Hydropolis. Walcz. Tom 2

Drugi tom jest dużo bardziej żywiołowy, pouczający i zwracający uwagę na to, że w życiu człowieka dochodzi czasami do momentu, kiedy rodzi się w nim przemiana. To jakby przebudzenie, kiedy jest nam wszystko jedno, bo nagle ważni dla siebie stajemy się my, a nie otoczenie.

W tym drugim tomie poznajemy młodą dziewczynę o imieniu Emma, która została zmuszona do pisania pamiętnika. Żyje ona w dziwnej bańce, gdzie dołączają do niej inne dzieci odebrane od rodziców. My nie znamy tego w jaki sposób zostają odebrani rodzicom, tylko widzimy moment, kiedy nagle znajdują się w tym ośrodku. Główna bohaterka jest osobą o niskiej samoocenie. Chciałaby zawsze być niewidoczna, by nikt nigdy jej się nie czepiał, by odbyła to, co ma odbyć i już. Ze strefy komfortu wyciąga ją ośmiolatka o imieniu Gilda, która zostaje przydzielona do jej bańki. Pierwsze wrażenie nie było zbyt pozytywne, jednak później Emma stwierdziła, że pokochała ją jak siostrę. Każdy dzień jednak rodzi nowe przygody, a Emma zdaje sobie sprawę, że Gilda jest najbardziej pechową osobą na świecie. Pewnego dnia dzieje się coś, co sprawia, że z powodu jej nieostrożności Emma stara się ją wybronić i w ten sposób obecny pech spada na nią. Kiedy zachoruje, zajdzie w niej duża przemiana. Zmieni swoje oblicze i stanie się kimś innym, bardziej odpornym na codzienne zaczepki. Nie jest to jednak sielankowa opowieść, gdyż dzieci, które mieszkają w Hydropolis są specjalnie szkolone na wojowników. To, co zostało tutaj opisane zmienia nasz punkt myśli i nie bardzo by mi się podobało, gdyby dzieci młodsze niż trzynastolatki ją czytały. Jest sporo agresji, lecz i ciekawości świata o którym wiedzą tylko ze słyszenia. Przyjdzie im też stanąć w obronie przyjaciół, tylko czy są gotowi na to, co ma ich spotkać?

Wiecie, tutaj nie ma miejsca na spokojny oddech. Akcja goni akcję, emocje wciąż narastają, a my wciąż nie wiemy jak to się zakończy. Niby to dzieci, ale nawet one czują, że rządzący, czyli Starsi coś przed nimi ukrywają. Mega szybko się czyta, bo ma też duży druk. Polecam.

Dziś przychodzę do Was z recenzją mojego cudownego patronatu, który wczoraj miał swoją premierę. Mowa o "Hydropolis. Walcz", czyli drugim tomie podwodnego cyklu ? skierowanego do młodszego odbiorcy. Autorem trylogii jest Zygmunt Miłoszewski.

W 1. tomie serii zatytułowanym "Hydropolis. Uciekaj" poznajemy historię chłopca o imieniu Elek. W części drugiej narratorką jest Emma, nastolatka mieszkająca w Czwartej Kolonii Hydropolis. Dziewczynka cierpi na chorobę skóry, przez którą ma ogromne kompleksy. Jej buntownicza natura i chęć poznania prawdy na temat kolonii nie pozwala jej jednak na chowanie się w cieniu. Emma, sfrustrowana życiem w ciągłym zamknięciu? wściekła na żelazne, okrutne zasady, których na co dzień musi przestrzegać, a przede wszystkim podejrzewająca, że Hydropolis to jedno wielkie kłamstwo, pewnego dnia wszczyna bunt. Prawdziwy koszmar zaczyna się jednak wtedy, gdy wszyscy Starsi giną w pożarze. Od tego momentu dzieciaki są zdane jedynie na siebie. Czy uda im się przetrwać? Czy znajdą odpowiedzi na nurtujące ich pytania? Czy odkryją mroczny sekret podwodnej kolonii?

Hydropolis to umieszczone głęboko pod wodą kolonie składające się z bąbli mieszkalnych. W tej sieci domków połączonych ze sobą śluzami mieszkają bohaterowie książki. Nie mogą wypływać na powierzchnię, są na każdym kroku obserwowani i podsłuchiwani, a bezpieczeństwo i przestrzeganie surowych reguł muszą być dla nich priorytetem. Przyznajcie, że pomysł na fabułę autor miał niebanalny. Ale oprócz ciekawej i wciągającej fabuły w książce znajdziemy też wartką akcję, sporo dobrego humoru i super wykreowane postacie. Lektura zapewnia mnóstwo rozrywki, ale porusza też ważne tematy, które skłaniają do przemyśleń i niosą za sobą wiele wartości.

"Hydropolis. Walcz" to pełna niesamowitych przygód i tajemnic opowieść o podwodnym świecie, hermetycznej kolonii i zbuntowanych dzieciakach, pragnących wolności i życia bez ograniczeń. Ta książka pochłania niczym odmęty oceanu i zamyka czytelnika w bańce, z której wydostać się może dopiero po przeczytaniu ostatniego słowa. Gorąco polecam