Gołębiarka

To poruszająca historia opierająca się na prawdziwych wydarzeniach – katastrofie budowlanej podczas Targów Gołębi Pocztowych w Katowicach. Wydarzyła się ona 28 stycznia 2006 roku. Zginęło wtedy 65 osób. Główną bohaterką jest 17-letnia Klara, która straciła rodziców i siostrę. Sama zostaje ranna. To wszystko odbija się nie tylko poczuciem straty i żałoby, ale też traumą. Zostaje sama i trafia pod opiekę nieznanej jej rodziny ze strony swojej mamy. Wyjeżdża na Mazury i dzięki ich opiece powoli dochodzi do siebie. Jedynie ich syn Fryderyk jest dla niej nieprzyjemny i niezadowolony, że ona tam mieszka. Relacje między nimi są na początku skomplikowane, pełne wzlotów i upadków. Wuj zamknięty w sobie jest naznaczony swoimi dramatami, ciocia Matylda jest chora na stwardnienie rozsiane. Mimo tych dramatów tworzą wokół Klary przestrzeń bezpieczeństwa.

To opowieść obyczajowa z mocnym akcentem emocjonalnym. Fabuła książki to fikcja literacka. To historia o bólu, cierpieniu i radzeniu sobie z żałobą po najbliższych. W książce jest pokazane, że z największych ruin można odbudować siebie. Wymaga to jednak czasu i obok siebie ludzi, którzy w tym pomogą. Pokazuje, że należy cieszyć się tym co mamy. Czytelnik odczuwa w trakcie czytania smutek, cierpienie głównej bohaterki. Są też chwile wzruszenia, złości.

Książka idealna dla miłośników poruszających historii o miłości rodzącej się z cierpienia i o sile jaką daje bliskość. Spodoba się czytelnikom młodszym i starszym.

Mocne. Płakałam. Polecam

To był straszny dzień.

Największa taka polska katastrofa.

28 stycznia 2006 roku.

65 ofiar i dwa żywe gołębie pod gruzem.

Ta historia łamie serce i wprawia w osłupienie.. Jak mogło do tego dojść?

20 lat od tragedii, zawalenia się hali Międzynarodowych Targów Katowickich, Katarzyna Polanowska pisze powieść „Gołębiarka”. Fabuła książki jest fikcją literacką, bardzo prawdopodobną historią dziewczyny, która przeżyła, ale straciła całą rodzinę. Klara nie wyobraża sobie dalszego życia bez nich. Jej świat się skończył. Nie chce jej się żyć. Uważa, że to, co ją spotkało jest zwyczajnie niesprawiedliwe. Jako osoba niepełnoletnia nie może pozostać nawet w dotychczasowym mieszkaniu…

Autorka z empatią, ogromnym wyczuciem przedstawia stan żałoby. Łatwo sobie wyobrazić, że to jedno z najbardziej bolesnych doświadczeń. W obliczu śmierci ukochanych osób odczuwamy głęboki smutek, pustkę i rozpacz. Zmaganie się z nimi jest procesem wymagającym czasu i wsparcia. Na szczęście dla Klary, może liczyć na nieznaną właściwie, ale zaangażowaną, rodzinę mamy. Wuj okazuje się szlachetnym człowiekiem, pełnym wyczucia i dobrych intencji. Dzięki takiej opiece, dziewczyna powoli dochodzi do siebie w jego majątku na Mazurach. Pozostali domownicy również okazują wiele serca, jedynie Fryderyk - zapracowany student – wydaje się nie do końca zadowolony z jej obecności…

Po wielu kryzysach, wydaje się, że Klara zaczyna oswajać się z sytuacją, ale czy na pewno można poradzić sobie z takim bólem?

Ta powieść pokazuje, że należy docenić to, co mamy. Nauczyć cieszyć się drobnostkami… Książka może stać się pewną formą terapii dla kogoś, kto właśnie kogoś stracił…

Autorka zapowiada ciąg dalszy. Czekam więc z niecierpliwością na kontynuację historii Klary.