie uprzedzeń w naszym społeczeństwie względem innych osób. Polecam.

Znacie postać Frankensteina?

Książka przesiąknięta mrokiem. Nie tylko fabularnym, ale i egzystencjalnym. Już sama geneza powieści sprawia, że dreszcz przebiega po karku. Autorka pogrążona w żałobie po stracie dziecka, spisuje swoje koszmary i przekształca w literackie monstrum. Książka nie robisz się w oderwaniu od rzeczywistości, ale z najgłębszych lęków.

Wielu z nas zna mit potwora stworzonego przez naukowca, ale niewielu pamięta, że to nie istota jest złem wcielonym. Autorka rozmywa granicę między ofiarą i oprawcą. Monstrum pragnie uznania, miłości. Świat go nie akceptuje. Świat stworzony przez człowieka, który chciał być bogiem, ale nie ma odwagi ponieść konsekwencji swojego czynu.

Historia o odrzuceniu dziecka przez ojca, istoty przez społeczeństwo, człowieka przez samego siebie. Mrok tej opowieści nie tkwi więc w potworze, ale w jego samotności. W tym, co z człowieka zostaje, gdy odbierze się mu możliwość przynależności. Autorka pokazuje jak łatwo przekształcić niewinność w zatracenie, jak cienka jest granica między światem rozumu a mrokiem pychy.

„Frankenstein” nie tylko stworzył podwaliny pod science fiction i horror. On coś otworzył. Bramę do świata ludzi i ich lęków, traum, obsesji, samotności. To powieść, która nie straszy potworem, lecz pytaniem: co się stanie, jeśli staniemy się panami życia i przestaniemy być ludźmi?