Harry Potter i Komnata Tajemnic

Druga część przygód małego czarodzieja z Hogwartu. I chyba najsłabszy "Potter" z całej serii.

Harry Potter i jego przyjaciele rozpoczynają drugi rok nauki w Hogwarcie. W tym roku dołącza do nich także Ginny, najmłodsza córka państwa Weasleyów. Harry przez całe wakacje (spędzone oczywiście u wrednych Dursleyów) nie może doczekać się powrotu do szkoły, jednak jeszcze przed rozpoczęciem zajęć spotyka go wiele - nie zawsze miłych - niespodzianek. Najpierw dziwaczny skrzat Zgredek ostrzega go przed powrotem na uczelnię, potem nie może się dostać do pociągu wiozącego uczniów do Hogwartu, w szkole zaś ciągle słyszy złowieszcze groźby, wypowiadane przez niewidzianą i niesłyszaną przez nikogo więcej postać. Wkrótce też zostaje posądzony o serię napaści na uczniów wywodzących się z mugolskich rodzin. Chcąc oczyścić swe dobre imię i uratować będących w niebezpieczeństwie przyjaciół, Harry postanawia za wszelką cenę odnaleźć prawdziwego sprawcę napaści...

"Harry Potter i komnata tajemnic" to kolejna porcja przygód młodych czarodziejów walczących z czarnymi mocami. Do akcji wchodzi w niej Ginny Weasley (i odgrywa bardzo ważną rolę), pojawia się nowy nauczyciel obrony przed czarną magią, ekscentryczny Gilderoy Lockhart, poznajemy też przeszłość Hagrida oraz koleje losów Voldemorta. Niestety, powieść nie wzbudza już takich emocji i nie ciekawi tak jak jej poprzedniczka. W porównaniu do pierwszego tomu za mało jest tu dla mnie scen z codziennego czarodziejskiego życia oraz wzruszających momentów ukazujących siłę przyjaźni lub pokrewieństwa. Większość książki to bowiem czysty kryminał i rozwiązywania konkretnej zagadki. Sporo jest w niej także scen drastycznych (z krwawą jatką pod koniec włącznie), co niszczy wesoły klimat sympatycznej szkoły magii, tak charakterystyczny dla tomu pierwszego.

Nie twierdzę bynajmniej, że owa książka jest zła - nie, wciąż podziwiam kunszt autorki potrafiącej wykreować cały ten mag8iczny świat. Znów pełno jest w nim nowych gadżetów, fascynujących postaci, czy też nadprzyrodzonych zjawisk. Jednakże znani z "Harry'ego Pottera i kamienia filozoficznego" bohaterowie wydają się tu mniej pełnokrwiści, mniej interesujący niż w poprzednim tomie. Zachowują się sztampowo, przewidywalnie i mdle, tak jakby - mówiąc po czarodziejsku - wyparowała z nich cała moc przyciągania czytelnika, którą posiadali w pierwszej części. Słowem - czytając "Harry'ego Pottera i komnatę tajemnic" wielokrotnie nudziłam się. Co prawda była to już moja piąta lub szósta lektura tej powieści, jednak większość rozwiązań zagadek wydawało mi się zbyt oczywiste i wpadałam na nie z pewnością o wiele za wcześnie niż pewnie życzyłaby sobie tego autorka.

Podczas lektury tej powieści warto zwrócić uwagę na wątek poszukiwania swej tożsamości przez głównego bohatera. Harry Potter nienawidzi Slytherina i wszystkiego co z nim związane, jednak wszelkie znaki na ziemi i niebie przemawiają za tym, że jest on z nim spokrewniony. Pod koniec książki zwierza się ze swych obaw Dumbledorowi, ten zaś rozwiewa je, mówiąc: "(...) to nasze wybory ukazują, kim naprawdę jesteśmy, o wiele bardziej niż nasze zdolności". Człowiek pozostaje zatem panem swojego losu, i nawet gdy nie jest zadowolony ze swych korzeni czy też ze swej przeszłości, kolejnymi swymi uczynkami może odciąć się od tego co mu zawadza na zawsze. Muszę przyznać, że jest to jedno z piękniejszych przesłań z jakimi spotkałam się w literaturze.

Książkę "Harry Potter i komnata tajemnic" polecam wszystkim potteromaniakom oraz "zwykłym" czytelnikom którym spodobał się tom pierwszy, natomiast nie radzę zaczynać od niej przygody z młodym czarodziejem, bowiem może to być wasze pierwsze i ostatnie spotkanie z Harry'm Potterem, a zapewniam że wszystkie pozostałe tomy są o wiele lepsze od księgi numer dwa.

Recenzja pochodzi z mojego bloga "Świat Powieści": https://swiat-powiesc.blogspot.com/.