Gdy zgaśnie nadzieja

„Kiedy patrzył na nią przez druty, zrozumiał, że w tym świecie istnieją jeszcze powody, by żyć.”

„Nie wiedziała, czy jutro nadejdzie. Ale wiedziała, że dziś może jeszcze kogoś uratować.”

Johnnie Nowak i Anna Kowalska - dwoje ludzi, którzy przed wojną nigdy nie mieliby szans się spotkać.

Mimo młodego wieku dziewczyna bardzo pragnie działać aktywnie na rzecz obrony swojej ojczyzny i mimo sprzeciwu taty zaczyna to robić- początkowo ostrzegała pilotów państw sojuszniczych w trakcie zrzutów, później zaczęła pomagać dzieciom z żydowskich rodzin przechodzić na aryjską stronę.

Podczas jednej z takich akcji zostaje shwytana i przetransportowana do Ravensbrück

On tymczasem rozbił się i trafił na statek nazistów, a stamtąd do obozu jenieckiego.

W takim miejscu człowiekowi zostaje odebrana godność, wola życia i.. uczucia.

Jedyne co się liczy to przetrwać i znaleźć tych, którzy czują podobnie.

Czy drogi pilota i dzielnej konspiratorki AK jeszcze się skrzyżują?

Trudne czasy , odczłowiwczenie i okrucieństwo od którego trudno się nie wzdrygnąć przeplata się z miłością, poświęceniem i odwagą.

„Gdy zgaśnie nadzieja” Joanne Kormylo to powieść, która porusza do głębi i zostaje w czytelniku na długo po ostatniej stronie. To historia o tym, jak w samym środku piekła wojny można odnaleźć iskierkę człowieczeństwa — i jak ta iskra potrafi rozświetlić nawet największą ciemność.

Joanne Kormylo splata losy dwojga ludzi z dwóch różnych światów, Johna i Anny, by pokazać, że miłość, empatia i odwaga nie znają granic narodowości ani języka. Bohaterowie, choć wystawieni na najcięższą próbę, zachowują to, co najważniejsze — wiarę w sens dobra i w to, że nawet jednostka może zmienić los innych.

To nie tylko opowieść o wojnie, ale przede wszystkim o ludziach, którzy – jak mówi jeden z cytatów – „musieli wejść w ciemność, by zrozumieć, jak bardzo pragną światła.” Autorka nie unika brutalnych prawd, a jednocześnie daje czytelnikowi wytchnienie w momentach, gdy z cierpienia rodzi się nadzieja.

To książka która przypomina, że nawet w świecie, gdzie „ratowanie życia to zbrodnia, a mord jest legalny”, człowieczeństwo może przetrwać. To hołd złożony odwadze, miłości i niezłomności ducha — i jedna z tych książek, które nie pozwalają zapomnieć, jak wielką wartością jest życie.

Gdy zgaśnie nadzieja wciąga bez reszty już od pierwszych stron, osadzając czytelnika w tragicznej, a zarazem pełnej poświęcenia atmosferze Warszawy 1942 roku. Anna, po stracie niemal wszystkiego, decyduje się ryzykownie przemycić dzieci z getta kanałami – jej odwaga brzmi jak cichy bunt przeciw okrutnej rzeczywistości. Kiedy los zderza ją z pilotem RAF-u, staje się jasne, że nawet w najgłębszym mroku można spotkać iskierkę, która pcha do działania. Gdy trafia do obozu Ravensbrück i poznaje bestialską strażniczkę znaną jako Bestia, granice jej wytrzymałości są testowane do granic możliwości. Mimo wszystko Anna nie traci człowieczeństwa — znowu spotyka Johnniego, a razem snują plan ucieczki, której koszt może okazać się zbyt wysoki. Kormylo z niezwykłą wrażliwością oddaje dramat tych, którzy ryzykują życie dla najmłodszych, i pisze o miłości w czasach, gdy wola przetrwania waży się w gramach odwagi. To powieść, której się nie zapomina — porusza, uczy i zostawia z pytaniem, gdzie kończy się nadzieja i kiedy staje się wyborem.

(...) Jest rok 1942.

Anna, która wraz z bratem i ojcem mieszka w okupowanej Warszawie, postanawia wstąpić do ruchu oporu. Wyprowadza kanałami dzieci z getta. W tym samym czasie pilot RAF-u, Johnnie Nowak i jego samolotowa załoga, trafiają w ręce Niemców i do obozu. Jednak Nowak nie zamierza siedzieć z założonymi rękami i szykuje plan ucieczki. Kierunek jaki obiera to Warszawa. Tam poznaje Annę .... Niestety, najgorsze dopiero przed nimi...

"Gdy zgaśnie nadzieja" autorstwa Joanne Kormylo, to inspirowana faktami powieść, która uderza w czytelnika całym wachlarzem emocji. Książka od której ciężko się oderwać, porwie szczególnie sympatyków tematyki z czasów wojny. Ale polecam ją gorąco każdemu. Nie brak tutaj wątków o niewyobrażalnej odwadze w obliczu bezsensownego i niezrozumiałego okrucieństwa, poświęceniu za cenę utraty własnego życia, ale i tlących się wbrew szalejącej wokół burzy, uczuciach. Fabuła poprowadzona naprzemiennie, ukazująca codzienność Anny i Johnniego, chwyta za serce, wzrusza, ale i burzy krew w żyłach. Autorka umiejętnie odzwierciedliła wojenną rzeczywistość, szczególnie uderza obozowe "życie", czy może raczej egzystencja z dnia na dzień. Przez to, że zżyłam się z bohaterami tej historii, odczuwałam niemal całą sobą ich tragiczne położenie, budzące się uczucia, chęć przetrwania, niezgodę na to co się wokół dzieje.

Ta opowieść jeszcze długo nie pozwoli mi o sobie zapomnieć. Zapada głęboko w umysł i serce.

Jeśli powieści obyczajowe, to najlepiej te z wojną w tle. Dlaczego? Bo szukam w nich nie tylko silnych emocji, których dostarczają trudne losy bohaterów postawionych w sytuacjach granicznych, ale i informacji o okrucieństwach, o których nie powinniśmy zapominać. Jeśli opowiadana historia czerpie inspirację z prawdziwych wydarzeń, tak jak „Gdy zgaśnie nadzieja” Joanne Kormylo, zyskuje w moich oczach wyjątkową moc i staje się jeszcze bardziej poruszająca.

Zupełnie inny zatem był mój odbiór tej powieści, bo choć to powieść fabularyzowana, to Autorka opiera się w niej na historii swojego ojca - pilota bombowca, który walczył w drugiej wojnie światowej i spędził ponad dwa lata w obozach jenieckich. Nie wracał do wojennej przeszłości, pozostawiając po sobie kilka medali, kajdanki i spisany „Dziennik wojny”, jednak jego doświadczenia wpłynęły na losy całej rodziny.

Autorka nadała głos milczeniu swojego ojca, tworząc fabułę utkaną z emocji, wspomnień i historycznej prawdy. Czuć, że to książka pisana sercem, z potrzeby pamięci, ale i z chęci przekazania dziedzictwa kolejnym pokoleniom. Każde jej zdanie pulsuje autentyzmem. Prawdą historyczną i ludzką, bo bohaterowie nie są pomnikami, lecz zwykłymi ludźmi wplątanymi w nieludzki czas. Dlatego stają się tak bliscy czytelnikowi.

Lubię angażować się w rodzące się między bohaterami uczucie, wzrastające wśród ruin, strachu i cierpienia. Ona - Anna, siedemnastoletnia dziewczyna, która zamiast cieszyć się młodością ryzykuje życie w ruchu oporu, by uratować dzieci z warszawskiego getta i on - Johnnie, kanadyjski pilot bombowca z polskimi korzeniami, dostarczający broni i amunicji Armii Krajowej. Ścieżki ich życia wiążą się ze sobą pewnej katastroficznej w skutkach nocy, mimo że o tym nie wiedzą.

Podążamy tam, gdzie rzucają ich wichry historii - do cuchnących, mrocznych i szalenie niebezpiecznych warszawskich kanałów, do obozu jenieckiego Stalag IV B, do obozu koncentracyjnego Ravensbruck. Każde z tych miejsc zdaje się przedsionkiem piekła niosąc głód, chłód i upodlenie. Autorka daje jednak swoim bohaterom siłę, niezłomność i wolę przetrwania udowadniając, że nawet w nieprzebranym mroku nadzieja nie gaśnie, jeśli są ludzie gotowi ją nieść.

Wiele przeczytałam już powieści o tej tematyce, jednak w żadnej nie spotkałam się z tak wnikliwym przybliżeniem pomysłowości więźniów w oswojeniu brutalnej codzienności i planowaniu ucieczek. Również pokazanie, że koszmar nie skończył się wraz z zakończeniem wojny, niosąc pokłosie programu Lebensborn czy wieloletnie próby wymierzenia sprawiedliwości zbrodniarzom wojennym dodają powieści autentyzmu.

Autorka w piękny i poruszający sposób pokazała, jak wojna potrafi złamać, ale i jak potrafi wyzwolić w człowieku odwagę, solidarność i miłość, a świadomość, że fundamentem tej opowieści są prawdziwe doświadczenia dodatkowo chwyta za serce. Polecam ją każdemu, kto szuka literatury emocjonalnej, autentycznej i niosącej ważne przesłanie. Mnie zachwyciła.

Bardzo interesująca historia z czasów największego mroku w dziejach Europy i świata. Główni bohaterowie tej powieści to kanadyjski lotnik, który trafia do niemieckiej niewoli oraz młoda Polka - Anna, pseudonim "Nadzieja", która działa w konspiracji przeciwko okupantowi i poświęca się dla ratowania żydowskich dzieci z warszawskiego getta.

Jak możecie się domyślać los tych dwojga młodych ludzi splecie się w niewiarygodnych okolicznościach. Czy ta historia jest prawdopodobna? Tak. Czy zdarzyła się naprawdę? Nie wiadomo. Zbyt wielu ludzi zginęło, zbyt wielu historii nigdy nie usłyszymy.

Ta powieść naszpikowana jest przyprawiającymi o szybsze bicie serca zwrotami akcji. I naprawdę trudno ją odłożyć. Jak dla mnie to gotowy materiał na trzymający w napięciu film, a jak podkreśla autorka - dla niej ta książka to hołd dla siły, odwagi i człowieczeństwa więźniów wojennych, to wyraz wdzięczności, uznania i zrozumienia.

„Gdy zgaśnie nadzieja” Joanne Kormylo to jedna z tych historii, które zostają w sercu na długo. Choć fabuła osadzona jest w realiach II wojny światowej, a sam temat jest trudny i bolesny, autorka opowiada go w sposób tak pełen emocji i nadziei, że nie można się oderwać od lektury.

Akcja powieści przenosi nas do Polski roku 1942. Główna bohaterka, Anna, po upadku Warszawy dołącza do ruchu oporu. Jej zadaniem staje się przemycanie dzieci z warszawskiego getta i szukanie dla nich bezpiecznego schronienia. To ryzykowna i niezwykle niebezpieczna misja, która wymaga od niej ogromnej odwagi i determinacji.

Podczas jednej z akcji Anna poznaje Johnniego – pilota RAF, który uciekł z niemieckiego obozu jenieckiego. Ich losy splatają się na tle wojennej zawieruchy, a gdy bohaterka trafia do obozu koncentracyjnego Ravensbrück, mierzy się z prawdziwym piekłem. Spotkanie z Johnniem po raz kolejny daje jej nadzieję, lecz plan ucieczki, jaki snują, jest desperacki i może kosztować ich życie. To opowieść o przetrwaniu, miłości i odwadze w czasach, gdy świat pogrążył się w ciemności.

Zarwałam noc, bo po prostu musiałam wiedzieć, co będzie dalej. Każda strona poruszała, wzruszała i jednocześnie pokazywała niezwykłą siłę ludzkiego ducha. To zdecydowanie jedna z tych książek, które warto przeczytać i polecać innym. Ja jestem zachwycona i z całego serca rekomenduję ją każdemu, kto lubi emocjonujące i pięknie napisane powieści historyczne.

Wyobrażacie sobie, że wybucha wojna, która odbiera nam wszystko? To właśnie spotkało Annę. Jej ukochana Warszawa upadła. Wtedy to postanowiła wstąpić do ruchu oporu, a jej zadaniem było przemycenie żydowskich dzieci z getta. Podczas jednej z takiej akcji poznaje pilota RAF-u, który uciekł z niemieckiego obozu jenieckiego. Niestety, ale i ona znalazła w końcu w obozie koncentracyjnym Ravensbruck, gdzie dowiaduje się co to znaczy piekło. Pobita nie jeden raz przez strażniczkę, zwaną Bestią, niemal zginęła. Los Johnniego i Anny ponownie splata się w innym obozie, z którego planują ucieczkę.

Książka dostarcza niemałych emocji. Głowni bohaterowie byli młodymi ludźmi i całe życie przed nimi. Były to osoby wrażliwe, empatyczne i niezwykle odważne. Potrafiące zachować człowieczeństwo w tak trudnym okresie.

Książka napisana jest z niezwykła wrażliwością. Autorka wspaniale oddała to co było najważniejsze w tamtym czasie. Siłę, która pozwalała wielu ludziom przetrwać piekło. Tą siłą była miłość do drugiego człowieka.

„Gdy zgaśnie nadzieja” to poruszająca i piękna powieść historyczna o niesamowitej odwadze, cierpieniu i nadzieji. Anna, pseudonim „Nadzieja”, to główna bohaterka, która po utracie bliskich i po upadku Warszawy, próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Sprzeciwia się wojnie i jej konsekwencją, poświęcając się czynieniu dobra i pomaganiu innym. Jej losy wielokrotnie przecinają się z Johnnym, pilotem RAF-u. Młodzi zakochują się w sobie, próbując przetrwać w trudnej rzeczywistości obozu koncentracyjnego. Wzajemne oddanie daje im siłę i nadzieję na ucieczkę i lepsze jutro.

Historia Anny i Johnnego głęboko wzrusza i porusza to co w człowieku ukryte. Ogromna niesprawiedliwość, smutek, żal, współczucie. Wydźwięk, iż opowieść oparta jest na prawdziwych wydarzeniach historycznych, rozrywa serce. Jak człowiek człowiekowi może być katem i potworem. Jak można tak bardzo być złym, aby zabić. Znamy historie II wojny światowej, można błędnie pomyśleć, że już nic nie powinno zdziwić, ale właśnie takie książki, otwierają oczy jeszcze bardziej, przypominając o okrutnych czasach w jakich żyli nasi rodacy. Powieść Joanny Kormylo nie pozwala zapomnieć, dobitnie uświadamiając, jak ważne jest istnienie ludzkie, jak cenne jest życie.

Jestem dogłębnie poruszona. Czytałam z wypiekami na twarzy, kibicując bohaterom i czekając na dobre zakończenie. Bo właśnie przy takich historiach, gdzie cierpienie miesza się z bólem i smutkiem, to nadzieja na lepsze czasy daje ukojenie i zrozumienie.

„Gdy zgaśnie nadzieja” autorstwa Joanne Kormylo to przejmująca i pełna emocji powieść historyczna, której akcja toczy się w jednym z najtragiczniejszych momentów XX wieku – w okupowanej Warszawie w 1942 roku. Główna bohaterka, Anna, po upadku miasta i utracie wiary w spokojną przyszłość, decyduje się działać, dołączając do ruchu oporu. Jej misja jest niezwykle ryzykowna i wymaga ogromnej odwagi – przemyca dzieci z getta, korzystając z sieci kanałów, aby ocalić je przed pewną śmiercią. Każda akcja niesie ze sobą zagrożenie życia, a jednocześnie daje Annie poczucie, że mimo otaczającego zła, może zrobić coś dobrego i znaczącego.

Podczas jednej z takich wypraw los stawia na jej drodze Johnego, pilota RAF-u, który uciekł z niemieckiego obozu jenieckiego. Choć wolny, pozostaje w śmiertelnym niebezpieczeństwie, ponieważ niemiecki aparat bezpieczeństwa przeczesuje Warszawę w poszukiwaniu uciekinierów. Anna, kierowana poczuciem obowiązku i współczuciem, postanawia mu pomóc, choć w pełni zdaje sobie sprawę, że naraża siebie jeszcze bardziej. Ich znajomość, z początku czysto praktyczna, zaczyna nabierać emocjonalnego znaczenia – wśród wojennej zawieruchy rodzi się subtelna więź, oparta na wzajemnym zaufaniu i solidarności w obliczu zagrożenia.

Niestety, wojna nie pozwala na szczęśliwe zbiegi okoliczności. Anna zostaje pojmana przez SS i wysłana do obozu koncentracyjnego Ravensbrück, gdzie trafia pod brutalne rządy strażniczki znanej jako „Bestia”. W obozie doświadcza upodlenia, głodu i strachu, ale też odnajduje w sobie siłę, by przetrwać – nie tylko dla siebie, lecz również dla tych, których jeszcze może ocalić. Wydaje się, że nadzieja wygasła całkowicie, jednak los ponownie krzyżuje jej drogę z Johnym. Spotkanie w tak dramatycznych warunkach staje się impulsem do opracowania desperackiego planu ucieczki. Ryzyko jest ogromne – każdy krok może oznaczać śmierć – ale oboje wiedzą, że wolność jest warta wszystkiego.

Joanne Kormylo stworzyła opowieść, która, mimo że w dużej mierze fikcyjna, została oparta na rzetelnie odwzorowanych realiach historycznych. Szczegółowe opisy okupowanej Warszawy, nastroju getta, codziennego życia pod terrorem niemieckim oraz brutalnych warunków w Ravensbrück nadają historii wyjątkową autentyczność. Autorka z niezwykłą wrażliwością kreśli portrety bohaterów – zarówno tych fikcyjnych, jak i inspirowanych postaciami historycznymi – ukazując ich wewnętrzną siłę, determinację i człowieczeństwo w świecie, w którym moralność została wystawiona na najcięższą próbę.

„Gdy zgaśnie nadzieja” to nie tylko powieść o wojnie, lecz także o tym, co w człowieku najpiękniejsze – o bezinteresownym poświęceniu, sile miłości i odwadze w obliczu absolutnego zła. To historia, która porusza do głębi i zostaje w pamięci na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Jej narracja jest płynna i wciągająca, co sprawia, że nawet trudne tematy można przyswoić z pełnym zrozumieniem, odczuwając emocje niemal tak intensywnie, jak sami bohaterowie. Jest to debiut literacki, który zachwyca dojrzałością stylu i precyzją w oddaniu realiów, a jednocześnie wzrusza i inspiruje.

Ta powieść będzie szczególnie cenna dla miłośników literatury historycznej, ale także dla wszystkich, którzy szukają opowieści dających nadzieję, nawet w najciemniejszych czasach. Książka Kormylo jest dowodem na to, że nawet gdy świat pogrąża się w mroku, w człowieku może tlić się iskra dobra, która rozświetli najczarniejszą noc. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto wierzy, że siła ducha jest w stanie pokonać największe przeciwności. Zdecydowanie polecam sięgnięcie po „Gdy zgaśnie nadzieja” – to historia, której nie sposób zapomnieć.

Jest to nie tylko przygodowa powieść z czasów wojny, ale także hołd dla odwagi, determinacji i poświęcenia ludzi, którzy walczyli w najciemniejszych momentach historii. Dzięki połączeniu warsztatu pisarskiego, historycznej rzetelności i osobistego zaangażowania, Kormylo udało się stworzyć opowieść, która porusza, wciąga i na długo pozostaje w pamięci.

Warszawa, Anna, młoda kobieta, której wojna odebrała matkę postanawia włączyć się do ruchu oporu. Jej zadaniem jest przemycanie dzieci kanałami z getta.

Nowak,pilot RAF-u podczas jednej z akcji zostaje zastrzelony i wraz z kompanami przebywa w obozie jenieckim.

W pewnym momencie, drogi tej dwójki się przecinają, czy jednak dane im będzie spotkać się jeszcze raz?

Czy ja mam ostatnio szczęście do świetnych debiutów? Prawdopodobnie tak. Oto kolejny z nich.

Historia wojenna, których, nie oszukujmy się, jest już rynku książkowym wiele. A jednak, w każdej z nich odnajduje coś innego, nowego i ciągle mi mało.

Pomimo iż to w większości fikcja literacka, autorka tak pięknie i solidnie umieściła bohaterów w historii, która wydarzyła się naprawdę, że nie można się od niej oderwać.

Młodość przerwana brutalnie wojną, poczucie niesprawiedliwości wobec agresji wymierzonej w niewinnych i nieustanny strach o jutro.

Przebywanie w zamknięciu, wśród innych jeńców, toczenie walki z samym sobą, szukanie sensu, małej iskierki nadzieji dzięki której uda się wytrwać do końca tego koszmaru.

Dwoje ludzi, naznaczonych przez wojnę, mających w sobie coś co każe im przetrwać.

Romansu tu nie wiele, co akurat mi osobiście absolutnie nie przeszkadza.

Urzekł mnie realizm wydarzeń przedstawionych w powieści, a jeszcze bardziej posłowie od autorki na końcu.

Gratuluję wspaniałego debiutu, a Wam drodzy czytelnicy polecam.

Młoda dziewczyna imieniem Anna dołącza do polskiego ruchu oporu. Transportuje ona kanałami małe żydowkie dzieci z getta, by uchronić je przed śmiercią. Johnnie jest pilotem RAF-u, który poprzez wypadek samolotu wraz ze swoją załogą trafia do obozu jenieckiego. Gdy młodemu pilotowi udaje się uciec z obozu, na jego drodze staje Anna. To ona daje mu nadzieję na walkę o życie. Po dłuższym czasie ponownie na siebie trafiają. Tym razem niestety w najgorszych z możliwych warunków - obozie. Ona jest jego nadzieją na przetrwanie. On natomiast jest jej siłą, by żyć po stracie najbliższych i okrucieństwach, jakie dziewczyna doznała.

"Gdy zgaśnie nadzieja" to powieść tocząca się w trakcie II Wojny Światowej. Niełatwa w odbiorze, niesamowicie przejmująca, ale szczególnie wartościowa, gdyż mająca odzwierciedlenie w prawdziwych wydarzeniach.

We mnie książka ta wywołała wiele emocji - trudnych, refleksyjnych, ale też tych niosących nadzieję. Czytało się ją praktycznie jednym tchem, mimo niełatwego tematu. Ta powieść jest niezwykłym hołdem dla bohaterów II Wojny Światowej i ogromną lekcją dla wielu pokoleń. Ta powieść będzie miała szczególne miejsce w mojej domowej biblioteczce. Bardzo mi się podobała! A autorka wykonała kawał solidnej roboty, by ta książka miała właśnie taki charakter! Dziękuję za wspaniałą lekturę!