Hipis

Dwudziestokilkuletni hipis, Paulo, porzuca rodzinną Brazylię, wyruszając w podróż przed i wgłąb siebie, w poszukiwaniu własnego miejsca w świecie i życiu. Podróż rozpoczyna z jedenaście lat starszą od siebie Jugosławianką, jego wielką miłością. Jak potoczą się ich losy? Gdzie zawędrują? Kogo spotkają? Jakie przygody przeżyją? Odpowiedzi znajdziecie na kartach najbardziej autobiograficznej powieści Paulo Coelho.

Kilka lat wstecz Paulo Coelho był jednym z moich ulubionych autorów, wciąż kilka z jego książek dażę głęboką sympatią, a jednak "Hipis", szczególnie patrząc przez ich pryzmat, jest dla mnie przeciętny. Powieści Coelho często bywały dla mnie lekarstwem na gorszy czas, ta, druga już z kolei, po "Zwycięzca jest sam", nie spełniła swego zadania. Może ze względu na moje osobiste przeżycia czy lęki, których częściowe odbicie znalazłam w historii Paula. Nie zrozumcie mnie źle, nie deprecjonuję "Hipisa" w żaden sposób. Ma on swój przepiękny urok, opowiada o hipisach, ich stylu życia, podróżach, miejscach spotkań, ideałach, zachowaniach, wolności i jej postrzeganiu. Wspomniane zostały legendy muzyki lat 60tych, czy klasyczne lektury tamtych czasów. Coś co mnie zauroczyło to obrazowo ubrane w słowa doznania po użyciu LSD czy heroiny, o których do tej pory czytałam jedynie naukowe opisy skutków działań. Te kilkanaście zdań dało mi większy pogląd niż setki stron suchych opisów. Poza historią Paula poznajemy też dzieje jego współtowarzyszy i współtowarzyszek podróży, gdzie każdy i każda ma do opowiedzenia własną historię. Oczami dziewczyn, Karli i Marie, zobaczyć możemy Stambuł (którego, pomimo mojego pobytu w Turcji nie miałam okazji zwiedzić). We wspomnieniach Jacquesa poznajemy akademickie protesty we Francji. Z jego rozmów z rodowitymi Turkami wyłania się obraz historii tego kraju. Ludzie wyruszający Magic Busem do Nepalu mają prywatne, odrębne cele, choć odpowiedzi na swoje pytania znajdują już w drodze, choć wcale się tego nie spodziewali. Dzięki Paulowi, zafascynowanemu derwiszami, zaznajamiamy się z sufizmem i jego podstawowymi założeniami. Pomimo tak wielu plusów, książka swoim zakończeniem wypruła mnie emocjonalnie. Mam jednak świadomość, że to jedynie moje odczucie. Przykro mi, nie mogę napisać nic więcej na ten temat, każdy i każda z nas ma swoje tajemnice.

Czy polecam? Tak. Fascynatom i fascynatkom subkultury hipisowskiej szczególnie. "Hipis" jest jedną z podstawowych lektur w tej tematyce. Polecam też wszystkim, którzy i które szukają własnej drogi życia. Może znajdą w niej wskazówki ułatwiające poszukiwania?

Podobno książki Coelho albo się kocha, albo nienawidzi. Ja natomiast, co do tej mam mieszane uczucia. Z jednej strony podoba mi się jej "metaforyczność", to, że mogę z niej wiele wynieść, wiele wyczytać "między wierszami". Bardzo lubię, kiedy autor pisze niejednoznacznie i kiedy czytelnik musi się wysilić i zinterpretować po swojemu treść.

Z drugiej strony jednak totalnie nie rozumiem fenomenu bycia hipisem. Chyba zbyt twardo stąpam po ziemi :) przez to początek książki był dla mnie dość trudny.

Oczywiście są w niej myśli, z którymi się zgadzam, jest wiele takich z którymi nie.

Najważniejsze jest to, że skłoniła mnie do wielu przemyśleń, to jej największy plus.

Z Paulo Coelho jest tak, że jedni go kochają, inni się wyśmiewają z wzniosłości stylu, moralizatorstwa i cytatów. Jeśli jesteście w tej drugiej grupie, to to jest książka dla was, aby odczarować tego autora.

O czym jest ta historia?. To opowiedziana w trzeciej osobie autobiograficzna podróż pary hipisów, Paula i Karli, którzy podążają przez Europę odkrywają swoje prawdziwe ja, próbują iść w stronę duchowości, stykają się z róznymi religiami, niejednokrotnie wpadają w ogromne tarapaty, ale w ostatecznym rozrachunku wszystko sprowadza się do poszukiwania prawdziwej miłości, czymkolwiek ona jest.

Bo nie warto żyć bez miłości. Czym jest życie bez kochania? Jest jak drzewo, które nie owocuje. jak sen, bez snów, wręcz bezsenność. To jak żyć dzień po dniu, łudząc się, że słońce rozświetli twój pomalowany na czarno pokój, mimo szczelnie zamkniętych i zasłoniętych okien i drzwi. To jak wiedzieć, że jest klucz, ale nie mieć ochoty otworzyć drzwi i stamtąd wyjść. s. 216

Więcej szczegółów wam nie zdradzę, bo zepsułabym wam przyjemność z lektury. Jedno jest jednak pewne. To zupełnie inna książka niż poprzednie. Po raz pierwszy widzimy autora w zupełnie nowym, niedoskonałym, bardzo ludzkim, pogubionym obliczu. I to chyba właśnie przez deklarację z samego początku o autentyczności zdarzeń mamy do czynienia z zupełnie innym wyobrażeniem na temat autora. Mnie się to podobało. Bo wiadomo, że każdy z nas ma jakąś przeszłość, nie zawsze jest ona powodem do zachwalania samego siebie, a tutaj pomimo potknięć, autor daje siebie poznać.

Opisane tu historie stanowią część moich osobistych przeżyć. Zmieniłem kolejność wydarzeń, nazwiska i szczegóły dotyczące bohaterów, skróciłem także niektóre sceny, ale wszystko, co tu napisałem, to prawda. - ze wstępu.

Muszę się przyznać, że kiedy po raz pierwszy przeczytałam "Pielgrzyma", książkę, która dała rozgłos i sprzedała się w milionach egzemplarz, pomyślałam, że autorem takiej moralizatorskiej książki musi być osoba o ogromnej duchowości, ktoś w rodzaju kaznodziei. A w tej powieści Paulo Coelho odczarowuje siebie jako zupełnie normalnego młodego człowieka z przed lat, który błądził, stykał się z różnymi sytuacjami, a to wszystko po to, by odkryć swoje wnętrze.

- Człowiek poszukujący duchowości bardzo mało wie, bo tylko czyta na ten temat i próbuje wypełnić swój umysł tym, co uważa za mądre. Sprzedaj swoje książki, kup szaleństwo i olśnienie, wtedy znajdziesz się odrobinę bliżej mądrości. s. 173

Moim zdaniem ta książka, pomimo zachowanego charakteru książek Paula Coelho, ma w sobie pierwiastek "normalności". To znaczy czytając mamy wrażenie, żę autorem książek tak bardzo popularnych nie jest nadprzyrodzone medium, ale ktoś zupełnie normalny, kto zaliczał wzloty i upadki, kto próbował swiata w jakim przyszło mu żyć, a do tego wszystkiego jeszcze był wyzwolonym hipisem. Czy może być lepszy sposób na napisanie książki o miłości?

- Więc poszukaj Prawdy. Postaraj się być stale tuż obok Prawdy, nawet jeśli cię zrani, milczy przez dłuższy czas lub nie mówi tego, co chcesz usłyszeć. s.207

Polecam wam najnowszą książkę Paula Coelho "Hipis", ponieważ nie znam autora, który potrafiłby w sposób tak nieoczywisty mówić o sprawach ważnych, a to wszystko przez pryzmat swoich przygód i prawdziwych wydarzeń z młodości.

Powieść "Hipis" nie jest typową książką Paulo jakie znamy, to jego autobiografia, a właściwie jej część, bo skupia się głównie na jego młodości i przygodzie, jaką była podróż do Nepalu z nieznajomą dziewczyną oraz na przemyśleniach jakie towarzyszyły mu w tym okresie. Powieść ta nie jest tak naszpikowana aforyzmami i moralizacją do jakiej przyzwyczaił nas Coelho, ale czuć w niej charakterystyczne dla niego pióro. Szkoda, że zawiera tylko ten krótki wycinek z jego życia, ale kto wie, może kiedyś zostanie napisany ciąg dalszy... Co ciekawe ta autobiografia nie jest pisana w pierwszej osobie a w trzeciej.

Choć nie przebiła ona mojej ulubionej książki tego autora "Alchemika", i choć też inaczej teraz po 30stce patrzę na jego książki jak 10 lat temu, to myślę, że fanom Coelho powinna przypaść do gustu, choćby właśnie ze względu na fakt, że można bliżej poznać samego autora oraz dowiedzieć się co go tak ukształtowało.

Cytaty:

✒"Nie zawsze mamy wpływ na to, co nam się przydarza, ale zawsze mamy wybór co z tym zrobimy."

✒"Powinniśmy za wszelką cenę starać się pozbyć egoistycznej chęci, żeby samemu dotrzeć do celu podróży, bo może się zdarzyć, że odkryjemy raj pusty, nieciekawy, gdzie szybko można skonać z nudów."

✒"Ludzie, którzy wierzą w siebie, ufają innym. Ponieważ w głębi ducha wiedzą, że kiedy zostaną zdradzeni - a zostaną zdradzeni, bo takie jest życie - potrafią dogodnie znieść. Bo w podejmowaniu ryzyka tkwi urok życia."

✒"[...] zrozumiałam, że to ja jestem strasznie nudna. Nie doceniam już uroku wolności, bo przyzwyczaiłam się do niej."

✒"Sam fakt dopuszczania do siebie krytyki daje przewagę tym, co krytykują."

✒"Upadek to także część podróży i każdy musi się nauczyć podnosić sam."